Τα Ζώδια σήμερα 07/10/2015, by F’Ariel!
Καλημέρα αγαπητά μου ξωτικά! Σήμερα σκέφτομαι να σας πω μια ιστοριούλα. Όχι δε θα είναι ερωτική, το έχω κλείσει το σεντούκι αυτό καιρό τώρα, αλλά θα είναι πιο αθώα, πιο συναισθηματική, πιο παιδική.
Μια φορά και ένα καιρό.. είχα ένα γάτο! Ήταν λευκός με μαύρες βούλες και πράσινα μάτια. Φουντωτός, πανέξυπνος, αλήτης και πολύ σεξουλιάρης! Το πρώτο μου ζώο, τον φώναζα Billy! Η αγάπη που του είχα ήταν και είναι αξεπέραστη, γιατί σα παιδί και εγώ, είχα μια λατρεία.
Κάποτε που λέτε με ακολούθησε καθώς πήγαινα σχολείο, πέρασε ένα σκουπιδιάρικο και τον έκοψε στη μέση. Όταν γύρισα, τον έψαχνα αλλά πουθενά. Μια γειτόνισσα τον άκουσε να κλαίει σε ένα γκαράζ μέσα και έτσι πήγαμε και τον μαζέψαμε. Για πόσο καιρό τον φρόντιζα, τον τάιζα με το κουταλάκι και το γατί έγινε καλά! Σα καινούριο! Όχι εφτάψυχο, αλλά κάτι παραπάνω. Η αγάπη που δέχτηκε από όλους εμάς, τον έκανε δυνατό, ξανά! Μέχρι που μετά από χρόνια τον βρήκα μέσα σε ένα ρυάκι στη Κηφισιά. Και ήρθε και το τέλος μου με τα ζώα.
Στη πορεία της ζωής μου απέκτησα ένα σκύλο. Έφτασα 35 χρονών για να πάρω την απόφαση γιατί ξέρω, πως στο τέλος όχι απλά πληγώνεσαι, σα να χάνεις άνθρωπο! Το μεγάλωσα και όχι δεν ήμουν καθόλου σωστή απέναντί του, όμως τον αγάπησα όσο τίποτα άλλο. Το μωρό μου. Ο σκύλος μου! Δεν έχω ξανά νιώσει έτσι. Ανώτερο πλάσμα ακόμα και από εμάς τους ανθρώπους.
Έξυπνος, παιχνιδιάρης, συναισθηματικός, επικοινωνιακός, μια αγάπη ατελείωτη.. Η αγκαλιά του; Το φιλί του; Το κούνημα της ουράς του; Οι λιχουδιές και οι αδυναμίες του; Η μπάλα του; Το παιχνίδι του;
Πείτε μου τώρα, πώς μπορεί κανείς να πληγώσει μια τέτοια ψυχή; Και πάλι μόνη και έρημη. Δίχως κανέναν μέσα στη ζωή μου.. Ούτε γάτα, ούτε σκύλο. Έτσι είναι οι χωρισμοί. Φεύγεις και αφήνεις πίσω σου συντρίμμια..
Και σκέφτομαι, να πάω σε μια φιλοζωική να πάρω μια ψυχούλα, να του δώσω στέγη, τροφή, αγάπη, όλα αυτά που του λείπουν.. γιατί; Έχετε δει ποτέ τα ματάκια τους;
0 ΣΧΟΛΙΑ