Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2019

Παντρεύτηκε ένα 4χρονο κορίτσι! Η τρομακτική ιστορία που κρύβεται πίσω από αυτές τις φωτογραφίες θα σας προκαλέσει ανατριχίλα!

Μια αληθινή ιστορία!

16 Αυγούστου 2019 08:49
Παντρεύτηκε ένα 4χρονο κορίτσι! Η τρομακτική ιστορία που κρύβεται πίσω από αυτές τις φωτογραφίες θα σας προκαλέσει ανατριχίλα!

Αυτή είναι μια αληθινή ιστορία που θα σας συγκινήσει και διαδραματίζεται με ένα μικρό 4χρονιο κοριτσάκι και την τρομακτική ιστορία ιστορία της...

Το λαμπερό χαμόγελο της 4χρονης Abby κρύβει μια τρομακτική πραγματικότητα: έχει οξεία λεμφική λευχαιμία, μια μορφή καρκίνου που επηρεάζει κυρίως τα παιδιά. Νοσηλεύεται στο Melodies Center for Childhood Cancers, μια εξειδικευμένη κλινική στην Νέα Υόρκη. Παρ’όλο που παλεύει για την ζωή της, παραμένει αισιόδοξη ενώ η ασθένεια επηρεάζει την υγεία της.


Υπάρχει όμως μια ακτίνα ελπίδας: η Abby έχει γίνει φίλη με τον αγαπημένο της νοσοκόμο, τον Matt Hickling. Την επισκέπτεται καθημερινά για να της κάνει ενέσεις. Της αρέσει τόσο πολύ ο Matt που θα ήθελε να τον παντρευτεί.


Η Abby είπε στην μαμά της για τα σχέδια της για γάμο και της εξήγησε ότι στην επόμενη επίσκεψη του σχεδίαζε να του προσφέρει δαχτυλίδι. Όταν ο Matt έμαθε τα σχέδια της μικρής, είχε αμέσως μια πανέξυπνη ιδέα. Ήξερε πόσο θα της ανέβαζε το ηθικό, γι’αυτό ξεκίνησε να σχεδιάζει έναν “γάμο” για την Abby.

Με λίγη βοήθεια από τους συναδέλφους τους, ο Matt άρχισε να σχεδιάζει έναν γάμο-έκπληξη για την επόμενη ημέρα.

Η Abby φόρεσε ένα όμορφο φόρεμα και ο Matt μια μπλούζα που μοιάζει με κοστούμι.


Όταν η Abby μπήκε στο δωμάτιο του νοσοκομείου, είδε πέταλα λουλουδιών και τους καλεσμένους να τραγουδάνε. Εκείνη τη μέρα ξέχασε εντελώς την αρρώστια της για μια στιγμή. “Με δέχεσαι για σύζυγο σου;” ρώτησε ο Matt. “Ναι!” απάντησε η μικρή νύφη και αγκάλιασε τον νοσοκόμο.

Οι δυο τους αντάλλαξαν δαχτυλίδια-καραμέλες και, σύμφωνα με το έθιμο, τάισαν ο ένας τον άλλο τούρτα.


Ο Matt έγραψε για την “ημέρα του γάμου” του: “Ελπίζω ότι αυτή θα είναι μια μέρα που η Abby και οι γονείς της θα θυμούνται για πάντα και με την οποία θα χαμογελάνε στις δύσκολες στιγμές! Για μένα πάντως έτσι είναι!”


Ο Matt έδωσε στην αγαπημένη του ασθενή ακόμα και ένα διακοσμημένο αυτοκινητάκι το οποίο θα μπορούσε να οδηγήσει α λα Σταχτοπούτα.

undefined
Ειλικρινά, αυτός ο νοσοκόμος είναι από τους καλύτερους στον πλανήτη. Έκανε πραγματικά τα πάντα για να βοηθήσει την Abby να ξανασταθεί στα πόδια της. Η αισιοδοξία είναι πολύ σημαντική γι’αυτούς τους μικρούς, γενναίους ασθενείς, αφού συχνά δεν κατανοούν πλήρως την κατάσταση.


Αυτή η ιστορία συνέβη τον Δεκέμβριο του 2015, αλλά χαιρόμαστε που μπορούμε να σας ενημερώσουμε ότι η μητέρα της Abby είπε για την πρόοδο της:

“Τα πάει υπέροχα! Συνεχίζουμε ακόμα την θεραπεία μέχρι τον Οκτώβριο και θα πάει νηπιαγωγείο το φθινόπωρο.” Της ευχόμαστε τα καλύτερα! Θα είναι σίγουρα η μόνη που θα μπορεί να δείχνει τις φωτογραφίες του γάμου της!

«Χριστέ μου,δεν άκουσα τίποτα, δεν φώναξε μαμά! Πνίγηκε δίπλα μου σε ένα μέτρο βάθος!»

«Χριστέ μου,δεν άκουσα τίποτα, δεν φώναξε μαμά! Πνίγηκε δίπλα μου σε ένα μέτρο βάθος!»

Αυτη η αληθινή ιστορία αυτής της μάνας που έζησε το χειρότερο, να πνίγεται δίπλα της σε ένα μέτρο βάθος...

Την επόμενη εβδομάδα θα κλείσουν τρία χρόνια από τότε που τον κρατήσαμε αγκαλιά. Έτσι, επιτρέψτε μου λίγα λεπτά από το χρόνο σας για να μιλήσω για την ασφάλεια στη θάλασσα ή την πισίνα. Τίποτα δεν με ενοχλεί περισσότερο από αυτά τα γενικά μηνύματα που στέλνουν στους γονείς τις ίδιες παλιές συμβουλές για την ασφάλεια στο νερό. Σαν να μην φροντίζουμε ήδη αρκετά για να παρακολουθούμε τα παιδιά μας στο νερό ή να τους κάνουμε μαθήματα. Η ασφάλεια στο νερό δεν είναι τόσο απλή.

Έτσι, αυτό δεν θα είναι ένα από αυτά τα μηνύματα. Αυτό είναι πραγματικό και είναι ωμό. Ελέγξαμε όλα τα «πρέπει» που μια καλή μαμά θα έλεγχε πριν πάει στην πισίνα:

1) Μαθήματα κολύμβησης από τότε που ήταν μωρό.

2) Ήξερε πώς να κολυμπάει.

3) Είχα πιστοποίηση ΚΑΡΠΑ (Καρδιοπνευμονική Αναζωογόνηση).

4) Έμαθα τα παιδιά μου να σέβονται το νερό.

5) Κρατούσα ανοιχτά τα μάτια και τα αυτιά μου στην πισίνα. Αλλά στις 16 Ιουνίου 2016, κανένα από αυτά δεν είχε σημασία

Οι πισίνες δεν είναι παιχνίδι. Είναι τρύπες στο έδαφος γεμάτες με νερό. Οι παραλίες δεν είναι πάρκα. Είναι το στόμα της θάλασσας. Πρέπει να αντιμετωπίζουμε αυτά τα σώματα νερού με το φόβο που απαιτούν. Το νερό δεν νοιάζεται. Δεν έχει συναισθήματα.

Το νερό δεν σας ειδοποιεί όταν κάτι δεν πάει καλά, και ούτε μπορούν τα παιδιά σας. Αυτό είναι το δικό μου μήνυμα: Ο πνιγμός είναι σιωπιλός. Δεν υπάρχει πιτσίλισμα, δεν υπάρχουν φωνές για βοήθεια. Τίποτα όσον αφορά τον πνιγμό δεν θα τραβήξει την προσοχή σας μέχρι να είναι πολύ αργά.

Ο πνιγμός συμβαίνει κάτω από το νερό. Δεν μπορείτε να φωνάξετε για βοήθεια κάτω από το νερό και δεν μπορείτε να κουνηθείτε κάτω από την επιφάνεια. Ό, τι έχετε δει στην τηλεόραση, απλά ξεχάστε το. Δεν συμβαίνει με αυτόν τον τρόπο.

undefined

Είμαστε προετοιμασμένοι να αναζητάμε ορισμένα σημάδια κινδύνου που δεν θα συμβούν. Η ιστορία του Weston: Στεκόμουν στο 1 μέτρο μακριά από το γιο μου. Ήταν ένα βήμα από μένα ενώ στεκόμουν δίπλα του, έλεγα στα άλλα παιδιά πως να είναι ασφαλή στο νερό. Πόσο ειρωνικό είναι αυτό; Στο μυαλό μου, ήμουν αρκετά κοντά σε αυτόν για να «ακούσω» το παραμικρό. Ήμουν αρκετά κοντά για να αισθανθώ κάποια ώθηση στο νερό αν πιτσιλούσε ή αν αγωνιζόταν. Αλλά τίποτα από αυτά δεν συνέβη επειδή ο πνιγμός είναι σιωπηλός. Χρειάστηκε μόνο λιγότερο από ένα λεπτό.

Σε λιγότερο από ένα λεπτό, βυθίστηκε ήσυχα και οι πνεύμονές του γέμισαν νερό. Έκανα ΚΑΡΠΑ και έβγαλε το νερό. Κρατούσα το γλυκό μου αγόρι λέγοντάς του ότι όλα ήταν εντάξει ενώ είχε προσκολληθεί στο στήθος μου και έκλαιγε. Ήταν ξύπνιος και είχε τις αισθήσεις του όταν έφτασε το ασθενοφόρο. Η μεταφορά με το ασθενοφόρο ήταν «προληπτική», και τον διασωλήνωσαν προληπτικά, αλλά ποτέ δεν ξύπνησε. Περιμέναμε τρεις μέρες για να ξυπνήσει, προσευχόμενοι για ένα θαύμα. Ήμουν έτοιμη να περιμένω για το υπόλοιπο της ζωής μου. Αλλά είχε χάσει όλες τις λειτουργίες του εγκεφάλου. Δεν θα ξυπνούσε ποτέ. Ο χειρότερος εφιάλτης κάθε μαμάς ήταν πλέον η πραγματικότητα μου. Τρία χρόνια αργότερα και δεν έχω όλες τις απαντήσεις για εσάς. Σκέφτηκα ότι έκανα τα πάντα σωστά εκείνη την ημέρα. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιος τρόπος να το αποτρέψουμε. Τον τελευταίο καιρό καλοί γονείς χάνουν τα παιδιά τους από πνιγμό καθημερινά σε όλο τον κόσμο και ραγίζει η καρδιά μου ξανά κάθε φορά που ακούω για ένα άλλο θύμα. Έτσι, σας αφήνω με μια άλλη λίστα με κουτάκια για να ελέγξετε: • Ο πνιγμός είναι σιωπηλός. Μην περιμένετε κίνηση μέσα στο νερό.

• Μπορεί να συμβεί και σε σας. Συνέβη σε μένα.

• Αντιμετωπίστε το νερό με φόβο και σεβασμό, όχι ως παιχνίδι ή πάρκο.

• Δεν έχει σημασία αν μπορούν να κολυμπήσουν. Μπορεί να συμβεί στον οποιοδήποτε. Συνέβη στον Weston.

• Κάντε μαθήματα κολύμβησης-επιβίωσης! Αυτό είναι διαφορετικό από το να μαθαίνεις να κολυμπάς. Αυτό διδάσκει τα παιδιά μας, όσο μικρά όσο τα μωρά, πώς να σώζουν τον εαυτό τους σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

• Η εκτέλεση όλων των παραπάνω δεν αρκεί. Ποτέ μην νιώθετε άνετα. Ποτέ μην πιστεύετε ότι καλύψατε τα πάντα. Πάντα ψάχνετε για περισσότερους τρόπους να παραμείνετε σε επαγρύπνηση.

Παρακαλώ αφήστε τον Weston να αποτελέσει την έμπνευσή σας αυτό το καλοκαίρι. Αφήστε την ιστορία του Weston να μείνει χαραγμένη στη μνήμη σας, ώστε να μην έχετε μια παρόμοια ιστορία. Μην τον ξεχάσετε ποτέ. Μην ξεχάσετε ποτέ τι συνέβη σε αυτόν.

Αφήστε την ιστορία του να σώσει τις ζωές των παιδιών σας. Δεν θέλω την λύπη σας. Δεν θέλω να λυπάστε για μένα. Απλώς θέλω να μου υποσχεθείτε ότι την επόμενη φορά που θα πάρετε τα παιδιά σας κοντά στο νερό, θα θυμάστε τον Weston. Θυμηθείτε τον και αφήστε την ιστορία του να αλλάξει τον τρόπο αισθάνεστε για το νερό. Ποτέ δεν θα κρατήσω ξανά τον γιο μου. Είναι ένας πόνος που δεν μπορώ ποτέ να εξηγήσω. Μπορώ μόνο να ελπίζω και να προσεύχομαι ότι η ιστορία του θα σώσει άλλους.

 

Περίεργα-Funny

Ροή ειδήσεων

Share