Το ξέρετε πως ο Λάζαρος που αναστήθηκε δεν γέλαγε ποτέ στην ζωή του; Μια φορά έκανε εξαίρεση
Η Ανάσταση του Λαζάρου αποτελεί ένα από τα πιο συγκλονιστικά και σημειολογικά πλούσια θαύματα της Καινής Διαθήκης, σηματοδοτώντας την τελική πορεία του Ιησού προς το Πάθος και την Ανάσταση. Η βιβλική διήγηση μας μεταφέρει στη Βηθανία, όπου ο Λάζαρος, αγαπημένος φίλος του Χριστού, πεθαίνει και παραμένει στον τάφο για τέσσερις ημέρες. Η πράξη του Ιησού να τον ανακαλέσει στη ζωή δεν είναι μόνο μια απόδειξη της Θείας Του δύναμης πάνω στον θάνατο, αλλά και μια προοικονομία της δικής Του νίκης επί της φθοράς. Ωστόσο, πέρα από το στενά βιβλικό κείμενο, η εκκλησιαστική παράδοση και οι λαϊκές παραδόσεις έχουν υφάνει μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα εικόνα για τη ζωή του Λαζάρου μετά την επιστροφή του από τον Άδη.
Σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησίας, ο Λάζαρος μετά την ανάστασή του υπήρξε ένας άνθρωπος βαθιά σκεπτικός και αγέλαστος. Λέγεται πως στα τριάντα χρόνια που έζησε μετά το θαύμα, το πρόσωπό του δεν φωτίστηκε ποτέ από το γέλιο. Η εξήγηση που δίνεται για αυτή την πνευματική του κατάσταση είναι συγκλονιστική: ο Λάζαρος, έχοντας παραμείνει τετραήμερος στον κόσμο των νεκρών, είχε δει πράγματα που ο ανθρώπινος νους δεν μπορεί να συλλάβει. Είχε αντικρίσει τη φρίκη του θανάτου, την αγωνία των ψυχών και την πραγματικότητα του Άδη πριν από τη Λύτρωση. Αυτή η εμπειρία του «άλλου κόσμου» τον είχε μεταμορφώσει ριζικά. Τίποτα επίγειο, καμία υλική χαρά και κανένα ανθρώπινο αστείο δεν μπορούσε πλέον να τον συγκινήσει ή να τον κάνει να ξεχάσει τη σοβαρότητα της αιωνιότητας που είχε αντικρίσει.
Υπάρχει όμως μια μοναδική εξαίρεση σε αυτή την αέναη μελαγχολία, μια στιγμή που ο Λάζαρος χαμογέλασε για μία και μοναδική φορά. Η παράδοση αναφέρει πως μια μέρα, ενώ βρισκόταν στην αγορά, είδε έναν άνθρωπο να κλέβει κρυφά ένα πήλινο πιθάρι. Τότε, ο Λάζαρος, που είχε δει τη ματαιότητα των εγκόσμιων, χαμογέλασε πικρά και είπε τη χαρακτηριστική φράση: «Ο ένας πηλός κλέβει τον άλλον». Με αυτή του τη διαπίστωση, ο Άγιος Λάζαρος ανέδειξε με τον πιο γλαφυρό τρόπο την τραγική ειρωνεία της ανθρώπινης φύσης. Ο άνθρωπος, που είναι φτιαγμένος από χώμα και πηλό και στον οποίο πρόκειται να επιστρέψει, αναλώνει τη σύντομη ζωή του στο να διεκδικεί και να κλέβει υλικά αγαθά, που και αυτά με τη σειρά τους είναι φτιαγμένα από το ίδιο φθαρτό υλικό.
VIRAL
Το χαμόγελο αυτό ήταν ένα χαμόγελο πνευματικής διορατικότητας. Ήταν η αντίδραση ενός ανθρώπου που γνώριζε καλά πως η καρδιά του ανθρώπου δεν πρέπει να προσκολλάται σε πράγματα που είναι «πηλός», καθώς ο ίδιος ο άνθρωπος είναι πλασμένος για την αιωνιότητα. Ο Λάζαρος, που αργότερα έγινε Επίσκοπος Κιτίου στην Κύπρο, συνέχισε να ζει με αυτή τη βαθιά συνείδηση της φθαρτότητας, αποτελώντας ένα ζωντανό παράδειγμα μετανοίας και προσμονής της αληθινής ζωής. Η παράδοση αυτή μας υπενθυμίζει ότι η πραγματική σοφία έγκειται στην κατανόηση της προσωρινότητας των υλικών αγαθών και στην εστίαση της ψυχής σε αξίες που δεν χάνονται με τον θάνατο, διδάσκοντάς μας να μη δίνουμε την καρδιά μας σε ό,τι είναι προορισμένο να γίνει σκόνη.
0 ΣΧΟΛΙΑ