Τι του έμαθε η ελληνική φυλακή; «Αφήνεις την αξιοπρέπεια σου έξω…»

Η ζωή μπορεί να αλλάξει μέσα σε ένα δευτερόλεπτο, από μια λάθος απόφαση ή μια κακή στιγμή που οδηγεί στην απώλεια της ελευθερίας. Όπως είδαμε μέσα από ένα viral βίντεο στο TikTok από τον λογαριασμό @_kostef_, ένας πρώην κρατούμενος περιγράφει με ανατριχιαστική ειλικρίνεια το πώς είναι να περνάς το κατώφλι της ελληνικής φυλακής. Η μαρτυρία του δεν επικεντρώνεται μόνο στην πράξη που τον οδήγησε εκεί, αλλά κυρίως στην εσωτερική αλλοίωση που υφίσταται ένας άνθρωπος όταν αναγκάζεται να επιβιώσει σε ένα περιβάλλον όπου η προσωπικότητα εκμηδενίζεται. Το «μάθημα» που πήρε πίσω από τα κάγκελα είναι σκληρό και κυνικό: για να βγεις ζωντανός, πρέπει να αφήσεις τα πάντα πίσω σου πριν κλείσει η βαριά σιδερένια πόρτα.
Ο χρυσός κανόνας της επιβίωσης: «Άκου, βλέπε, σώπα»
Το πρώτο πράγμα που μαθαίνει κανείς στην ελληνική φυλακή, σύμφωνα με τον πρωταγωνιστή της ιστορίας, είναι ότι η αξιοπρέπεια είναι ένα «πολυτελές» συναίσθημα που δεν χωράει στο κελί. «Αφήνεις την αξιοπρέπειά σου έξω», λέει χαρακτηριστικά, εξηγώντας ότι η προσαρμογή απαιτεί την υιοθέτηση μιας στάσης απόλυτης ουδετερότητας και σιωπής. Στο περιβάλλον της φυλακής, η εμπλοκή στις υποθέσεις των άλλων ή η περιττή ομιλία μπορεί να αποβούν μοιραίες.
Ο κώδικας είναι απλός αλλά αμείλικτος: «Εκεί, άκου, βλέπε, σώπα. Μη μιλάς. Δεν χρειάζεται». Αυτή η στρατηγική της «αορατότητας» είναι ο μόνος τρόπος για να μην γίνει κάποιος στόχος. Η απομόνωση μέσα στο πλήθος των κρατουμένων και η άρνηση ενασχόλησης με τα δρώμενα των πτερύγων είναι η μοναδική άμυνα απέναντι στην τοξικότητα και τη βία που συχνά υποβόσκει στα σωφρονιστικά ιδρύματα.
Η παγίδα και η «καμπάνα» των 12 ετών: «Με δώσανε “τσοπ”»
Η ιστορία που τον οδήγησε στη φυλακή ξεκίνησε από μια στιγμή απερισκεψίας. Ένας φίλος του πρότεινε να του φέρει λίγο χόρτο και τη στιγμή που πήγε να γίνει η συναλλαγή, η αστυνομία ήταν ήδη εκεί. «Εκεί που λέω το “ναι” και πάω να δώσω… τσοπ! Με δώσανε», περιγράφει, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η σύλληψή του ήταν αποτέλεσμα «στημένης» επιχείρησης ή προδοσίας. Η δικαστική συνέχεια ήταν ακόμα πιο σοκαριστική. Για μια υπόθεση πώλησης κάνναβης, άκουσε μια ποινή που τον άφησε άφωνο: Δώδεκα χρόνια φυλάκιση. Η δυσαναλογία της ποινής σε σχέση με το αδίκημα είναι το σημείο που προκαλεί την οργή του. «Έβγαλα φυλακή για βιαστή και δολοφόνου μαζί», αναφέρει, τονίζοντας ότι η αυστηρότητα του νόμου στην περίπτωσή του εξάντλησε κάθε όριο, καταδικάζοντάς τον σε μια ποινή που συνήθως επιφυλάσσεται για πολύ βαρύτερα εγκλήματα κατά της ζωής.
Πέντε χρόνια «σκαστά»: Η παρατήρηση της σήψης
Τελικά, από τα δώδεκα χρόνια, εξέτισε πέντε χρόνια «σκαστά», δηλαδή γεμάτα, μέσα στο κελί. Αυτά τα πέντε χρόνια ήταν αρκετά για να δει την παρέλαση των ανθρώπων που μπαινοβγαίνουν στο σύστημα. Η φυλακή έγινε για αυτόν ένα παρατηρητήριο της κοινωνικής παθογένειας. Είδε ποιοι έμπαιναν, ποιοι έβγαιναν και το πώς το σύστημα συχνά αποτυγχάνει να σωφρονίσει, λειτουργώντας περισσότερο ως αποθήκη ψυχών. Η εμπειρία αυτή τον σημάδεψε ανεξίτηλα. Η σύγκριση που κάνει με άλλους εγκληματίες που είδε να περνούν από τη φυλακή ενισχύει το αίσθημα της αδικίας που νιώθει. Το να μοιράζεσαι τον ίδιο χώρο με σκληρούς κακοποιούς ενώ η δική σου πράξη ήταν η πώληση μιας μικροποσότητας χόρτου, δημιουργεί μια εσωτερική σύγκρουση που δύσκολα ξεπερνιέται ακόμα και μετά την αποφυλάκιση.
Μετάνοια ή οργή για το σύστημα;
Στο ερώτημα «αν μετάνιωσες που πούλησες χόρτο», η απάντηση δεν είναι μια απλή ομολογία ενοχής, αλλά μια βαθιά ανάλυση του κόστους. Η μετάνοια σε αυτές τις περιπτώσεις συχνά ταυτίζεται με τη λύπη για τα χαμένα χρόνια και την ταλαιπωρία, παρά με την ίδια την πράξη. Όταν το σύστημα σε τιμωρεί με 12 χρόνια, η έννοια του σωφρονισμού χάνεται μέσα στην αγανάκτηση για την υπερβολική αυστηρότητα. Η ελληνική φυλακή, μέσα από τα μάτια του, δεν είναι ένα μέρος διόρθωσης, αλλά ένα μέρος όπου μαθαίνεις να επιβιώνεις καταπνίγοντας τον ίδιο σου τον εαυτό. Η αξιοπρέπεια που «αφήνεις έξω» είναι το τίμημα που πληρώνεις για να μπορέσεις να επιστρέψεις κάποια στιγμή στην ελευθερία, έχοντας όμως χάσει ένα κομμάτι της ψυχής σου που δεν αναπληρώνεται ποτέ.
Διαβάστε επίσης
Το συμπέρασμα μιας σκληρής πορείας
Η μαρτυρία αυτή αποτελεί ένα ηχηρό καμπανάκι για την κατάσταση στα ελληνικά σωφρονιστικά ιδρύματα και την αναλογικότητα των ποινών. Η ιστορία ενός ανθρώπου που «χάθηκε» για πέντε χρόνια για μια υπόθεση χόρτου, υιοθετώντας το δόγμα «Άκου, βλέπε, σώπα», αποκαλύπτει τη σκοτεινή πλευρά της δικαιοσύνης και της φυλακής. Είναι μια υπενθύμιση ότι η ελευθερία είναι εύθραυστη και ότι η είσοδος στη φυλακή συνεπάγεται μια βίαιη αναδιαμόρφωση του χαρακτήρα. Ο άνθρωπος που βγαίνει μετά από πέντε χρόνια δεν είναι ο ίδιος με αυτόν που μπήκε. Κουβαλάει μαζί του τη σιωπή του κελιού και την απώλεια μιας αξιοπρέπειας που έμαθε με τον σκληρό τρόπο να θεωρεί περιττή για την επιβίωσή του.






0 ΣΧΟΛΙΑ