Retro tv: Όταν ο Χάρρυ Κλύνν ξεφτίλισε στον Παπαδάκη καναλάρχες και δημοσιογράφους 

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Όταν ο Χάρρυ Κλυνν αποφάσιζε να μιλήσει πολιτικά, δεν το έκανε με την άνεση του θεατράνθρωπου, αλλά με την ορμή ενός ανθρώπου που έβλεπε την πατρίδα του να καταρρέει. Σε μια από τις πιο εμβληματικές και οργισμένες τοποθετήσεις του, ο μεγάλος σατιρικός καλλιτέχνης εξαπέλυσε μια ολομέτωπη επίθεση κατά πάντων.

Για τον Χάρρυ Κλυνν, η κατάσταση στην Ελλάδα δεν ήταν απλώς μια οικονομική κρίση, αλλά ένας ηθικός και κοινωνικός διασυρμός. Με το γνώριμο, ασυμβίβαστο ύφος του, κατήγγειλε τη δημοσιογραφία των «νέων φιντανιών», υποστηρίζοντας, ότι η ευθύνη των λειτουργών της ενημέρωσης είναι ακόμα μεγαλύτερη από εκείνη των πολιτικών, καθώς αυτοί έγιναν οι «εκδορείς» της λαϊκής ελπίδας.

Οι «βιαστές» της ελληνικής γενιάς

Δεν υπήρξε όνομα που να μην τόλμησε να προφέρει ο Χάρρυ Κλυνν στην εκπομπή του Γιώργου Παπαδάκη. Από τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο μέχρι τον Σημίτη και τον Παπαδήμο, ο καλλιτέχνης τούς χαρακτήρισε ως «βιαστές» της ελληνικής γενιάς.

Κατηγόρησε την πολιτική ελίτ,ότι έστησε έναν ιστό αράχνης, αφαιρώντας το όραμα από τον ελληνικό λαό. Ο Χάρρυ Κλυνν δεν χαρίστηκε ούτε στην Αριστερά, την οποία εγκάλεσε για ανεπάρκεια και εσωτερικές έριδες, τονίζοντας ότι το μίσος μεταξύ των στελεχών της ήταν μεγαλύτερο από την ιδεολογική τους βάση, στερώντας έτσι από τον κόσμο μια υγιή εναλλακτική.

«Σκοτώνουν την ελπίδα,όχι μόνο την χώρα»

«Δεν καταστρέφουν απλά μια χώρα, σκοτώνουν την ελπίδα», έλεγε ο Χάρρυ Κλυνν, συμπυκνώνοντας σε μια φράση το δράμα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Ο καλλιτέχνης περιέγραψε με σπαραγμό τις εικόνες που αντίκριζε στις γειτονιές του:

• Στην Καλαμαριά και τη δυτική Θεσσαλονίκη, όπου η φτώχεια είχε μπει μέσα στα σπίτια.

• Στα μάτια των νέων, που ένιωθαν «χτυπημένα πουλιά» και αναζητούσαν φυγή στο εξωτερικό.

• Στις αθρόες αυτοκτονίες, τις οποίες τα συστημικά μέσα επέλεγαν να αποσιωπούν.

Για τον Χάρρυ Κλυνν, η σκληρότητα δεν ήταν μια αφηρημένη έννοια, αλλά το ματωμένο στήθος της μάνας που δεν είχε γάλα να ταΐσει το παιδί της. Ήταν το «πάρτι» των ισχυρών που έγινε με τον ιδρώτα των Ελλήνων, ενώ οι «σωτήρες» τύπου Στουρνάρα και Θεοχάρη διαχειρίζονταν την εξαθλίωση με κυνισμό.

Η προσωπική θυσία και η άρνηση του εκφοβισμού

Σε μια συγκλονιστική εξομολόγηση, ο Χάρρυ Κλυνν παραδέχθηκε πως η οργή του ήταν τέτοια που, αν είχε τη βιολογική δύναμη, θα προχωρούσε σε ακρότητες χωρίς να λογαριάσει ούτε τη ζωή του. «Τι νόημα έχει να ζω εγώ, όταν ο διπλανός μου πεθαίνει;» αναρωτήθηκε, θέτοντας το ζήτημα της κοινωνικής αλληλεγγύης στην πιο απόλυτη βάση του.

Παρά τα απειλητικά μηνύματα και τον πόλεμο που δεχόταν, ο Χάρρυ Κλυνν δήλωνε αλύγιστος. Παρομοίασε τη θέση του με εκείνη του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, λέγοντας πως είχε ανέβει στην κορυφή του βουνού και είχε δει την αλήθεια, αφήνοντας τους «υπό-μηδενιστές» πολιτικούς στον «βόθρο» της ιστορίας.

Το μήνυμα προς τη δικαιοσύνη και τον λαό

Ο Χάρρυ Κλυνν δεν δίστασε να επιτεθεί και στο δικαστικό σώμα, χαρακτηρίζοντας τους δικαστές «δειλούς και ανήμπορους» που απλώς διεκπεραιώνουν αντί να αποδίδουν δικαιοσύνη. Προέβλεψε ένα μέλλον χάους, όπου ο πρώτος πυροβολισμός θα πέσει όταν ο κλητήρας χτυπήσει την πόρτα του φτωχού για να του πάρει το σπίτι.

Η παρέμβασή του έκλεισε με μια προτροπή για λαϊκή αφύπνιση. Ο Χάρρυ Κλυνν πίστευε ακράδαντα, ότι η τιμωρία των υπευθύνων ήταν η μόνη οδός κάθαρσης. Μέχρι την τελευταία στιγμή, ο λόγος του παρέμεινε ένας χείμαρρος που δεν χωρούσε σε καλούπια, μια φωνή που εξέφραζε τον μέσο Έλληνα που ένιωθε προδομένος, ξεχασμένος και οργισμένος.

Ο Χάρρυ Κλυνν δεν ήταν απλώς ένας ηθοποιός· ήταν η συνείδηση μιας εποχής που αρνήθηκε να χαμηλώσει το βλέμμα.