Πόσο κόστιζε το σουβλάκι το 1995; Το ρεπορτάζ του Φερεντίνου που προκαλεί νοσταλγία 

Το 1995 ήταν μια εποχή που η Ελλάδα βρισκόταν σε μια γλυκιά μετάβαση, με την καθημερινότητα να κινείται ανάμεσα στη νοσταλγία των δραχμών και την προσμονή του «ευρωπαϊκού» εκσυγχρονισμού.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο Χρήστος Φερεντίνος με τα αυθεντικά ρεπορτάζ του και  με το χαρακτηριστικό ανατρεπτικό στυλ του, μας μετέφερε στην Κοκκινιά, σε ένα σουβλατζίδικο που έσπασε κάθε καλούπι παραδοσιακής εξυπηρέτησης.

Η εποχή της δραχμής και το προσιτό σουβλάκι

Για να καταλάβουμε το πλαίσιο της εποχής, αρκεί να κοιτάξουμε τον κατάλογο των τιμών. Το 1995, το εθνικό μας σνακ, το σουβλάκι πίτα-γύρος, κόστιζε από 150 έως 250 δραχμές. Με ένα χιλιάρικο στην τσέπη, μπορούσες να χορτάσεις μια ολόκληρη παρέα, αγοράζοντας 4 ή και 5 τυλιχτά.

VIRAL

Ποια είναι η Μαρία Αντωνά: Η ηλικία, η σχέση που έφτασε στον γάμο με τον Σοϊλέδη, η νέα αρχή και η γνωριμία με τον Λιάγκα

Η Φαίη Σκορδά είδε κάτι στο πρόσωπό της και δεν το άφησε ασχολίαστο – «Ίσως χρειάζομαι botox»

«Έτσι βρήκα τον Σεργιανόπουλο στο διαμέρισμα»: Ο Πάνος Σόμπολος για την εικόνα που αντίκρισε μετά τη δολοφονία

Ήταν η εποχή που η έξοδος για φαγητό δεν απαιτούσε προϋπολογισμό, αλλά μόνο όρεξη. Μέσα σε αυτή την οικονομική πραγματικότητα, ο Φερεντίνος ανακάλυψε ένα μαγαζί που δεν ξεχώριζε για την τιμή του, αλλά για την «ιδιαίτερη» φιλοσοφία του.

Ο κύριος Άκης και το «ευρωπαϊκό» self-service

Στην καρδιά της Κοκκινιάς, ο κύριος Άκης, ένας βετεράνος της δουλειάς με εξήντα χρόνια εμπειρίας, διατηρούσε ένα μαγαζί που ο Φερεντίνος αποκάλεσε «καθόλου συνηθισμένο».  Η καινοτομία του; Ένα αυστηρό, σχεδόν σουρεαλιστικό self-service σύστημα, το οποίο ο ιδιοκτήτης χαρακτήριζε με καμάρι ως «ευρωπαϊκό».

Η ταμπέλα του μαγαζιού ήταν σαφής: «Παρακαλώ αγαπητοί πελάτες να αυτοσερβίρεστε χωρίς φιλοδόρημα». Στο βασίλειο του κυρίου Άκη, ο πελάτης δεν ήταν ο «βασιλιάς» που περίμενε να τον υπηρετήσουν, αλλά ο ενεργός συμμέτοχος.

Έπρεπε να πάρει μόνος του τον μεζέ, το γιαουρτλού ή το τζατζίκι του, να φάει και —το πιο εντυπωσιακό— να μαζέψει και να τακτοποιήσει τα σκεύη του. Ο κύριος Άκης, με μια αφοπλιστική ειλικρίνεια, δήλωνε στην κάμερα πως δεν «συγχρωτίζεται» με το σέρβις· όποιος θέλει, έρχεται και παίρνει.

Το μπιφτέκι της υπομονής

Το ρεπορτάζ ανέδειξε και ένα άλλο «παράδοξο» του μαγαζιού: το περιβόητο μπιφτέκι. Ενώ στα περισσότερα ψητοπωλεία η ταχύτητα είναι το ζητούμενο, εδώ το μπιφτέκι απαιτούσε μια ιεροτελεστία αναμονής.

Όπως αποκάλυψε ο κύριος Άκης, για να απολαύσει κανείς το συγκεκριμένο έδεσμα, έπρεπε να περιμένει από μισή ώρα έως μία ώρα! Ουσιαστικά, αν ήθελες μπιφτέκι, έπρεπε να το «κλείσεις» με τηλεφώνημα από πριν, αλλιώς κινδύνευες να πεινάσεις περιμένοντας πάνω από τη σχάρα.

Μια άλλη ελληνική πραγματικότητα

Αυτό το ρεπορτάζ του 1995 συμπυκνώνει την ουσία μιας Ελλάδας που δεν φοβόταν να αυτοσαρκαστεί. Από τη μία, η αναζήτηση του «ευρωπαϊκού» πρόσημου και από την άλλη, ο αυθεντικός λαϊκός χαρακτήρας της Κοκκινιάς, όπου οι κανόνες ορίζονταν από το μεράκι (και τις ιδιοτροπίες) του μάστορα.

Ο Φερεντίνος, με το χιούμορ του, ανέδειξε ένα σημείο συνάντησης όπου το φαγητό ήταν η αφορμή για μια εμπειρία έξω από τα καθιερωμένα, θυμίζοντάς μας μια εποχή που η απλότητα και η εκκεντρικότητα πήγαιναν χέρι-χέρι.