Μια γοργόνα παίζει με το κοριτσάκι και αυτό δεν ξεκολλάει

Μερικές φορές, η μαγεία δεν χρειάζεται σκηνή, φώτα ή σενάριο. Αρκεί ένα παιδικό χαμόγελο και κάποιος που ξέρει πώς να μπει στον κόσμο της φαντασίας. Κάπως έτσι γεννήθηκε μια από τις πιο τρυφερές εικόνες που κάνουν τον γύρο του διαδικτύου, από τον χρήστη @xforidax: ένα μικρό κοριτσάκι στέκεται μπροστά σε ένα μεγάλο ενυδρείο και απέναντί του, μέσα στο νερό, μια «γοργόνα» το κοιτά στα μάτια και αρχίζει να παίζει μαζί του.
Μια «γοργόνα» και ένα κοριτσάκι σε έναν κόσμο φαντασίας
Δεν πρόκειται για αληθινό πλάσμα του βυθού, αλλά για ηθοποιούς ντυμένες γοργόνες, που βρίσκονται μέσα σε γυάλινες δεξαμενές και δίνουν ζωή σε ένα παραμύθι που μοιάζει να ξεπήδησε από παιδικό βιβλίο. Κι όμως, για το κοριτσάκι αυτό, η διάκριση ανάμεσα στο αληθινό και το φανταστικό δεν έχει καμία σημασία. Το μόνο που υπάρχει είναι η στιγμή.
Η γοργόνα πλησιάζει το γυαλί και χαμογελά. Με αργές, παιχνιδιάρικες κινήσεις των χεριών σχηματίζει καρδιές, χαιρετά και προσποιείται ότι στέλνει φιλιά. Το παιδί ανταποκρίνεται αμέσως. Γελάει δυνατά, ακουμπά τα χέρια του στο τζάμι και στέλνει κι εκείνο φιλιά από έξω, σαν να μην υπάρχει κανένα εμπόδιο ανάμεσά τους. Τα μάτια του λάμπουν και το πρόσωπό του δεν ξεκολλά από το ενυδρείο ούτε για δευτερόλεπτο.
Η αλληλεπίδραση συνεχίζεται. Η γοργόνα κάνει πως παίζει κρυφτό, κολυμπά κυκλικά, δείχνει το παιδί και μετά τον εαυτό της, σαν να λέει «είμαστε φίλες». Το κοριτσάκι απαντά με μικρές κινήσεις, γέλια και αυθόρμητες χειρονομίες. Είναι μια σιωπηλή συνομιλία, χωρίς λέξεις, αλλά γεμάτη νόημα. Όσοι παρακολουθούν τη σκηνή γύρω τους χαμογελούν. Κάποιοι σηκώνουν το κινητό για να απαθανατίσουν τη στιγμή, όχι γιατί είναι εντυπωσιακή, αλλά γιατί είναι αληθινή. Γιατί θυμίζει σε όλους πόσο απλό είναι να πιστέψεις ξανά στη μαγεία, αν αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο για λίγο.
Οι ηθοποιοί που υποδύονται τις γοργόνες δεν παίζουν απλώς έναν ρόλο. Με την κίνηση, το βλέμμα και τη διάθεσή τους, δημιουργούν έναν ασφαλή, χαρούμενο χώρο όπου τα παιδιά μπορούν να εκφραστούν χωρίς ντροπή ή φόβο. Δεν υπάρχει πίεση, δεν υπάρχει πρόγραμμα. Μόνο παιχνίδι, φαντασία και σύνδεση.
Το κοριτσάκι, από την πλευρά του, δείχνει να ζει κάτι που θα θυμάται για πολύ καιρό. Δεν θέλει να φύγει. Κάθε φορά που η γοργόνα απομακρύνεται λίγο, πλησιάζει πάλι το τζάμι, σαν να φοβάται ότι το όνειρο θα τελειώσει. Κι όταν εκείνη επιστρέφει και σχηματίζει άλλη μια καρδιά με τα χέρια, το γέλιο του παιδιού γεμίζει τον χώρο. Σε έναν κόσμο γεμάτο ταχύτητα, θόρυβο και ειδήσεις που συχνά βαραίνουν την ψυχή, τέτοιες στιγμές λειτουργούν σαν μικρή ανάσα. Μας θυμίζουν ότι η χαρά μπορεί να είναι απλή. Ότι η φαντασία δεν είναι πολυτέλεια, αλλά ανάγκη. Και ότι, καμιά φορά, ένα παιδί και μια «γοργόνα» πίσω από ένα τζάμι αρκούν για να μας κάνουν να χαμογελάσουμε όλοι.






0 ΣΧΟΛΙΑ