«Είμαι ο Ζάμπι από το Πακιστάν και εδώ είναι η χώρα μου»: Μαθητής καθηλώνει με τη μαρτυρία του για τον σχολικό εκφοβισμό
Κύμα πανεκπαιδευτικών κινητοποιήσεων σάρωσε από νωρίς το μεσημέρι της Τετάρτης (21/10) τις μεγαλύτερες πόλεις της χώρας, με χιλιάδες μαθητές, φοιτητές και εκπαιδευτικούς να δίνουν βροντερό «παρών» στους δρόμους. Δάσκαλοι και καθηγητές συμμετέχουν δυναμικά στις κινητοποιήσεις με 24ωρη απεργία, διεκδικώντας άμεσες λύσεις στα οξυμένα προβλήματα που μαστίζουν τη δημόσια εκπαίδευση, τις υποδομές και τη χρηματοδότηση των σχολείων.
Ωστόσο, ανάμεσα στα συνθήματα και τα πανό στο κέντρου της Αθήνας, μια φωνή κατάφερε να ξεχωρίσει και να καθηλώσει το πανελλήνιο. Πρόκειται για τον Ζάμπι, έναν μαθητή από το Πακιστάν που ζει και μεγαλώνει τα τελευταία τρία χρόνια στην Ελλάδα. Μιλώντας αποκλειστικά στο Orange Press Agency, ο νεαρός μαθητής ξεδίπλωσε την ψυχή του, αποκαλύπτοντας τη σκληρή πραγματικότητα του σχολικού εκφοβισμού, του ρατσισμού και των άθλιων εγκαταστάσεων που αντιμετωπίζουν καθημερινά οι μαθητές στα δημόσια σχολεία.
«Με κοροϊδεύουν και με λένε μαύρο»: Η ωμή αλήθεια του ρατσισμού στα θρανία
Η μαρτυρία του Ζάμπι αποτελεί ένα ηχηρό «χαστούκι» για την κοινωνία και τους θεσμούς, φέρνοντας στην επιφάνεια περιστατικά bullying που συχνά αποσιωπούνται. Ο μαθητής δεν έκρυψε την πίκρα του για τη συμπεριφορά ορισμένων συμμαθητών του, αλλά κυρίως για την αδιαφορία της διεύθυνσης και του εκπαιδευτικού προσωπικού:
«Εμένα με λένε Ζάμπι και είμαι από το Πακιστάν. Έχω σχεδόν τρία χρόνια στην Ελλάδα και εδώ στο σχολείο μάς κοροϊδεύουν τα παιδιά επειδή είμαστε από άλλη χώρα. Μου λένε ότι είμαι “μαύρος” επειδή έχω άλλο χρώμα. Δεν πρέπει να μας κοροϊδεύουν, πρώτα απ’ όλα αυτό. Ούτε οι δάσκαλοι μας προσέχουν. Όταν πάω στο γραφείο και λέω στον διευθυντή ότι με κοροϊδεύει αυτό το παιδί, μου λέει “δεν πειράζει, θα του μιλήσω”, αλλά δεν του μιλάει καθόλου. Δεν θέλουμε τέτοιους δασκάλους στα σχολεία της Ελλάδας».
VIRAL
Τα λόγια αυτά αποκαλύπτουν ένα βαθύτατο ρήγμα εμπιστοσύνης ανάμεσα στους μαθητές και την εκπαιδευτική κοινότητα, τονίζοντας την ανάγκη για ουσιαστική στήριξη των παιδιών που προέρχονται από διαφορετικές πολιτισμικές και γεωγραφικές καταβολές.
Η αγωνία για τον κόσμο, ο πόλεμος και η αγάπη για την Ελλάδα
Πέρα από τα προβλήματα του σχολείου, ο μικρός μαθητής άνοιξε την ατζέντα σε ευρύτερα κοινωνικά και γεωπολιτικά ζτήματα, εκφράζοντας την αγωνία της γενιάς του για τις παγκόσμιες εξελίξεις και τις κρατικές προτεραιότητες:
«Και δεν θέλουμε πόλεμο. Επειδή για τον πόλεμο το κράτος δίνει όλα τα λεφτά, εμείς δεν θα πάρουμε τίποτα, εμείς θα χάσουμε και η οικογένειά μας. Δεν πρέπει να μας κάνουν έτσι, αυτό είναι ρατσισμός. Εγώ είμαι εδώ στην Ελλάδα και πιστεύω ότι αυτή είναι η χώρα μου. Δεν θέλω τσακωμούς, επειδή η Ελλάδα είναι καλή χώρα και θέλουμε να γίνει ακόμα καλύτερη χώρα».
Η τοποθέτηση αυτή, γεμάτη αφοπλιστική ειλικρίνεια, αναδεικνύει την επιθυμία των νέων ανθρώπων για ειρήνη, ισότητα και κοινωνική δικαιοσύνη, βάζοντας στο επίκεντρο τον άνθρωπο και όχι τους εξοπλισμούς ή τις συγκρούσεις.
«Οι τουαλέτες βρωμάνε, δεν έχουμε φώτα και μας απειλούν με αστυνομία»
Το δεύτερο σκέλος της συγκλονιστικής καταγγελίας του Ζάμπι αφορά την κατάντια των σχολικών υποδομών, ένα ζήτημα που αποτελεί διαχρονικό αγκάθι για την ελληνική παιδεία. Περιγράφοντας την κατάσταση στο σχολείο του, ο μαθητής δεν μάσησε τα λόγια του:
«Εμείς πάμε στο 20ο σχολείο στον Άγιο Νικόλαο. Οι τουαλέτες είναι χάλια, βρωμάνε, δεν έχουμε ούτε χαρτιά, ούτε σιφόνια, ούτε φώτα, και έχει σπασμένα τζάμια σε όλο το σχολείο. Και όταν θέλουμε να κάνουμε κατάληψη, μας λένε ότι θα μας φωνάξουν την αστυνομία για να κάνουμε ησυχία. Αυτό γίνεται στα σχολεία».
Η εικόνα σχολείων με σπασμένα τζάμια, ελλιπείς βασικές υποδομές υγιεινής και έναν αυταρχικό μηχανισμό αντιμετώπισης των μαθητικών διεκδικήσεων έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις ανάγκες της σύγχρονης εκπαίδευσης. Η φωνή του Ζάμπι στα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια δεν είναι απλώς μια διαμαρτυρία, αλλά μια κραυγή αγωνίας για το αύριο των σχολείων και των παιδιών όλης της χώρας.
0 ΣΧΟΛΙΑ