“Οι Άθλιοι”: Είναι το καλύτερο μιούζικαλ των τελευταίων ετών;;;
Από την δυναμική εισαγωγή κιόλας των «Αθλίων», όπου βλέπουμε φυλακισμένους να τραγουδούν κωπηλατώντας ρυθμικά κατά την διάρκεια μιας ισχυρότατης θαλασσοταραχής, γίνεται αμέσως αντιληπτό ότι η τελευταία κινηματογραφική εκδοχή του μνημειώδους (και διαχρονικού) μυθιστορήματος του Βίκτορος Ουγκό θα είναι πολύ διαφορετική από αυτές που έχουμε δει μέχρι σήμερα στο σινεμά.
Και είναι. Εμπνευσμένοι από μια θεατρική επιτυχία που έσπασε ταμεία στο Μπρόντγουεϊ και στο Γουέστ Εντ, οι «‘Αθλιοι» του Τομ Χούπερ αποτελούν τον ορισμό του κινηματογραφικού μιούζικαλ με τους ηθοποιούς να τραγουδούν συνεχώς, ακόμα στους σύντομους διαλόγους, στα «ναι» και τα «ίσως».
VIRAL
Αν και δυστυχώς δεν έχω δει την παράσταση, μπορώ να υποθέσω ότι με ζωντανούς ηθοποιούς στην σκηνή κάτι τέτοιο μπορεί να λειτουργήσει στην εντέλεια, ακόμα και σε ένα έργο με τα δραματικά θεμέλια των «Αθλίων», που εξιστορεί τις περιπέτειες του Γιάννη Αγιάννη (Χιού Τζάκμαν) του οποίου η ζωή θα γίνει μαρτυρική επειδή έκλεψε μια φρατζόλα ψωμί.
Μόνο που στο σινεμά τα πράγματα έχουν διαφορετικούς κανόνες και με δεδομένο το ότι μιούζικαλ πλέον δεν γυρίζονται συχνά _σχεδόν καθόλου_ το στοίχημα των δημιουργών της ταινίας γίνεται αυτομάτως πολύ πιο ριψοκίνδυνο. Πόσο μάλλον όταν ένας από τους «τραγουδιστές» είναι ο θηριώδης Ράσελ Κρόου στον ρόλο Ιαβέρη, του σκληρού αστυνομικού, άσπονδου εχθρού και αιώνιου κυνηγού του Αγιάννη (επιτέλους ο Κρόου έπαιξε έναν πραγματικά αντιπαθητικό ήρωα που και του ταιριάζει και του χρειαζόταν να κάνει).
Και όμως. Μπορεί να μην συνέβη αμέσως, όμως σταδιακά η μουσικότητα της ταινίας βρήκε την θέση της μέσα μου, είναι ένα στοιχείο που όχι μόνον μπόρεσα να συνηθίσω αλλά εν τέλει, με συνεπήρε. Ιδίως σε ότι αφορά την σπουδαία δουλειά του Τζάκμαν ο οποίος βρίσκεται μέσα σε ένα κλίμα που του ταιριάζει απολύτως.
Ηθοποιός με τεράστια θεατρική εμπειρία, ο Τζάκμαν σε ορισμένα νούμερα είναι πολύ απλά συναρπαστικός (η υποψηφιότητά του στα Οσκαρ είναι απολύτως δικαιολογημένη αν και το μεγάλο φαβορί της ταινίας είναι η Αν Χάθαγουεϊ ως Φαντίν). Στις σκηνές της ταινίας που προσωπικά κράτησα μαζί μου είναι όλο το κομμάτι της αποτυχημένης επανάστασης που κατεστάλη σε μια βραδιά αλλά και το εξαιρετικά δύσκολο μονοπλάνο του Τζάκμαν όπου τον βλέπουμε να τραγουδά με πάθος για την αβεβαιότητά του, όταν ο ιερέας τον οποίο έκλεψε του δίνει μια ακόμη ευκαιρία και δεν τον προδίδει στην αστυνομία.
ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ, ΚΡΙΤΙΚΕΣ, ΑΙΘΟΥΣΕΣ & ΩΡΕΣ ΠΡΟΒΟΛΩΝ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
από τον Γιάννη Ζουμπουλάκη, πηγή: Το Βήμα
ΓΙΑ ΑΚΟΜΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΙΝΕΜΑ & ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
0 ΣΧΟΛΙΑ