Spectre: Τελικά αξίζει να δεις τη νέα ταινία του James Bond; Διαβάστε δυο εντελώς αντίθετες κριτικές!
Πρεμιέρα αυτή την εβδομάδα στους ελληνικούς κινηματογράφους για την 24η ταινία του Τζέιμς Μποντ, Spectre. Kαι ας δούμε δυο κριτικές, διαφορετικές μεταξύ τους για το φιλμ.
Γράφει λοιπόν το cineramen.gr για το Spectre:
Οι ταινίες του James Bond είναι από μόνες τους ένα ξεχωριστό κινηματογραφικό γεγονός και πάντα καταφέρνουν να προσελκύσουν το ενδιαφέρον εκατομμυρίων θεατών σε ολόκληρο τον κόσμο. Ήρθε η ώρα λοιπόν για την κριτική της 24ης ταινίας, η οποία ως γνωστόν ονομάζεται Spectre.
VIRAL
Ένα κωδικοποιημένο μήνυμα από το παρελθόν στέλνει τον James Bond σε μια μοναχική αποστολή στην Πόλη του Μεξικού και τελικά στη Ρώμη, όπου συναντά τη Lucia Sciarra (Monica Bellucci), την όμορφη και απαγορευμένη χήρα ενός περιβόητου εγκληματία. Ο Bond εισχωρεί σε μία μυστική συνάντηση και ανακαλύπτει την εγκληματική οργάνωση, γνωστή ως SPECTRE (Special Executive for Counter-intelligence, Terrorism, Revenge and Extortion).
Μπορεί να υπάρχει ένας μύλος με το αν θα συνεχίσει ο Daniel Craig στον ρόλο του James Bond, ωστόσο μετά και το Spectre (όχι φυσικά ότι χρειαζόταν μιας και έχει δώσει επανειλημμένως τα διαπιστευτήρια του), μπορούμε να πούμε ότι ο ρόλος αυτός του ταιριάζει απόλυτα και σίγουρα προς το παρών δεν μπορούμε να φανταστούμε άλλον στην θέση του.
Είναι πάρα πολλα που μπορούν να ειπωθούν για την νέα ταινία του James Bond και θα τα πάρουμε με την σειρά. Σίγουρα πάντως και το Spectre συγκαταλέγεται σε μια από τις πιο fun ταινίες της σειράς, έστω και αν για να λέμε την αλήθεια είναι ελαφρώς κατώτερο από το έξοχο Skyfall.
Η συνεργασία του Sam Mendes και του Daniel Craig είναι για μια ακόμα φορά επιτυχημένη και σίγουρα έχουν βρει χημεία μεταξύ τους, αν και όπως λέγεται ο πρώτος θα αποχωρήσει και ίσως και ο δεύτερος, ωστόσο όπως ειπώθηκε και προηγουμένως, όλα παίζονται.
Στα του Spectre λοιπόν, έχουμε μια συνταγή που θυμίζει Skyfall δηλαδή όλα να βρίσκονται στον… αέρα, τον ήρωα να είναι ευάλωτος και την υπηρεσία να απειλείται, κάτι που προσπαθεί να κάνει πιο «γήινο» τον ήρωα και φυσικά όλα εκτυλίσσονται.
Η ταινία ξεκινάει με μια εκπληκτική σκηνή άψογα σκηνοθετημένη και με εντυπωσιακή δράση, την οποία θα μπορούσαμε να κατατάξουμε στις καλύτερες εναρκτήριες όχι μόνο του James Bond, αλλά και γενικότερα, η οποία μας προδιαθέτει για πολύ μεγάλα πράγματα.
Το Spectre φροντίζει από την αρχή να ανεβάσει την αδρεναλίνη με μια εξαιρετική σκηνή δράσης και από κει και μετά αρχίζει να «απλώνει» την ιστορία, η οποία συνδέεται με ιδανικό τρόπο με τις προηγούμενες ταινίες, στις οποίες έχει εμφανιστεί ο Daniel Craig.
Αυτό γίνεται ορατό και από τους τίτλους αρχής (οι οποίοι είναι εντυπωσιακοί και αναδεικνύουν το κομμάτι, που δεν είχε ενθουσιάσει ιδιαίτερα το κοινό), όπου και βλέπουμε γνώριμα πρόσωπα για να μάθουμε αργότερα πως όλοι μεταξύ τους έχουν μερικά κοινά στοιχεία.
Υπάρχει μια προσπάθεια (φυσικά με τον Bond στο προσκήνιο) να αναπτυχθούν οι περισσότεροι χαρακτήρες (ο Ben Whishaw ως Q έχει αναβαθμισμένο ρόλο, ο Ralph Fiennes είναι παραπάνω από ικανοποιητικός στον δικό του) σε συνδυασμό με τους καινούργιους οι οποίοι παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον.
Σίγουρα την παράσταση κλέβει ο Christoph Waltz που για μια ακόμα φορά αποδεικνύεται πολυδιάστατος και ηθοποιός που σου αρέσει να «χαζεύεις» όταν μιλάει (αν και σε πολλά σημεία της ταινίας «χάνεται» και αυτό είναι μεγάλο μειονέκτημα της) και η Lea Seydoux που αποδεικνύεται εξαιρετική στον ρόλο της και αυτά που είναι να προσφέρει. Δυστυχώς όμως, οι Dave Bautista και Monica Bellucci, δεν αξιοποιούνται όσο θα έπρεπε, σε σημείο που όταν εμφανίζονται έχεις ξεχάσει ότι συμμετέχουν και εκείνοι στην ταινία.
Είναι μερικά από τα ψεγάδια που έχει το Spectre και δεν το αφήνουν να γίνει… Skyfall, μιας και γενικά η νέα ταινία του Bond είναι εξόχως διασκεδαστική, δεν καταλαβαίνεις πως περνούν οι 2,5 ώρες και σίγουρα μπορούμε να πούμε ότι εντυπωσιάζει.
Αν εξαιρέσουμε όπως είπαμε την μη αξιοποίηση μερικών χαρακτήρων που είχαν πολλά να προσφέρουν και κάποιες λίγες σκηνές τις οποίες δεν θα αποκαλύψουμε μιας και είναι spoiler που ήθελαν περαιτέρω επεξεργασία, το Spectre είναι μια ταινία-δυναμίτης που δεν αφήνει τον θεατή να πάρει ανάσα.
Δίχως να κάνει «κοιλιά» και με την υπόθεση να αναπτύσσεται και χωρίς να αφήνει τα κλασικά στοιχεία του μύθου του ήρωα… παραπονεμένα, το Spectre φροντίζει να δώσει στιγμές αγωνίας, να διασκεδάσει και φυσικά να προσφέρει μερικές στιγμές οι οποίες παραπέμπουν στις παλαιότερες ταινίες του ήρωα.
Όσον αφορά το τελευταίο κομμάτι έχεις την εντύπωση ότι υπάρχει σε μερικά σημεία η αισθητική των 70s-80s, με την εξαιρετική φωτογραφία της ταινίας, αλλά και με διάφορα άλλα πράγματα και αυτό πραγματικά δημιουργεί ακόμα πιο θετικές εντυπώσεις. Η σκηνή του κυνηγητού στην Ρώμη και η αρχική σκηνή, ίσως είναι οι κορυφαίες απ” όλες, χωρίς να υστερούν ωστόσο οι υπόλοιπες.
Για να συνοψίσουμε, μπορούν να ειπωθούν πάρα πολλά πράγματα και να συζητιέται για ώρες το Spectre, μια ακόμα ταινία του Bond που είναι άψογη τεχνικά πολύ διασκεδαστική, αποκλείεται όποιος την επιλέξει να το μετανιώσει, ωστόσο μοιραία και σε σύγκριση με τα αριστουργηματικά Skyfall και φυσικά την πρώτη ταινία του Daniel Craig, Casino Royale, υστερεί σε μερικά σημεία και ήθελε κάτι παραπάνω. Ωστόσο, ελπίζουμε να μην είναι το φινάλε του ηθοποιού στον ρόλο μιας και έχει καταφέρει να καθιερωθεί και φυσικά το περιεχόμενο των ταινιών είναι τέτοιο που του δίνει «μονοπάτι» για να κάνει πολύ μεγάλα πράγματα.
Και γράφει και το filmboy:
Πρόκειται για την τέταρτη ταινία με τον Daniel Craig ως πράκτορα 007, σε σκηνοθεσία Sam Mendes, που ακολουθεί τα γεγονότα των προηγούμενων ταινιών.
Οι φαν του James Bond ίσως διασκεδάσουν με την ταινία και ίσως τους αρέσει πολύ.
Στους υπόλοιπους όχι και τόσο.
Το Spectre ξεκινάει με μια ωραία και καλογυρισμένη πρώτη σεκάνς, στημένη σαν χορογραφία.
Έχει λίγο χιούμορ και σου δίνει όσα στοιχεία χρειάζεσαι για να καταλάβεις ότι πρόκειται να δεις μια απολαυστική περιπέτεια.
Και στη συνέχεια πέφτουν οι τίτλοι αρχής.
Με ένα συμπαθητικό, αλλά γλυκανάλατο τραγούδι ερμηνευμένο από τον Sam Smith, βλέπουμε κάτι που θυμίζει αμερικάνικη τηλεοπτική σειρά.
Οι τίτλοι αρχής είχαν ενδιαφέρον, αλλά ίσως ήταν υπερβολικοί για την συγκεκριμένη ταινία, καθώς δεν ταίριαζαν ιδιαίτερα με την ιστορία, αλλά ούτε και με το στυλ.
Το Spectre είναι μια ταινία που ανήκει ξεκάθαρα στο είδος της περιπέτειας και δεν σε αφήνει να το ξεχάσεις ποτέ.
Έχει πολύ δράση και αρκετές σκηνές κυνηγητού και αγωνίας.
Έχει πολλά και ωραία εφέ, χωρίς να είναι υπερβολικά ή ψεύτικα.
Τέσσερις ταινίες μετά, ακόμα αμφιβάλλω για την επιλογή του Daniel Craig ως James Bond.
Είναι ψυχρός και σε καμία περίπτωση δεν πείθει ως ένας γοητευτικός άνδρας που μαγεύει τις γυναίκες.
Έχει συνέχεια το ίδιο αδιάφορο ύφος και ένα κενό και ειρωνικό βλέμμα που δεν εξηγείται.
Στην ταινία κάνει την εμφάνισή της και η Monica Bellucci (La Meraviglie), σε ένα πολύ μικρό και αδιάφορο για την πλοκή ρόλο.
Παρ’ όλα αυτά, έχει ίσως την καλύτερη και πιο ωραία σκηνής της ταινίας.
Εκείνη που μπαίνει στο σπίτι της, κατευθύνεται προς την πισίνα και ετοιμάζεται να την σκοτώσουν.
Ίσως το καλύτερο πεντάλεπτο του Spectre.
Κορίτσι του James Bond αυτή την φορά είναι η Lea Seydoux (The Lobster).
Τόσο καλή ηθοποιός, τόσο αδιάφορος χαρακτήρας…
Τον ρόλο του κακού αναλαμβάνει ο σπουδαίος Christoph Waltz (Big Eyes) – του πηγαίνει τόσο πολύ ο ρόλος του έξυπνου και επικίνδυνου κακού!
Αλλά, εκτός από τον Waltz, και ο Ralph Fiennes προφανώς και δίνει μια πολύ καλή ερμηνεία.
Οι σκηνές στις οποίες πρωταγωνιστεί, ίσως είναι οι πιο ενδιαφέρουσες.
Η ταινία εκτυλίσσεται κατά βάση στην Αγγλία (άλλες πόλεις και χώρες που βλέπουμε είναι η πόλη του Μεξικό, η Ρώμη, το Μαρόκο και η Αυστρία).
Ο ηθοποιός είναι Άγγλος, ο James Bond είναι Άγγλος, ο σκηνοθέτης το ίδιο.
Η ταινία, όμως είναι τόσο αμερικάνικη …
Ή, για να το θέσω καλύτερα, είναι αμερικανιά.
Τόσο συνηθισμένη περιπέτεια και τόσο υπερβολική και ψεύτικη.
Πέφτουν κτίρια, γίνονται εκρήξεις, υπάρχουν πυροβολισμοί, ξύλο, αλλά ο ήρωας δεν παθαίνει τίποτα.
Ούτε γρατζουνιά.
Υπάρχει μια σκηνή πάνω σε ένα τρένο, όπου ο James Bond τρώει πολύ ξύλο από έναν πολύ δυνατό και μυώδη κακό.
Τον πετάει στο πάτωμα, τον πετάει σε πόρτες, σε ξύλινα κουτιά, πάνω σε σίδερα, αλλά προφανώς ο 007 τον κερδίζει στο τέλος.
Γιατί όχι;
Το Spectre είναι τόσο κλισέ και τόσο αναμενόμενο που καταντάει γελοίο.
Είναι μια πολύ συνηθισμένη περιπέτεια, η ιστορία δεν έχει καμία έκπληξη και καμία πρωτοτυπία και παραείναι ψεύτικη.
Επίσης, δεν αναλύει αρκετά κάποιες καταστάσεις και κάποιες σχέσεις, με αποτέλεσμα κάποια πράγματα να είναι αδικαιολόγητα.
Δεν καταλάβαμε ποτέ γιατί ο Bond έκανε …αυτό που έκανε με τη σχέση του με τον χαρακτήρα της Lea Seydoux (…oops, almost spoiler!)
Ήταν κάτι που δεν μπορούσε καθόλου να δικαιολογηθεί.
Δεν είδαμε κάτι που να οδηγήσει σε αυτό το συμπέρασμα.
Ίσως το πιο αρνητικό είναι ο άτρωτος και χωρίς συναισθήματα χαρακτήρας του 007.
Ναι, έτσι είναι ο James Bond, αλλά δεν παύει να με ενοχλεί.
Εκτός του ότι δεν παθαίνει τίποτα, δεν αισθάνεται και τίποτα.
Κενό.
Να αναφέρω και πάλι, ότι το πιο πιθανό είναι η ταινία να αρέσει στους θαυμαστές του James Bond και να την απολαύσουν.
Ωραίες γυναίκες, ποτό, αμάξια και πολύ δράση…
Αυτός είναι ο James Bond.
Περισσότερες πληροφορίες, κριτικές, αίθουσες και ώρες προβολών του Spectre εδώ
ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
0 ΣΧΟΛΙΑ