Η μητέρα του Γιώργου Μαζωνάκη μιλά και λυγίζει από συγκίνηση: «Από μικρός ήξερα πως ήταν για κάτι άλλο»

Πριν από τις μεγάλες πίστες, τα τραγούδια, τις εκκεντρικές εμφανίσεις και τη ζωή κάτω από τα φώτα, υπήρχε ένα παιδί. Ένα παιδί που η μητέρα του γνώρισε πριν το γνωρίσει ολόκληρη η Ελλάδα. Και μέσα από τις αναμνήσεις της, αποκαλύπτεται ένας διαφορετικός Γιώργος Μαζωνάκης: πιο ευαίσθητος, πιο αυθόρμητος και κυρίως, ένα παιδί που από πολύ νωρίς έδειχνε πως δεν θα ακολουθούσε τον συνηθισμένο δρόμο.

Η γραβάτα, το μελάνι και μια παιδική ανάμνηση

Η μητέρα του θυμάται τον μικρό Γιώργο να φοράει κοστούμι, πουκάμισο και γραβάτα. Μόνο που εκείνος δεν γνώριζε ακόμη τι ακριβώς ήταν η γραβάτα. Πίστευε πως όποιος φοράει γραβάτα είναι… πατέρας. Ήταν μάλιστα τόσο προσεκτικός με τα ρούχα του, που δεν ήθελε κανείς να τον αγγίζει, φοβούμενος μήπως λερωθεί. Μέχρι που ο πατέρας του αποφάσισε να του κάνει μια πλάκα. Του έριξε μελάνι στο πουκάμισο και στη γραβάτα. Ο μικρός Γιώργος πανικοβλήθηκε. Όταν όμως είδε πως το μελάνι εξαφανίστηκε, η αγωνία του μετατράπηκε σε γέλιο και χαρά. Μια μικρή παιδική ιστορία, που για μια μητέρα γίνεται μνήμη ανεκτίμητη.

Και κάπου εκεί εμφανίστηκε και η μουσική. Το πρώτο τραγούδι που είπε ο Γιώργος ήταν το «Υπάρχω» του Στέλιου Καζαντζίδη. Ήταν μόλις πέντε ετών. Η μητέρα του θυμάται ένα παιδί που καθόταν σαν μεγάλος, σταυροπόδι, και τραγουδούσε με μια φωνή που δεν ταίριαζε στην ηλικία του. Δεν έμοιαζε απλώς να παίζει. Έμοιαζε να ξέρει ήδη τι θέλει. Κάπως έτσι γεννήθηκε και η πρώτη σκέψη: ο Γιώργος ήταν φτιαγμένος για το τραγούδι.

«Το παιδί δεν είναι για αυτά»

Στο σχολείο, βέβαια, η εικόνα ήταν διαφορετική. Τα μαθήματα δεν τον συγκινούσαν ιδιαίτερα. Η μητέρα του θυμάται πως υπήρχαν καθηγητές που καταλάβαιναν ότι ο δρόμος του δεν θα ήταν μέσα από τα βιβλία. «Το παιδί δεν είναι για αυτά. Θα το αφήσετε να τελειώσει και το παιδί θα πάρει τον δρόμο του», ήταν ουσιαστικά το μήνυμα που έφτασε στη μητέρα του. Και τελικά, αυτό ακριβώς συνέβη. Ο Γιώργος πήρε τον δικό του δρόμο.

VIRAL

Χωρίς προσέλευση η συναυλία της Ρίας Ελληνίδου στην Σαλαμίνα – Άδειος ο χώρος που τραγουδούσε

Ιωάννα Τούνη: Οι πρώτες κριτικές για τα κρουασάν της στο Παρίσι – «Έχω κακά νέα»

Ανθή Βούλγαρη: «Είχα πάει κι εγώ σε αυτήν την κλινική, να τα πούμε όλα» – Σοκάρει η αποκάλυψη

Χρόνια αργότερα, ένας από τους καθηγητές του θα τον θυμόταν ως ένα παιδί που δεν περνούσε απαρατήρητο. Ένα παιδί που είχε κάτι διαφορετικό, που αγαπούσε το θέαμα και που είχε ήδη μέσα του τον άνθρωπο που θα γινόταν. «Ήταν αστέρι από τότε», περιγράφει χαρακτηριστικά. Και ίσως αυτή να είναι η πιο ουσιαστική ματιά στον Γιώργο Μαζωνάκη: όχι εκείνη του σταρ, αλλά εκείνη της μητέρας του.

Για όλους τους άλλους έγινε ο Μαζωνάκης. Για εκείνη, όμως, παρέμεινε πάντα το παιδί με το κοστούμι, τη γραβάτα και τη μεγάλη φωνή. Ένα παιδί που από πολύ νωρίς έδειξε πως ήταν προορισμένο να πάρει έναν διαφορετικό δρόμο. Γιατί πριν γίνει ο Γιώργος Μαζωνάκης που αγάπησε το κοινό, ήταν απλώς ο Γιώργος της μαμάς του.