ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Η Τάνια Τρύπη μιλάει για το δικό της “Chicago”!!!
Από τον ΜΠΑΜΠΗ ΔΟΥΚΑ
«Όταν έχεις παιδιά δεν έχεις δικαίωμα να πάθεις κατάθλιψη!»
VIRAL
Mοιραία… ντίβα του καμπαρέ ή μήπως στοργική μητέρα; Χαρισματική ηθοποιός σίγουρα, που μας δείχνει και άλλες πτυχές του ταλέντου της έστω και στη… μακρινή Αμερική της Ποτοαπαγόρευσης και των χαλαρών ηθών! H Tάνια Τρύπη μιλά στο YOU για το δικό της… Chicago, τις «άγριες εποχές» της ελληνικής TV, τις κόρες της και την υποκριτική σε… δύσκολους καιρούς οικονομικά.
Τη συναντήσαμε στο «Παλλάς», στο μέρος όπου ανεβαίνει το διάσημο μιούζικαλ «Chicago» και πρωταγωνιστεί η ίδια για δεύτερη συνεχή χρονιά. Εκεί όπου η… Βέλμα Κέλι (ο ρόλος της Τάνιας) κερδίζει τον κάθε θεατή. Απαλλαγμένη αυτή τη φορά από την ταμπέλα της ντίβας, που έχει καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου, δέχτηκε να μας μιλήσει για πολλά -προσωπικά τα περισσότερα- πέρα από την εξαιρετική παράσταση σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή.
Σε τι φάση σας βρίσκουμε;
Είμαστε σε κατάσταση… τρέλας, μετά από τις τελευταίες γενικές πρόβες αλλά και τις πρώτες παραστάσεις. Με πολύ τρέξιμο, αρκετή αγωνία αλλά και με μπόλικη ευτυχία που ανεβαίνει και φέτος η παράσταση που πέρυσι έσκισε – γι’ αυτό και την επαναλαμβάνουμε φέτος. Δεν σου κρύβω πως το περίμενα με ιδιαίτερη λαχτάρα, αφού όλοι οι ηθοποιοί που συμμετέχουμε έχουμε αναπτύξει μια εξαιρετική χημεία, καθώς πέρα του ότι είμαστε φίλοι και εκτός θεάτρου, γνωριζόμαστε από παιδιά. Οπότε είναι σαν να βρίσκομαι σπίτι μου ή σαν να πηγαίνω εκδρομή! Τέλος, να πω πως χαίρομαι ιδιαιτέρως που θα είναι κοντά μας φέτος και η κ. Παναγιωτοπούλου.
Και ο ρόλος σου; Τι παίρνει και τι δίνει η Τάνια Τρύπη στην Βέλμα Κέλι;
Αν πάρω οτιδήποτε από τη Βέλμα Κέλι… σώθηκα. Βέβαια κι αυτή αν έπαιρνε από μένα… κάηκε (γέλια)! Για να μιλήσω για τη Βέλμα, γενικά είναι ένα πάρα πολύ δυνατό κορίτσι, το οποίο σε μια δύσκολη εποχή κάνει δύο φόνους -σκοτώνει τον άντρα και την αδελφή της για απιστία μεταξύ τους- και μπαίνει στη φυλακή. Αλλά δεν παύει ποτέ να είναι μια σταρ της εποχής και του μιούζικαλ. Είναι πολύ δυνατή και σίγουρη μέχρι τη στιγμή που μπαίνει και η Ρόξι (Σμαράγδα Καρύδη) στη φυλακή, και τότε χάνει τη γη κάτω από τα πόδια της. Της πέφτουν τα φτερά. Μέχρι που στο φινάλε αναγκάζονται να συνεργαστούν οι δυο τους.
Κατά πόσο το Σικάγο του τότε μοιάζει με την Αθήνα του σήμερα;
Σικάγο γίναμε τελικά, ε; Φαρισαϊσμός, ίντριγκες κ.λπ. επαναλαμβάνονται. Γενικά μιλώντας πάντα το βλέπουμε αυτό. Τώρα σε μια τόσο δύσκολη εποχή το να ανεβάζεις μια τέτοια παράσταση είναι πολύ μεγάλο επίτευγμα, καθώς είναι μια πολύ μεγάλη παραγωγή, με πολυπρόσωπο θίασο, με ζωντανή ορχήστρα, με κοστούμια και σκηνικά εντυπωσιακά. Μπαίνοντας μέσα σε όλο αυτό ο θεατής έρχεται και ξεχνιέται. Το ωραίο θέαμα, οι μουσικές, η λάμψη τούς βάζουν όλους μέσα σε ένα παραμύθι.
Θεωρείτε πως είναι κάτι που έχει ανάγκη ο κόσμος;
Ε, βέβαια! Είναι τόσα τα καθημερινά μας προβλήματα, όλοι τρέχουμε και αιφνιδιαζόμαστε από όσα μας συμβαίνουν, οπότε έρχεται κάποια στιγμή που λες «ας πάω να ξεχαστώ δυο ώρες, να δω μια ωραία παράσταση». Πιστεύω πως κάτι τέτοιο βοηθά για να νιώσει καλύτερα ο άλλος.
Μιλήσαμε νωρίτερα για τις συνθήκες μέσα στις οποίες ζούμε όλοι μας στην παρούσα φάση στη χώρα μας. Μια κατάσταση που επηρεάζει τους πάντες, και τους ανθρώπους της Τέχνης. Δεν είναι λίγοι οι συνάδελφοί σας που έχουν περάσει δύσκολα, και το έχουν δηλώσει, είτε λόγω οικονομικών δυσκολιών είτε λόγω κατάθλιψης. Εσείς έχετε βρεθεί σε τέτοιου είδους αντίστοιχη κατάσταση;
Καταρχήν να διευκρινίσουμε πως ο ηθοποιός το θέμα ανεργία το αντιμετωπίζει κάθε χρόνο. Μετά από 3-4 μήνες όλοι εμείς, σαν… κάστα επαγγέλματος, είμαστε συνηθισμένοι στο ψάξιμο και στο… μετέωρο αύριο. Έτσι κάθε ηθοποιός ξέρει από την αρχή πως δεν πρόκειται να βρει σταθερότητα στη δουλειά αυτή, οπότε κατά κάποιο τρόπο είμαστε εξοικειωμένοι με αυτές τις συνθήκες. Ειδικά όταν έχεις οικογένεια, πρέπει -και οφείλεις- να κάνεις κάποιες προσεκτικές επιλογές. Και εδώ είναι το μεγάλο δίλημμα: Πόσα «ναι» και πόσα «όχι» πρέπει να πεις για να διαφυλάξεις μια πορεία στο χώρο. Όταν, όμως, έχεις κόσμο να… ταΐσεις από πίσω μπαίνουν και άλλοι παράγοντες στα κριτήρια επιλογής της κάθε δουλειάς. Όσο για τα συμπτώματα -δεν θέλω να πω κατάθλιψης- του να μην αισθανόμαστε άνετα αυτή τη στιγμή, νομίζω πως ισχύει για όλους, όλη η Ελλάδα έτσι είναι. Αλλά τα φώτα της δημοσιότητας κάνουν εμάς τους ηθοποιούς να φαινόμαστε περισσότερο. Γενικά υπάρχει «κατάθλιψη» σε όλον τον κόσμο, αλλά παίζει ρόλο ποιες αντιστάσεις έχει ο καθένας. Προσωπικά πιστεύω, όμως, πως όταν έχεις παιδιά δεν έχεις δικαίωμα να πάθεις κατάθλιψη – και καταλαβαίνετε πώς το λέω αυτό. Το λέω λίγο αυστηρά, αλλά από τη στιγμή που έχεις μια οικογένεια από πίσω πρέπει να σταθείς με κάθε τρόπο. Πρέπει να κοιτάμε μπροστά και με αισιοδοξία. Το μέχρι πότε, κανείς δεν το ξέρει…
Το «όχι» σαν απάντηση σε κάποια πρόταση συνεργασίας είναι κάτι που καθορίζει έναν ηθοποιό και την πορεία του;
Πιστεύω πως ναι, αλλά κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό πάντα. Από τη στιγμή που υπάρχει το βιοποριστικό στη μέση -όπως προείπαμε είναι ένα επάγγελμα τόσο ρευστό- αναγκάζεσαι πολλές φορές να κάνεις και κάποιες υποχωρήσεις στη δουλειά σου. Μέχρι τώρα πάντως θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό καθώς δεν έχει χρειαστεί να κάνω κάτι τέτοιο. Επειδή όμως κανείς δεν γνωρίζει τι θα φέρει το μέλλον, ποτέ δεν θα πρέπει να λέμε «ποτέ». Ποτέ όμως!
Οι κόρες σας θεωρείτε πως είναι το πιο σημαντικό επίτευγμα της ζωής σας;
Είναι σίγουρα το μόνο πράγμα για το οποίο δεν έχω μετανιώσει στη ζωή μου. Γενικά δεν μετανιώνω, βέβαια, και αυτό το είπα μεταξύ σοβαρού και αστείου. Είμαι τυχερή επειδή τις έκανα σε νεαρή ηλικία και ουσιαστικά μεγάλωσα και εγώ μαζί τους. Πολλοί ξεχνιούνται ας πούμε με το θέμα καριέρα και μετά περνά ο καιρός και δεν μπορείς να δημιουργήσεις οικογένεια. Είναι απίστευτα σημαντικές για μένα οι κόρες μου. Η σχέση μας είναι μητρική αλλά επί ίσοις όροις. Δηλαδή, υπάρχει μια φιλική διάσταση χωρίς, ωστόσο, να χάνεται ο ρόλος του γονέα. Έχουμε μεγάλη άνεση μεταξύ μας, επιχειρηματολογία και ανταλλαγή απόψεων. Με το πέρασμα των ετών έχει δυναμώσει πολύ η σχέση μας πάντως.
Θα θέλατε να ακολουθήσουν την υποκριτική;
Δεν με απασχολεί καθόλου. Θέλω να ακολουθήσουν αυτό που τους αρέσει. Η μεγάλη ωστόσο σπουδάζει παιδαγωγικά και μάλλον έχει μπει στο δρόμο της. Είμαι ευτυχισμένη και τυχερή τόσα χρόνια στο χώρο που συνεργάζομαι με φίλους και σε δουλειές που πραγματικά ήθελα, οπότε από αυτή την άποψη γιατί να μην έβλεπα το ίδιο ευτυχισμένες και τις κόρες μου; Η μόνη συμβουλή που θα τους έδινα θα ήταν να κάνουν ό,τι τις ευχαριστεί και να είναι ευτυχισμένες – μόνο αυτό με ενδιαφέρει πραγματικά.
Η δουλειά σάς στερεί χρόνο που θα μπορούσατε να αφιερώνετε στις κόρες σας.
Ναι, αλλά όχι τόσο όσο παλαιότερα. Γιατί δεν κάνω τηλεόραση πια, οπότε έχω λίγο περισσότερο χρόνο. Οι παλιές καλές και λίγο… άγριες εποχές που έλειπα από το πρωί μέχρι το βράδυ από το σπίτι δεν υπάρχουν πια για μένα.
Αυτές οι άγριες εποχές σάς λείπουν;
Για να σας πω την αλήθεια δεν μου λείπουν πια αυτές οι εποχές, ωστόσο θα ήθελα μια καλή τηλεόραση τώρα. Σαν τις παλιές καλές εποχές, σαν το «Η αγάπη άργησε μια μέρα», όπου ήταν πραγματικά ξεχωριστή εμπειρία, σαν να κάνεις κινηματογράφο. Και πραγματικά πιστεύω πως μπορεί να υπάρξει ξανά μια καλή τηλεόραση, αν και δεν είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για να απαντήσω σε αυτό, γιατί είμαι από τη φύση μου τρομερά αισιόδοξη. Ακόμα κι αν υπάρχει πλήρης μαυρίλα γύρω μου, εγώ θα βρω το… φωτάκι από μια χαραμάδα και θα κοιτάξω μόνο αυτό.
Υπάρχει κάτι που έχετε απωθημένο, είτε επαγγελματικά είτε προσωπικά;
Όχι, δεν θα το έλεγα. Μου έχουν πάει όλα μια χαρά. Είμαι πολύ τυχερή γιατί πάντα είχα καλή χημεία με ό,τι και όποιον συνεργαζόμουν ή συναναστρεφόμουν. Κάτι που συμβαίνει ας πούμε και τώρα στο «Chicago», όπου υπάρχει η… αφρόκρεμα και έχουμε τέλεια χημεία μεταξύ μας. Με τη φίλη μου τη Σμαράγδα, με τον Κωνσταντίνο (Μαρκουλάκη), με τον Αντώνη (Λουδάρο), με τον κύριο Φασουλή, με τον Φωκά Ευαγγελινό, με όλους. Για μένα αυτό είναι ο ορισμός της ιδανικής συνεργασίας.
Η «χημεία» ισχύει και για το θέμα έρωτας;
Φυσικά. Όλα είναι θέμα χημείας. Οι συνεργασίες, οι φιλίες, ο έρωτας. Και το πιστεύω πάρα πολύ.
Στην προσωπική σας ζωή πώς είστε αυτό το διάστημα;
Είμαι πραγματικά πάρα πολύ ευτυχισμένη. Θα αρκεστώ σε αυτό και δεν θα ήθελα να πω κάτι άλλο.
Τα μελλοντικά σας σχέδια;
Προς το παρόν είμαι 100% συγκεντρωμένη στο «Chicago» και μετά ακολουθεί το «Θα σε πάρω να φύγουμε», που είχε ανέβει πέρυσι στο «Badminton».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΤΟ YOU ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΝΕΑ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
0 ΣΧΟΛΙΑ