ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Άννα Ανδριανού: “Έζησα μοναχικά παιδικά χρόνια”

Ένα όμορφο κυριακάτικο μεσημέρι, στο φιλόξενο cafe «Πόρτες» στο Νέο Ψυχικό, η ηθοποιός και σεναριογράφος Άννα Αδριανού μάς άνοιξε την καρδιά της. Η συζήτησή μας άγγιξε πολλά θέματα. Γυρίσαμε πίσω στα παιδικά της χρόνια, ρίψαμε κλεφτές ματιές στους πρώτους της έρωτες, μας αφηγήθηκε πώς γνώρισε τον άνδρα της ζωής της, αναφερθήκαμε στις δύσκολες στιγμές, στην παρηγοριά και στον λυτρωτικό χαρακτήρα της γραφής…
Συνέντευξη στο Νεκτάριο-Γεώργιο Κωνσταντινίδη
Πώς ήταν τα παιδικά σας χρόνια;
«Τα παιδικά μου χρόνια ήταν πολύ μοναχικά. Δεν είχα αδέλφια κι επειδή ήμουν ιδιαίτερα φιλάσθενη, πολύ συχνά ήμουν άρρωστη και υποχρεωμένη να μένω στο σπίτι, για μέρες. Μοναδική μου διασκέδαση, το διάβασμα. Ο πατέρας μου μού έφερνε συνέχεια βιβλία και όταν μου τελείωναν… άρχιζα να γράφω δικές μου ιστορίες. Είχα όμως μεγάλη αγάπη πάρει κι από τους δύο μου γονείς, κι ας ήταν χωρισμένοι. Ο πατέρας μου ερχόταν και με έπαιρνε από το σχολείο κάθε μέρα. Η μητέρα μου πάλι, ήταν τόσο αφοσιωμένη σε εμένα που, όταν βγήκα στο θέατρο, πήρα σαν καλλιτεχνικό ψευδώνυμο το επίθετό της: Αδριανού…»
Μιλήστε μου για το γάμο σας με τον Γιάννη Βούρο…
«Τον Γιάννη τον γνώρισα όταν ήμασταν και οι δύο πολύ νέοι. Εκείνος μόλις είχε απολυθεί από τον στρατό. Παίζαμε μαζί στο θέατρο, στο έργο «Ταβάριτς», στο θίασο του Άγγελου Αντωνόπουλου. Ερωτευτήκαμε με την πρώτη ματιά. Ένας νεανικός έρωτας, ρομαντικός και ορμητικός, όπως ήμασταν κι εμείς τότε. Μέσα σε έναν μήνα, συγκατοικήσαμε. Σε έναν χρόνο, παντρευτήκαμε. Ένας γάμος δύο παιδιών, που δεν ήξεραν τίποτα ούτε από τη ζωή, ούτε από γάμο. Φυσικά… χωρίσαμε, τρία χρόνια μετά. Ωστόσο, γρήγορα γεφυρώσαμε τις διαφορές μας και μείναμε φίλοι. Σταθήκαμε ο ένας στον άλλον στα δύσκολα. Για μένα, είναι λίγο σαν αδελφός μου και ξέρω ότι έτσι νιώθει για μένα κι αυτός.»
Οι άντρες στη μετέπειτα ζωή σας;
Διαβάστε περισσότερα στο TiViΣίριαλ που κυκλοφορεί






0 ΣΧΟΛΙΑ