ΑΞΙΖΕΙ να το διαβάσεις: “Ο καλύτερος φίλος του γιου μου έχει αυτισμό.Θέλω να μεγαλώσω καλά παιδιά. Όχι τέλεια!”

Δεν είμαι τέλειος άνθρωπος ούτε παντρεύτηκα έναν τέλειο άνθρωπο. Μαζί έχουμε κάνει τρία παιδιά, ούτε κι εκείνα είναι τέλεια. Ο άντρας μου και εγώ καταλάβαμε από νωρίς ότι δεν ξέραμε τι κάναμε. Αυτό έγινε ακόμη πιο εμφανές πριν από 7 χρόνια στο μάθημα «Εισαγωγή στο πως να γίνετε γονείς,» όταν ο δάσκαλος είπε, «Σηκώστε το χέρι σας αν δεν έχετε ποτέ αλλάξει μια πάνα!» και ήμασταν οι μόνοι δυο άνθρωποι στο δωμάτιο που σηκώσαμε τα χέρια μας.
Το αγέννητο παιδί μας, την είχε βαμμένη. Το ξέραμε εμείς, το ήξερε ο δάσκαλος και το ήξεραν και τα άλλα 15 ζευγάρια που βρίσκονταν εκεί.
Αυτή η έλλειψη γνώσεων είναι που μας έχει κάνει σήμερα να βάζουμε τον πήχη χαμηλά ή αν όχι χαμηλά τουλάχιστον σε ένα ρεαλιστικό επίπεδο. Ενθαρρύνουμε τα παιδιά μας να κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν και είμαστε υπερήφανοι όταν το επιτυγχάνουν αλλά πάνω απ” όλα είναι σημαντικό για εμάς να τα αναθρέψουμε με τέτοιο τρόπο ώστε να γίνουν καλοί άνθρωποι. Όχι τέλειοι. Καλοί!
Δεν θέλω τα παιδιά μου να είναι καλά απέναντι σε ανθρώπους που τους μοιάζουν ή που συμπεριφέρονται όπως εκείνα. Θέλω να είναι καλά και ευγενικά με όλους. Ναι, με τους μαύρους, τους κίτρινους, τους καφέ, τους ομοφυλόφιλους, τους διαφορετικούς. Με τους άστεγους, τους ροκάδες, τους μεγάλους και τους μικρούς.
Ναι, ακόμα και με τ” αδέλφια τους.
ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ. ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΟΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.
Αυτό είναι το ρητό της οικογένειας μας.
Όταν μεγαλώνεις ένα παιδί δεν ξέρεις ποτέ αν αυτά που κάνεις έχουν τ’αποτελέσματα που θες. Απλά κάνεις το καλύτερο που μπορείς και ο χρόνος περνά μέχρι να συμβεί αυτό που θα σου δείξει είτε ότι απέτυχες είτε ότι κάτι κάνεις σωστά.Πρόσφατα κάτι συνέβη που μου έδειξε το δεύτερο, ότι δηλαδή κάτι κάνω σωστά.
“Ποιος είναι ο Gabriel;” ρώτησα εγώ. Μου απάντησε ότι ο Gabriel είναι ένα μικρό αγόρι με αυτισμό.
“Ο Maverick είναι τόσο υπομονετικός μαζί του” μου είπε η δασκάλα για τον γιο μου.
Ο Maverick μας είχε αναφέρει μερικές φορές ότι υπάρχει ένα πολύ αστείο αγόρι που κάνει αστεία πράγματα και δεν είχα ιδέα για τι μιλούσε. Δεν έχουμε φίλους που να έχουν παιδιά με αυτισμό, οπότε ο Maverick μπορεί να μην συνειδητοποιούσε καν ότι ο φίλος του ήταν κάπως «διαφορετικός».
Το επόμενο πρωί, τον ρωτήσαμε για τον Gabriel. “Α!” είπε,“ο Gabriel είναι ένας φίλος μου. Έχει μια αναπηρία. Ξέρω τα πάντα για τις αναπηρίες. Ο Gabriel απλά δεν μπορεί να μην είναι αστείος!”
Καθώς γύρισα από την άλλη για να κρύψω το πρόσωπο μου επειδή είχα εκείνη την κλαμμένη έκφραση που έχουν οι μαμάδες όταν κάτι τις συγκινεί, και καθώς πήγαινα στο μπάνιο, άκουσα τον Maverick να λέει “Το αγαπημένο του χρώμα είναι εκείνο του ουράνιου τόξου. Δεν είναι ωραίο;»
Μερικές μέρες αργότερα στεκόμουν ανάμεσα σε πολλούς υπερήφανους γονείς. Ο γιος μου καθόταν ήσυχος, παρακολουθώντας την τελετή απονομής βραβείων και δεν είχε ιδέα ότι θα τον καλούσαν όπως δεν ήξερε και τον λόγο για τον οποίο θα τον καλούσαν.
Τον παρατηρούσα και αναρωτιόμουν πότε συνέβη αυτή η αλλαγή. Κάπως, ενώ δεν έβλεπα, είχε αλλάξει. Ένα χρόνο πριν θα δυσκολευόταν να κάθεται έτσι ήσυχος. Και τώρα…
Αργότερα, πήγα στην τάξη του για τον εορτασμό του τέλους της χρονιάς.
“ΜΑΜΑ!” μου φώναξε. Καθόταν έξω, δίπλα σ” ένα μικρό αγόρι που δεν είχα ξαναδεί.
“Γεια! Ποιος είναι ο φίλος σου;”ρώτησα.
“Α! Αυτός είναι ο Gabriel!”
“Γεια σου Gabriel! Είμαι η μαμά του Maverick.”
Ο Gabriel χαμογέλασε. Τον συμπάθησα αμέσως.
Ο κόσμος δεν χρειάζεται τρία ακόμα «καθαρματάκια». Ο κόσμος χρειάζεται τρεις ακόμα καλούς ανθρώπους. Ελπίζω ότι τα παιδιά μου θα είναι αυτοί οι τρεις καλοί άνθρωποι.
singleparent.gr






0 ΣΧΟΛΙΑ