“Ερωτεύτηκα τον ξάδερφό μου και τώρα…” – Η εξομολόγηση που προκάλεσε ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ!
Τον Ηλία τον συναντούσα κάθε καλοκαίρι στο χωριό της μητέρας μου. Ήταν ο γιος ενός πρώτου ξαδέλφου της μαμάς μου και ως μεγαλύτερος –4 χρόνια από εμένα και 6 από τον αδελφό μου– ήταν εκείνος που συνήθως αγγάρευε η γιαγιά για να μας πάει στη θάλασσα ή στην πλατεία για παγωτό. Όλα αυτά μέχρι τα 12 μου, που πέθανε η γιαγιά και οι γονείς μου σταμάτησαν να μας στέλνουν στο χωριό. Κι έτσι, μέχρι τα 26 μου δεν ξανασυνάντησα τον Ηλία, ο οποίος στο μεταξύ σπούδασε, πήγε στρατό και μετακόμισε μόνιμα στην Αθήνα.
Surprise!
Πρώτη φορά μετά από όλα αυτά τα χρόνια τον είδα στο γάμο ενός συγγενή μας. Στεκόταν μόνος του σε μια άκρη στο προαύλιο της εκκλησίας και κάπνιζε. Τον παρατηρούσα και σκεφτόμουν: «Αυτός ο μοναχικός τύπος πολύ μου αρέσει. Ας είμαστε στο ίδιο τραπέζι, Θεέ μου!». Όταν με πλησίασε μια φίλη της μητέρας μου, της τον έδειξα και τη ρώτησα δήθεν αδιάφορα ποιος είναι, γιατί κάτι μου θύμιζε. Εκείνη απάντησε ενθουσιασμένη: «Ο Ηλίας ο ξάδελφός σου είναι. Τι μάτι έχεις εσύ; Εγώ τρόμαξα να τον γνωρίσω!».
VIRAL
Μου ήρθε ταμπλάς. Παρ’ όλα αυτά, δεν μπόρεσα να ξεκολλήσω τα μάτια μου από πάνω του. Το αντίθετο, πήγα να τον χαιρετήσω. Aπό εκείνη τη στιγμή ήξερα ότι τον είχα ερωτευτεί.
Ξεκόλλα
Όλο το βράδυ στο τραπέζι του γάμου μιλούσαμε, γελούσαμε και σχολιάζαμε όλο τον κόσμο της παιδικής μας ηλικίας. Λίγο πριν φύγω, μου ζήτησε να ανταλλάξουμε τηλέφωνα για να κανονίσουμε «καμιά βόλτα». Δύο μέρες μετά πήγαμε για ποτό, δύο εβδομάδες μετά ήμασταν κολλητοί. Κάθε μέρα μού άρεσε όλο και περισσότερο, ενώ ένιωθα ότι κι εκείνος αισθανόταν κάπως όταν κοιταζόμασταν. Κάποιες φορές σκεφτόμουν «Τι κάνεις, Αφροδίτη, τι κάνεις;», αλλά δεν έκανα καμία προσπάθεια να σταματήσω τις συναντήσεις μας. Η έλξη που ένιωθα ήταν πιο δυνατή από τη λογική και η εντύπωση ότι ένιωθε κι ο Ηλίας το ίδιο με έκανε να μη σκέφτομαι τίποτ’ άλλο.
Και μόνο το γεγονός ότι όταν συστήναμε ο ένας τον άλλο σε φίλους δεν λέγαμε ότι είμαστε ξαδέλφια ήταν χαρακτηριστικό της σιωπηρής έλξης που αισθανόμασταν ο ένας για τον άλλο. Μετά από ενάμιση μήνα φιληθήκαμε για πρώτη φορά. Είχαμε πάει για μπάνιο και καθώς «παίζαμε» μέσα στη θάλασσα, με τράβηξε και με φίλησε. Αυτό ήταν. Ήξερα ότι είναι ο άντρας της ζωής μου. Τι μέλλον θα είχε αυτή η σχέση, δεν το σκέφτηκα. Γενικώς τότε δεν σκεφτόμουν και πολύ.
Happy hour
Περάσαμε τους επτά πρώτους μήνες μες στην τρελή χαρά. Ο Ηλίας έμενε κάθε μέρα στο διαμέρισμά μου κι εγώ πετούσα στα σύννεφα. Το θέμα της συγγένειας δεν το ανέφερε κανείς μας, λες και αν δεν το κουβεντιάζαμε, δεν θα υπήρχε. Μας απασχόλησε για τα καλά όταν κάποια στιγμή είχα καθυστέρηση. Τότε ήταν που χτύπησε μέσα μου το καμπανάκι της συγγένειας και όλων όσα αποφεύγαμε να πούμε δυνατά. Και φυσικά, η εικόνα ενός μωρού-τέρατος ήρθε και κόλλησε στο μυαλό μου.
Ο Ηλίας, αντιθέτως, ήταν απόλυτα ψύχραιμος. Μου απάντησε ότι το είχε ψάξει κι ότι τα δεύτερα ξαδέλφια δεν έχουν ούτε ιατρικό και πλέον ούτε θεσμικό πρόβλημα. Για εκείνον το μόνο πρόβλημα ήταν οι γονείς μας, που θα πέθαιναν –αφού πρώτα μάς σκότωναν– αν μάθαιναν ότι έχουμε σχέση. Μία εβδομάδα μετά μου ήρθε περίοδος.
Αποκάλυψη τώρα
Από τότε όμως και για δύο μήνες βασανιζόμουν. Όλα όσα θα έπρεπε να είχα σκεφτεί πριν, τα σκεφτόμουν τώρα: τους γονείς μας, τον κόσμο, το μωρό-τέρας. Σε μια κρίση απόγνωσης πήγα και εξομολογήθηκα. Ο ιερέας με άγχωσε περισσότερο και φρικαρισμένη, πήγα στο πατρικό μου και τα ξεφούρνισα όλα στη μητέρα μου.
Μετά τα πρώτα δευτερόλεπτα σιωπής από το σοκ άρχισαν οι θρήνοι, οι φωνές, τα κλάματα. Τραβούσε τα μαλλιά της και με έβριζε. «Θες να σκοτώσεις τον πατέρα σου; Αυτό θες;» μου φώναξε. Έφυγα κακήν κακώς. Λίγο αργότερα μου τηλεφώνησε και μου είπε ότι αν δεν χώριζα, θα έλεγε τα πάντα στον πατέρα μου και για ό,τι συνέβαινε θα ήμουν υπεύθυνη εγώ.
Το βράδυ μίλησα στον Ηλία, ο οποίος θύμωσε και μου είπε ότι έκανα βλακεία κι ότι αν η μητέρα μου το έλεγε στους δικούς του, θα είχαμε δράματα. Τσακωθήκαμε άσχημα.
Ζωή μισή
Λίγες μέρες μετά του ανακοίνωσα ότι ήθελα να χωρίσουμε. Δεν είπε λέξη, μόνο μάζεψε τα πράγματά του και έφυγε. Όταν τηλεφώνησα στη μητέρα μου και της το είπα, μου απάντησε: «Μπράβο, τώρα βρες κάποιον άλλο».
Τους επόμενους τρεις μήνες ήμουν σαν ζόμπι. Δεν κοιμόμουν, δεν έτρωγα. Ο Ηλίας δεν είχε δώσει το παραμικρό ίχνος ζωής. Η σκέψη ότι μπορεί να ζούσε τη ζωή του χωρίς εμένα, ίσως μαζί με κάποια άλλη, με τρέλαινε. Και μαζί τρελαινόταν κι ο οργανισμός μου: Είχα χάσει 9 κιλά, ενώ είχα αρχίσει να χάνω και τα μαλλιά μου.
Ο αδελφός μου ήταν ο μόνος, μαζί με τη μητέρα μου, που ήξερε. Ευτυχώς, δεν είχε την ίδια «επιθετική» γνώμη με εκείνη και μου συμπαραστεκόταν πολύ. Η μητέρα μου πάλι, όταν κάποια στιγμή τής είπα «Δεν βλέπεις πόσο υποφέρω;», μου απάντησε: «Καλύτερα να υποφέρεις εσύ παρά εμείς». Είχα αρχίσει να τη μισώ και να μετανιώνω που την άκουσα.
Ισχύς εν τη ενώσει
Κι ένα απόγευμα μου ήρθε μέιλ από τον Ηλία. Μου έγραφε ότι του είχε τηλεφωνήσει ο αδελφός μου και του είχε πει: «Προτιμώ να έχω μια αδελφή γερή και ντροπιασμένη παρά άρρωστη και ηθική». Μου εξηγούσε ότι κι εκείνος ήταν χάλια κι ότι πια ήταν σίγουρος πως η αγάπη μας αξίζει την «αμαρτία» και αν ένιωθα το ίδιο, να παντρευόμασταν και να δίναμε τελεσίγραφο στους γονείς μας.
Όμως, αυτό που με συγκλόνισε ήταν όσα μου ανέφερε για το θέμα του παιδιού, ότι δηλαδή ήταν διατεθειμένος είτε να μην κάνουμε ποτέ είτε να κάνουμε με δωρητή σπέρματος. Έβαλα τα κλάματα. Σκέφτηκα πως για να λέει κάτι τέτοιο με αγαπούσε απόλυτα, όπως κι εγώ. Του τηλεφώνησα αμέσως.
Ήρθε σπίτι, συζητήσαμε όλο το βράδυ και αποφασίσαμε να παντρευτούμε άμεσα, αφήνοντας στην άκρη την ντροπή των οικογενειών μας. Η μητέρα μου, όταν της το ανακοίνωσα, μου είπε να μην ξαναπατήσω το πόδι μου στο σπίτι ΤΗΣ και έκλεισε το τηλέφωνο. Από τον αδελφό μου έμαθα ότι και ο πατέρας μου δεν θέλει να με ξαναδεί στα μάτια του. Οι γονείς του Ηλία ακόμα δεν έχουν μάθει τίποτα, αλλά υποψιαζόμαστε ότι η μητέρα μου σύντομα θα τα πει όλα στη δική του.
Μαζί για πάντα
Το μόνο που εκκρεμεί είναι το θέμα του παιδιού. Ομολογώ ότι φοβάμαι. Προτιμώ να ζήσω χωρίς παιδιά παρά χωρίς τον Ηλία. Μου φαίνεται παράλογο να θυσιάσω έναν άνθρωπο που ήδη γνωρίζω και αγαπάω αφάνταστα για έναν άνθρωπο που δεν ξέρω.
Με τον Ηλία προχωράμε παρακάτω χωρίς καμία ενοχή ή δεύτερη σκέψη. Ο γάμος μας είναι σε ένα μήνα κα θα είναι ίσως ο πρώτος ελληνικός γάμος χωρίς έναν συγγενή καλεσμένο. Ή μάλλον μόνο με έναν, τον αδελφό μου. Το μόνο, δηλαδή, που μας στάθηκε.
Το γράμμα του Νόμου
Το άρθρο 1356 του Αστικού Κώδικα εμποδίζει το γάμο με συγγενείς εξ αίματος, σε ευθεία γραμμή απεριόριστα και σε πλάγια γραμμή έως και τον τέταρτο βαθμό (πρώτα ξαδέλφια). Όσον αφορά την απόκτηση παιδιών μεταξύ β’ εξάδελφων, οι ειδικοί ισχυρίζονται ότι ο κίνδυνος γέννησης παιδιών με συγγενείς ανωμαλίες είναι οριακά υψηλότερος από το μέσο όρο.
cosmopolitan.gr
0 ΣΧΟΛΙΑ