Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ της Ειρήνης: “Θα την πάω στα δικαστήρια και θα την κάνω να ξεκουμπιστεί…”

Ονομάζομαι Ειρήνη και είμαι 52 ετών. Πήρα το θάρρος να σας εξομολογηθώ αυτό που με ταλαιπωρεί εδώ και πολλά χρόνια. Με τον άντρα μου είμαστε εδώ και 20 περίπου χρόνια κάτοικοι του κέντρου. Κάναμε το λάθος πριν περίπου μια δεκαετία να αγοράσουμε το σπίτι το οποίο νοικιάζαμε, με το επίπεδο ζωής συνεχώς να πέφτει κι εμείς να μένουμε κολλημένοι εδώ.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, στην πολυκατοικία μας μαζεύεται κάθε καρυδιάς καρύδι. Ενα από αυτά και η Ντίνα, η ενοικιάστρια του επάνω διαμερίσματος, που εδώ και 3 χρόνια μου έχει κάνει τη ζωή ποδήλατο. Από την πρώτη μέρα που τη γνώρισα μου έκανε κακή εντύπωση. Ενας άνθρωπος καθόλου διακριτικός, που αμέσως κατάλαβα ότι θα έχουμε προβλήματα.
Έγινε το αφεντικό του ανθρώπου που τον βασάνιζε στο σχολείο! Δείτε τι έκανε…
Τον πρώτο καιρό είχαμε τις φωνές της και τη μουσική τέρμα τα μεσημέρια, όταν εγώ και ο σύζυγός μου θέλαμε να ξεκουραστούμε. Πήγα επάνω να της πω πως υπάρχει κόσμος που κοιμάται το μεσημέρι και να της εξηγήσω τι σημαίνει ώρα κοινής ησυχίας. Αλλά δεν έμοιαζε με άνθρωπο που παίρνει από λόγια. «Κουμάντο να κάνεις στο σπίτι σου, κυρά μου», μου είπε και μου κοπάνησε την πόρτα στα μούτρα. Εγώ έμεινα άφωνη. Κατέβηκα στο σπίτι και είπα στον άντρα μου τι συνέβη. «Τρελή θα είναι η γυναίκα, μην ασχολείσαι», μου είπε, αλλά εμένα τα νεύρα μου είχαν ήδη χτυπήσει κόκκινο.
Είπα να μην ασχοληθώ, αλλά τις επόμενες μέρες μου έδωσε για πολλοστή φορά ευκαιρία αφού ξεκίνησε να καθαρίζει το μπαλκόνι της μόλις είχα τελειώσει με το δικό μου.Τα απόνερα όλα μαζί με τις κουτσουλιές και τα χώματα κατέληξαν στο ολόλευκο πλακάκι του μπαλκονιού και ο θυμός μου ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Τότε ανέβηκα πάνω και της χτυπούσα την πόρτα τόσο δυνατά που νόμιζε κανείς ότι θα την γκρέμιζα. «Επίτηδες το κάνεις χριστιανή μου; Την ησυχία μου σου ζήτησε, δεν σέβεσαι τον κόπο του άλλου;», τη ρώτησα καιμου έβαλε φρένο πάνω που είχα πάρει φόρα στολίζοντάς με με ένα σωρό λέξεις που δεν έχω ξανακούσει από γυναίκα σε όλη μου τη ζωή. Μόλις γύρισε ο άντρας μου από τη δουλειά, του είπα τι συνέβη και προσπάθησε να με καθησυχάσει.
“Πριν από 10 χρόνια ο άντρας μου έφυγε με την κολλητή μου. Νοσηλεύτηκα στο Αιγινήτειο. Αρνήθηκα να τρελαθώ κι έφτιαξα μια νέα ζωή. Για μένα!”
Από τότε όμως που πήγα πάνω, αυτό έγινε σύστημα. Μια μέρα, εκτός εαυτού, ξεκίνησα να της φωνάζω αφού με έκανε μούσκεμα ενώ ήμουν στο μπαλκόνι. Λίγη ώρα μετά, ξαφνικά άκουσα το κουδούνι. «Είναι αλήθεια ότι βρίσατε την κυρία από πάνω χωρίς κανένα λόγο;», με ρώτησε ένας αστυνομικός κι εγώ έχασατα λόγια μου. Τι να του πω, ότι η γειτόνισσά μου είναι τρελή; Του εξήγησα τι συνέβη και έφυγε δίχως να μου πει κουβέντα. «Σε κανόνισα καλά», ακούστηκε η φωνή της Ντίνας να φωνάζει από πάνω.
Αυτή η κατάσταση συνεχίζεται όλα αυτά τα χρόνια μ’ εμένα να παρακαλάω κάθε τρεις και λίγο να τη διώξει. «Τι να κάνω κυρία μου, η γυναίκα είναι επιμελέστατη στις πληρωμές της», είναι η απάντηση που παίρνω. Μέχρι που πριν περίπου ένα μήνα ήρθε και τοτελειωτικό χτύπημα. Ενα πρωί ξαφνικά ακούμε μια τεράστια φασαρία από το σαλόνι. Τρέχουμε και βλέπουμε ένα σύννεφο σκόνης να έχει σκεπάσει τα πάντα. Ο σοβάς από το ταβάνι είχε προσγειωθεί στο πάτωμα. Τώρα θα μου πείτε τι σχέση έχει η Ντίνα; Το μπαλκόνι της κυρίας που βρίσκεται πάνω από το σαλόνι μου είχε μαζέψει νερά τα οποία ποτέ δεν σκούπισε, με αποτέλεσμα να γεμίσει το ταβάνι μου υγρασία. Εδώ και μέρες κάθομαι στο σαλόνι, με τα ξύλινα δοκάρια και τα τούβλα να φαίνονται, ενώ εκείνη ούτε κουβέντα να μου φτιάξει τη ζημιά. Εγώ, όμως, αυτή τη φορά είμαι αποφασισμένη να την πάω στα δικαστήρια και να την κάνω να ξεκουμπιστεί…






0 ΣΧΟΛΙΑ