“Πώς να πω στην κόρη μου ότι έμπλεξε με ΑΠΑΤΕΩΝΑ;” – Η εξομολόγηση της Ελένης…

Oονομάζομαι Ελένη και είμαι 67 ετών. Από μικρό κοριτσάκι ονερευόμουν να κάνω οικογένεια και όταν ήμουν ακόμα φοιτήτρια και γνώρισα τον Γιώργο, κατάλαβα ότι αυτός θα γίνει ο πατέρας του παιδιού μου.
Μόλις τελειώσαμε τις σχολές μας και βρήκαμε και οι δύο τις δουλειές μας, παντρευτήκαμε αμέσως. Η ζωή μου με τον Γιώργο ήταν όπως την ονειρεύεται κάθε γυναίκα, ταξίδια, ψώνια και πολλές στιγμές χαλάρωσης.
Όταν έμαθa ότι ήμουν έγκυος στο κοριτσάκι μου, τότε κατάλαβα πως είναι η απόλυτη ευτυχία. Ο ερχομός της Νίκης μας άλλαξε τη ζωή. Πλέον ένιωθα ολοκληρωμένη. Τη μεγάλωσα με τις καλύτερες αρχές. Ήταν από τις πρώτες μαθήτριες και έτσι πέρασε στο Χημικό, από τους πρώτους μάλιστα!
Όσο καλό παιδί κι αν ήταν, όμως, πάντα στις σχέσεις της είχαμε προβλήματα. Η μια ερωτική απογοήτευση μετά την άλλη αυτό το παιδί… Βέβαια, έφταιγε. Πάντα έμπλεκε με ανθρώπους που δεν της ταίριαζαν. Πότε ένας άνεργος νεαρός, πότε ένας με έλλειψη τρόπων. Καταλαβαίνετε, μπορεί να είμαι σκληρή στην κριτική αλλά μάνα είμαι κι εγώ και θέλω το καλύτερο για το παιδί μου.
Μέχρι που μια μέρα, αφού πλέον είχε πάρει το πτυχίο της, γνώρισετον Αγγελο, έναν από μηχανής θεό, ή τουλάχιστον έτσι νομίζαμε. Ευγενικός, με καλή δουλειά, δικό του σπίτι, αποτελούσε τον κατάλληλο για να σταθεί δίπλα στο κοριτσάκι μου. «Αυτός είναι για σένα, δεν πρέπει να τον χάσεις», της είπα όταν πρωτοξεκίνησε το φλερτ τους. «Δεν είμαι ερωτευμένη μαμά», μου απάντησε και εγώ το ήξερα, αλλά πίστευα ότι η εξασφάλισή της,ειδικά αυτή την εποχή, είναι πιο σημαντική. Εκείνο το διάστημα που η ίδια ήταν σε μεγάλο δίλημμα σχετικά με το αν πρέπει να υποκύψει στον έρωτά του ή όχι, εγώ έκανα τα πάντα για να την πείσω ότι εκείνος ήταν η καλύτερη της επιλογή. Και μέσα σε ένα χρόνο τα κατάφερα.
Τα παιδιά αρραβωνιάστηκαν και εγώ έκανα ένα μεγάλο τραπέζι για τους φίλους και τους συγγενείς. Η χαρά μου ήταν μεγάλη. Το παιδί μου είχε πάρει τη σωστή απόφαση. «Μπράβο κορίτσι μου, να δεις που θα περάσεις πριγκιπική ζωή δίπλα του», της είπα, αλλά εκείνη σαν να ήταν χαμένη με κοιτούσε. Τότε σκέφτηκα μήπως την πίεσα πάρα πολύ, αλλά μεγάλη κοπέλα είναι,είπα από μέσα μου, μπορεί να αποφασίσει για τον εαυτό της, για το τι πραγματικά θέλει.Μετά από 6 μήνες συγκατοίκησης των παιδιών, ο παράδειγμα προς μίμηση γαμπρός μου άρχισε να δείχνει το αληθινό του πρόσωπο. Ποιο; Αυτό του απατεώνα. Οτι ήθελε το κοριτσάκι μου για την περιουσία του και όχι για την πραγματική του αξία.
Ας ξεκινήσω όμως από την αρχή. Οταν τα παιδιά μπήκαν στο σπίτι, εμείς τους κάναμε δώρο κάποιες συσκευές αλλά και άλλα πράγματα για το νοικοκυριό τους. Πολύ σύντομα, όμως, ο γαμπρούλης μου ξεκίνησε να ζητάει από μόνος του πράγματα. «Θέλουμε ένα ψυγείο οπωσδήποτε, πριν κάνουμε τον γάμο»,μου είπε κάποια στιγμή κι εγώ πριν προλάβω καλά-καλά να το σκεφτώ, τους αγόρασα το καλύτερο ψυγείο και ένα σωρό άλλα πράγματα.
Προσπαθούσα για καιρό να βγάλω τις άσχημες σκέψεις από το μυαλό μου αλλά τα στοιχεία που συγκεντρώνονταν ήταν πάρα πολλά. Μια μέρα τους κάλεσα για φαγητό στο σπίτι κι έφυγαν τα παιδιά, συνειδητοποίησα ότι έλειπαν κάποια χρυσά διακοσμητικά που είχα σπίτι. Δεν ήθελα να χωνέψω ότι μπορεί να έκανε τέτοιο πράγμα, δεν ήθελα να βάλω τέτοια σκέψη στο μυαλό μου, αλλά ποιος άλλος μπορεί να τα πάρει; Και το τελειωτικό χτύπημα ήρθε από τον ανιψιό μου. «Πήγαν με τη Νίκη σε ένα μαγαζί και έφυγαν χωρίς να πληρώσουν», μου είπε κι εγώ έμεινα άφωνη.
Τότε συνειδητοποίησα ότι ο άνθρωπος που έβαλα στην οικογένειά μου και που μόνο επίδομα δεν του δίνω κάθε μήνα, είναι ένας μεγάλος απατεώνας. Ένας κλέφτης. Πρέπει να το πω στην κόρη μου και αυτό είναι που φοβάμαι πιο πολύ απ’ όλα. Πώς θα αντέξει το παιδί ακόμα μια απογοήτευση; Μη βιάζεστε να δείτε τα παιδιά σας παντρεμένα, μη βιάζεστε να ξεκινήσουν τη δική τους ζωή αν δεν είστε σίγουροι ότι θα είναι καλή…