Το τέλμα του Παναθηναϊκού: Μια χρόνια παθογένεια που δεν θεραπεύεται και η τοξική «καραμέλα» των 15 ετών

Είναι αδύνατο να μην νιώσεις αγανάκτηση βλέποντας αυτό που συμβαίνει στον Παναθηναϊκό. Δεν είναι απλά μια κακή περίοδος, ούτε μια σειρά από άτυχες συγκυρίες. Είναι μια χρόνια παθογένεια που έχει ποτίσει τον οργανισμό σε όλα τα επίπεδα, από τη διοίκηση μέχρι τον ίδιο τον κόσμο. Αυτό το έργο το έχουμε δει ξανά και ξανά, και το πιο θλιβερό είναι ότι, παρά τις αλλαγές προσώπων, η νοοτροπία παραμένει η ίδια.
Διοίκηση και αθλητικός σχεδιασμός: Το χρονικό της ασυνέπειας
Η κατάσταση στην ΠΑΕ είναι το πρώτο και μεγαλύτερο πρόβλημα με απόλυτη ευθύνη Γιάννη Αλαφούζου. Είναι αστείο το γεγονός ότι ο Γιάννης Παπαδημητρίου βρίσκεται ακόμα στη θέση του αθλητικού διευθυντή. Πώς γίνεται ένας άνθρωπος να φέρνει συνεχώς προπονητές και παίκτες που δεν αποδίδουν, και να παραμένει στο πόστο του; Η επιμονή στη στήριξη του Βιτόρια τον Μάιο, ενώ δεν είχε δείξει κάτι αξιόλογο, και η απομάκρυνσή του μετά από μόλις δύο στραβά αποτελέσματα, είναι η επιτομή της έλλειψης σχεδίου. Αν η διοίκηση τον πίστευε, γιατί δεν του έδωσε χρόνο; Αν δεν τον πίστευε, γιατί δεν τον έδιωξε το καλοκαίρι, ώστε να γίνει μια νέα αρχή με κάποιον άλλο;
Αυτή η ασυνέπεια και η βιασύνη στην αλλαγή προπονητών αποδεικνύουν ότι οι αποφάσεις δεν βασίζονται σε μια μακροπρόθεσμη στρατηγική. Η πιθανή έλευση του Ρεμπρόφ, ενός προπονητή που ήθελε ο Παπαδημητρίου στην ΑΕΚ, ενισχύει την αίσθηση ότι η επιλογή γίνεται με προσωπικά κριτήρια και όχι με γνώμονα το καλό της ομάδας. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι αυτή η κίνηση θα φέρει γκρίνια από τον κόσμο, και η ομάδα θα ξεκινήσει τη νέα σεζόν με ήδη τεταμένο κλίμα.
Ο κόσμος: Η τοξική «καραμέλα» των 15 ετών
Δεν είναι όμως μόνο η διοίκηση. Ο ίδιος ο κόσμος του νέχει συμβάλει τα μέγιστα σε αυτή την παθογένεια. Η μόνιμη επωδός των «15 χρόνων χωρίς πρωτάθλημα» έχει γίνει η δικαιολογία για κάθε αντίδραση και κάθε γκρίνια. Αυτή η νοοτροπία έχει ποτίσει την ομάδα και έχει δημιουργήσει μια τεράστια ψυχολογική πίεση στους παίκτες και τον προπονητή.
Και το λέω «καραμέλα», γιατί η γκρίνια υπήρχε πάντα, ακόμα και σε περιόδους επιτυχίας. Ας θυμηθούμε το 2010. Η ομάδα είχε πάρει νταμπλ, είχε αποκλείσει τη Ρόμα στο Europa League, αλλά τρεις μήνες μετά, σε μια ήττα από τον Ολυμπιακό Βόλου, έγιναν επεισόδια και ζητήθηκαν εξηγήσεις. Τότε δεν υπήρχαν τα 15 χρόνια χωρίς τίτλο, αλλά η νοοτροπία ήταν ακριβώς η ίδια. Αυτό δείχνει ότι η αρρώστια είναι βαθιά ριζωμένη στο DNA της ομάδας.
Ο Παναθηναϊκός ως σύγχρονη τραγωδία
Ο Παναθηναϊκός είναι ένας άρρωστος οργανισμός σε όλα τα επίπεδα. Η διοίκηση κάνει συνεχώς τα ίδια λάθη, χωρίς να μαθαίνει από αυτά. Ο κόσμος, αντί να πάρει την κατάσταση στα χέρια του και να σηκώσει την ομάδα στα δύσκολα, δημιουργεί μια τοξική ατμόσφαιρα με άρρωστη γκρίνια που επιδεινώνει την κατάσταση. Μέχρι να αλλάξει αυτή η νοοτροπία, μέχρι να υπάρξει ένα μακροπρόθεσμο πλάνο και ηρεμία, ο Παναθηναϊκός θα παραμένει εγκλωβισμένος σε αυτό τον φαύλο κύκλο. Και δεν πιστεύω πως τον σώζει απλά μια αλλαγή διοίκησης, αυτό έχει ξαναγίνει στο παρελθόν αλλά τα ίδια προβλήματα εμφανίστηκαν ξανά.
Διαβάστε επίσης
Και σε αυτό το ήδη τοξικό περιβάλλον, έρχεται να προστεθεί και ο κόσμος του Χ (πρώην Twitter). Ο καθένας γράφει ό,τι γουστάρει, χωρίς καμία τεκμηρίωση ή ευθύνη. Και το πιο λυπηρό είναι ότι ένα μεγάλο μέρος του κόσμου «ενημερώνεται» από αυτούς τους λογαριασμούς, δημιουργώντας ένα κλίμα ψεύτικων ειδήσεων, λανθασμένων συμπερασμάτων και εν τέλει, ακόμα μεγαλύτερης εσωστρέφειας.






0 ΣΧΟΛΙΑ