«Αυτός ο έρωτας, αυτό τ’ αγόρι»: Η ιστορία πίσω από το κορυφαίο τραγούδι της Ρίτας Σακελλαρίου

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Στις 22 Νοεμβρίου του 1934 γεννήθηκε στο Χαμέζι Λασιθίου η τραγουδίστρια Ρίτα (Μαργαρίτα) Σακελλαρίου, μία από τις γνήσιες λαϊκές φωνές, με τεράστια σουξέ και φανατικούς θαυμαστές, όπως ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ο Κωνσταντίνος Παυλικιάνης παρουσιάζει την ιστορία πίσω από το εμβληματικό τραγούδι «Αυτός ο έρωτας, αυτό τ’ αγόρι» που περιλαμβάνεται στον ομότιτλο δίσκο που κυκλοφόρησε το 1989.

Η συνέντευξη του Λευτέρη Χαψιάδη στον Κωνσταντίνο Παυλικιάνη

Λευτέρης Χαψιάδης (συνέντευξη στον Κωνσταντίνο Παυλικιάνη): Γνωστή τεκνατζού η Ρίτα Σακελλαρίου. Πιο μπροστά είχα γράψει μία μεγάλη επιτυχία για την Στανίση, «Το Κουτούκι του Γιαβρή», και η Ρίτα ψιλοζήλευε. Και μου έλεγε:

– Αυτήν βάζεις συνέχεια…

Και λέω «τι να γράψω τώρα για τη Ρίτα για να εντυπωσιάσω». Σκέφτηκα την εικόνα της Ρίτας. Τη μουσική μού την είχε δώσει ο Ανδρέας Μέξας αλλά δεν ήξερα τι να γράψω. Τους λέω:

– Καλά, μπείτε μες στο στούντιο να γράψετε τη μουσική και θα σας το φέρω.

Με παίρνει ο παραγωγός, ο Νίκος Καραγιάννης, και μου λέει:

– Αν δεν το φέρεις σήμερα, να το βγάλουμε.

– Νίκο, το ‘χω γράψει κι έρχομαι!

Και δεν έχω γράψει τίποτα! Και μέσα στο ταξί, πηγαίνοντας στο στούντιο, έγραψα τους στίχους! Το τραγούδι ηχογραφήθηκε στο Sierra Studio. Ενορχήστρωση: Γιάννης Κ. Ιωάννου.

Η συνέντευξη του Γιάννη Ιωάννου στον Κωνσταντίνο Παυλικιάνη

Γιάννης Κ. Ιωάννου (συνέντευξη στον Κωνσταντίνο Παυλικιάνη): Με τη Ρίτα είχα συνεργαστεί στα Δειλινά. Παίζαμε 2-3 χρόνια, κάθε χειμώνα. Η Ρίτα ήταν μια γυναίκα-μπαξές και η πρώτη που πέταγε… κοτσάνες, δηλαδή τα ήξερε μισά αλλά είχε το θάρρος να τα λέει και είχε γίνει γραφική. Ήτανε μια γυναίκα καλή κατά βάθος, πονόψυχη, αλλά όπως οι πιο πολλοί λαϊκοί άνθρωποι ήτανε λίγο του «τι κλίμα επικρατεί τώρα», «τι ατμόσφαιρα» και «είμαι με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, εγώ δεν θα πάω κόντρα».

Αν, δηλαδή, αυτή την στιγμή είμαστε όλοι εναντίον του Κωνσταντίνου, είμαι κι εγώ εναντίον του Κωνσταντίνου. Κάπως έτσι. Στο βάθος, όμως, δεν είχε τίποτα με τον Κωνσταντίνο. Την άλλη στιγμή, έξω από αυτή την ατμόσφαιρα, ήτανε εντάξει με τον Κωνσταντίνο. Αυτό το είχα υποστεί. Κάτι συγκινητικό που θυμάμαι από τη Ρίτα ήταν το εξής: στα Δειλινά υπήρχε ένα καμαρίνι για τους μουσικούς.

Πριν ανέβουμε, μπορούσαμε να κάτσουμε εκεί όλοι μαζί, να καπνίσουμε ένα τσιγάρο, και μετά στη συνέχεια, όταν κάναμε διάλλειμα εκ περιτροπής, επειδή ήταν μεγαλούτσικη η ορχήστρα αριθμητικά, αν δεν ήθελε κάποιος να πάει κάπου αλλού, πήγαινε στο καμαρίνι και μπορούσε να χαζέψει, να διαβάσει κάτι όσο καθότανε…

Ήτανε γιορτινές μέρες, κοντά στα Χριστούγεννα και εκεί, λοιπόν, έχω πάει εγώ πιο νωρίς κι έχω κάτσει στο καμαρίνι των μουσικών, δεν ήταν κανείς, δεν έχουμε αρχίσει ακόμη, έτυχε να έχω τελειώσει κάποιο στούντιο και να πάω πιο νωρίς, και ξαφνικά μπαίνει η Σακελλαρίου κι έψαχνε κλαίγοντας να βρει κάποιον άνθρωπο να μιλήσει. Της λέω:

– Ρίτα μου, τι έγινε; Τι συμβαίνει;

– Άσε… ξέρεις πόσο σκληρό πράγμα είναι να πηγαίνεις σπίτι σου και να ‘ναι άδειο; Να μην υπάρχει ένας άνθρωπος να πεις μια κουβέντα, να κάνεις μια αγκαλιά;

– Κάτσε εδώ να κάνουμε παρέα.

Έκατσε εκεί κάνα 20λεπτο, τα είπαμε και μετά έφυγε και πήγε στο καμαρίνι της και, ποιος ξέρει, θα συνέχισε να κλαίει εκεί πέρα… Εμείς θα ξεκινούσαμε σε λίγο και άρχισε να μπαίνει κόσμος και δεν ήθελε να τη βλέπουν ότι κάθεται στο καμαρίνι των μουσικών. Ο σκηνοθέτης Σοφούλης γύρισε το κλιπ του κομματιού βάζοντας την τραγουδίστρια σε ένα γυμναστήριο με «τεκνά» -έτσι έλεγε τους άντρες μοντέλα η Ρίτα Σακελλαρίου. Στα διαλείμματα, λοιπόν, η τραγουδίστρια δαγκωνόταν και χτύπαγε τα χέρια της βλέποντας τόση ομορφιά γύρω της.