Tι (δεν) θα δoύμε στην ταινία που ετοιμάζεται για τη ζωή του Σάκη Ρουβά;

Ο Sakis γίνεται ταινία. Όσα συνέβησαν στη ζωή του από όταν ξεκίνησε την ξέφρενη πορεία του στη δισκογραφία με το κομμάτι-σταθμό «1992» και στην ελληνική σόουμπιζ γενικότερα -στο πέρασμα των δύο και πλέον εικοσαετιών που μας απασχολεί έχει υπάρξει και ηθοποιός και παρουσιαστής- θα συνοψιστούν σε δύο ώρες κινηματογραφικής παραγωγής. Μιας μεγάλης παραγωγής, καθόλου φειδωλής, αφού το χρυσό deal κλείστηκε και έτσι θα φέρει τη σφραγίδα της εταιρείας παραγωγής «1821 Pictures»: Της εταιρείας του επιστήθιου φίλου του και τεράστιου πλέον «παίκτη» στο Χόλιγουντ Πάρι Κασιδόκωστα-Λάτση (όπως τον αποκαλούν στη Μέκκα του σινεμά). Αν όμως περιμένατε να δείτε τις πλέον απόκρυφες πλευρές του καλλιτέχνη στο σελιλόιντ, μην έχετε αυταπάτες. Δεν θα δούμε όσα δεν γνωρίζαμε έως τώρα για τον Ρουβά στο «πανί». Μάθετε, λοιπόν, τα πάντα όλα από το σημερινό ρεπορτάζ της «News».
Της ΜΑΡΙΑΝΝΑΣ ΣΠΑΝΟΥ
Πώς το πανέμορφο αγόρι που στο ξεκίνημα της καριέρας του απαντούσε σε ό,τι κι αν το ρωτούσαν κοφτά, μονολεκτικά με «ναι» ή «όχι» και αστραφτερό χαμόγελο μεταμορφώθηκε σε ώριμο και συνειδητοποιημένο καλλιτέχνη, με λόγο και επιχειρήματα; Οι εποχές αλλάζουν, τα… μανατζαρίσματα το ίδιο και ο Sakis προσαρμόζεται ανάλογα.
Μια φορά κι έναν καιρό ακολουθούσε τυφλά το… manual, το εγχειρίδιο επιβίωσης στη σόουμπιζ του Ηλία Ψινάκη, ο οποίος ό,τι έλεγε ήταν ιερό. Νόμος απαράβατος. Πολλοί προσάπτουν στον Ψινάκη πως τον «είχε απομονωμένο, δεν έδινε συνεντεύξεις και όταν μιλούσε ήταν εξαιρετικά λιτός. Λες και δεν είχε ο ίδιος άποψη, αλλά ήταν κατευθυνόμενος. Ρομπότ». Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε διαβάσει/ακούσει σχετικά σχόλια για την «ψινάκειο» εποχή στη ζωή του Ρουβά; Μπορεί ο μάνατζερ να θεωρούσε πως οι κοιλιακοί-φέτες, η δεινή χορευτική ικανότητα και το ιδιαίτερο «λαρύγγι» του (όπως και να το κάνουμε, είτε αρέσει είτε όχι, η φωνή του Sakis ξεχωρίζει) ήταν τα ατού και όχι ο βαθυστόχαστος λόγος του, όμως με το πέρασμα των χρόνων και ειδικά στη μ.Ψ. (μετά Ψινάκη εννοούμε) εποχή, ο Ρουβάς έχει «λυθεί». Είναι προσηνής, ευγενικός, δίνει συχνά συνεντεύξεις. Βέβαια, ο Ψινάκης, γατόνι γαρ, είχε κρατήσει τον Σάκη μακριά από τον κόσμο «γιατί ένας σταρ πρέπει να φαίνεται απόμακρος, πρέπει να είναι λίγο σνομπ για να “χτίσει” σιγά-σιγά το μύθο γύρω από το όνομά του». Δύσκολα όμως αυτά θα τα δούμε στην ταινία για τη ζωή του και αν ναι θα είναι… υποτονισμένα. Άλλωστε, το κοινό που στόχευε ήταν οι «ρουβίτσες», οι πιτσιρίκες που κυριολεκτικά του έσκιζαν τα ρούχα στα lives του. Και στην τελική, ο Ψινάκης σε καμία περίπτωση δεν «απείλησε» την καριέρα του.
Η παρουσία του επί εποχής Ψινάκη έχει αφήσει ανεξίτηλο σημάδι στα κιτάπια της σόουμπιζ. Το παιδί τότε, υπό το άγρυπνο μάτι του Ηλία, έκανε ό,τι μπορούσε για να προκαλέσει. Τα όλο νόημα τραγούδια τύπου «Άσκηση υποταγής», «Θέλω να κοιτάω», «Άντεξα» και το αμίμητο «Πάρτα», με το οποίο πήγε και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, συμπεριλαμβάνονται στα… light. Λίγο πιο δυνατά έπαιξε με τις live performances, όπου γινόταν… παιχνίδι πάνω στη σκηνή με τις χορεύτριες που τον πλαισίωναν.
Η θητεία και τα φάρμακα
Ο Σάκης είχε πάντα την τάση να τραβάει τα φώτα. Του ταιριάζουν άλλωστε γάντι. Είναι από τους ελάχιστους που μοιάζουν λες και έχουν καταπιεί προβολέα και αυτό το παραδέχονται άπαντες. Εχθροί και φίλοι του. Πλέον εκπέμπει την εικόνα του σωστού οικογενειάρχη με τη γυναίκα και τα τρία παιδιά του. Τον βλέπουμε να αγοράζει φρούτα και λαχανικά από τις λαϊκές αγορές, να παίρνει τη μεγάλη του κόρη από το σχολικό και άλλα τέτοια γλυκανάλατα που δεν διαρκούν πάνω από μια μέρα (πάμε στοίχημα ότι αυτά θα… υπερτονιστούν στο φιλμ για τη ζωή και το lifestyle του;).
Τόνοι μελάνι χύθηκαν, για παράδειγμα, για τη στρατιωτική θητεία του το 1994, στα 22 του χρόνια, όταν έλεγαν πως «επικαλέστηκε ψυχολογικά προβλήματα για να μην υπηρετήσει». Και τι δεν είχε ακουστεί τότε. Μέχρι ότι «αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει κόβοντας τις φλέβες του με αλουμινόχαρτο»! Φυσικά το πιθανότερο είναι να μη δείτε τίποτα σχετικό στην ταινία. Και για έναν ακόμα λόγο: Αργότερα ο ίδιος το διέψευσε σε συνέντευξή του στον Νίκο Μαστοράκη. Όταν ρωτήθηκε σχετικά, απάντησε: «Δεν νομίζω, αλλά εκεί, στο 411, με πότιζαν φάρμακα». Παραδέχτηκε πως τον μετέφεραν στο στρατόπεδο για να τον κατατάξουν και εκείνος «τρύπωσε κάτω από ένα τζιπ, με τους ανθρώπους γύρω του να φτάνουν σε σημείο να του κάνουν ένεση για να τον βγάλουν».
Διαβάστε όλο το ρεπορτάζ στη News που κυκλοφορεί σε όλα τα περίπτερα






0 ΣΧΟΛΙΑ