«Django ο Τιμωρός»: Ο Ταραντίνο στην Άγρια Δύση! (PHOTOS & TRAILER)

Λένε πως το γουέστερν, όπως και το αμφιλεγόμενο παρακλάδι του σπαγγέτι γουέστερν, είναι το πιο κωδικοποιημένο είδος του σινεμά. Με αυστηρά οριοθετημένο τόπο, χρόνο, σκηνικό, ήρωες, εξαρτήματα και θέμα το γούεστερν στα μάτια του Ταραντίνο μάλλον πήγαινε γυρεύοντας.

Aπό 17 Ιανουαρίου στους κινηματογράφους. Για αίθουσες & ώρες προβολών κάντε κλικ εδώ.

Γνωστός για την ικανότητα του να αποθεώνει τις αγαπημένες του cult ταινίες -από τον καιρό που δούλευε σε βίντεο κλαμπ-, ενώ ταυτόχρονα τις υπονομεύει, ο Ταραντίνο επιστρέφει με την όγδοη ταινία της καριέρας του πασπαλίζοντας το γούεστερν με τόσες αναφορές που όχι μόνο αποφορτίζουν το σημείο εκκίνησης τους, αλλά ξεπερνάνε σε θράσος και σινεφιλική φαντασία οποιοδήποτε είδος έχει καταπιαστεί με το θέμα της εκδίκησης και της παραβατικότητας.

VIRAL

Συγκλονίζει ο διανομέας που καταπλακώθηκε από σκαλωσιά στον Πειραιά: «Με έπιασαν τα κλάματα, σκεφτόμουν την οικογένειά μου»

Το μυστικό που αλλάζει τα πάντα στην δολοφονία του Σταύρου Γεωργίου: Η μυστική κρύπτη στο γραφείο του ποινικολόγου που «έκρυβε» την αλήθεια!

«Πάλευε με τον θάνατο πάνω από το παιδί της!» Η σοκαριστική στιγμή που η γιατρός μητέρα έκανε 5 λεπτά ΚΑΡΠΑ στο 2χρονο!

Ο ίδιος ο Ταραντίνο, επίσης, ξέρει πολύ καλά να σκοτώνει. Με σαφή προτίμηση στην πατροκτονία, τιμά τις κινηματογραφικές του καταβολές και αποτίνει φόρο τιμής στον θρυλικό Sergio Corbucci, μόνο και μόνο για να παρουσιάσει ένα αιρετικό γουέστερν νοθεύοντας το dna αυτού που ξέρουμε μέχρι σήμερα ως γουέστερν, με blaxploitation αναφορές και άλλους πολλούς αναχρονισμούς .

Έτσι, στο southern του (όπως αποκαλεί ο ίδιος την ταινία) πρωταγωνιστούν ένας Γερμανός τυχοδιώκτης και ένας μαύρος σκλάβος και προπάππους του Shaft, ενώ ανάμεσα σε νέα και παλιά μουσική του Ennio Morricone ξεπετάγονται τραγούδια των James Brown και Rick Ross. Και όλα αυτά στο ανατριχιαστικά ειδυλλιακό τοπίο του αμερικάνικου Νότου που έγραψε την ιστορία του σε βάρος εκατομμυρίων δούλων από την Αφρική. Άλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που ο Ταραντίνο ανοίγει διάλογο με τη βία στις σελίδες της ιστορίας. Μάλιστα, μπορεί στο «Άδωξοι Μπάσταρδη» να εικονογράφησε τη φρίκη του ναζισμού, στο «Django ο Τιμωρός» όμως είναι ένας Γερμανός που υπερασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα των σκλάβων, δεκαετίες πριν το Ολοκαύτωμα, και επιπλέον πιο ειλικρινά από τον ίδιο τον Django.

Η νέα ταινία του Tarantino δεν είναι, φυσικά, ιστορική, αποκλειστικά βίαιη ή απλά κυνική. Ούτε είναι ένα αντιπροσωπευτικό γούεστερν με την έννοια του κατεξοχήν αμερικάνικου κινηματογράφου. Είναι, όπως και οι προηγούμενες, μια ιδιοφυώς στυλιζαρισμένη παραποίηση του καλού και του κακού, με τις χαρισματικές στιγμές του Tarantino, όπου ακούγονται περίτεχνοι διάλογοι και αναπάντεχες μουσικές, η διανομή των ρόλων είναι σατανικά έξυπνη, καταναλώνονται πρόχειρα ή πολυτελή φαγητά με σαδιστική βραδύτητα, άτυχοι άνθρωποι βασανίζονται αποτρόπαια, κυριαρχούν τα φετίχ και τίποτα δεν εμποδίζει ακόμα και το πιο ευτελές υλικό να ηρωοποιηθεί.

Όπως λέει ο απελεύθερος και αποφασισμένος Django: “Kill white people and get paid for it? What’s not to like?“

Το ταξίδι του Django μέχρι τη μεγάλη οθόνη ξεκίνησε πριν από δέκα χρόνια, όταν ο σεναριογράφος-σκηνοθέτης Quentin Tarantino σκέφτηκε για πρώτη φορά τον πρωταγωνιστή της ταινίας εν ονόματι Django. «Το μικρόβιο για την ταινία προέκυψε από την ιδέα ενός σκλάβου που γίνεται κυνηγός επικηρυγμένων και μετά τα βάζει με επιτηρητές φυτειών», θυμάται ο Tarantino. «Ήθελα απλά να ξεκινήσω να γράφω και ο Django εμφανίστηκε. Στην αρχή, ήταν απλά ο έκτος από επτά παραταγμένους, αλυσοδεμένους σκλάβους. Αλλά συνέχισε να μου αποκαλύπτεται ολοένα και περισσότερο, καθώς έγραφα».

Παρόλο που η ταινία διαδραματίζεται στον αμερικάνικο Νότο πριν τον εμφύλιο, ο Tarantino θεώρησε ότι η ιστορία του Django πρέπει να παρουσιαστεί σαν γούεστερν. «Πάντα ήθελα να κάνω ένα γουέστερν. Μου αρέσουν όλα τα είδη των γουέστερν, αλλά καθώς τα σπαγγέτι γουέστερν είναι τα αγαπημένα μου, σκέφτηκα ότι αν κάποτε κάνω το δικό μου, τότε θα ανήκει στο σύμπαν του Sergio Corbucci», εξομολογείται ο σκηνοθέτης.

Για τον Tarantino, τα γουέστερν είναι μεγαλειώδεις απεικονίσεις του καλού και του κακού. Θεώρησε ότι οι δυνατότητες και η δομή του είδους αυτού ταίριαζε με την ιστορία ενός άντρα που παλεύει να διεισδύσει σε μια φυτεία προκειμένου να σώσει τη γυναίκα του. «Δεν μπορεί να είναι πιο εφιαλτικό από ότι στην πραγματικότητα. Ούτε πιο σουρεαλιστικό. Ούτε πιο εξωφρενικό», εξηγεί ο Tarantino. «Είναι αδιανόητος ο πόνος και τα βάσανα που περνούσε κάποιος σ’ αυτή τη χώρα. Κι αυτό καθιστά την ιστορία τέλεια για μια διαφορετική ερμηνεία στα σπαγγέτι γουέστερν».

Ο παραγωγός Reginald Hudlin συμφωνεί ότι το είδος ήταν, αν και αντισυμβατικό ως επιλογή, ταιριαστό με την ιστορία. «Η ηθική που ολισθαίνει, οι σκοτεινές γωνίες και η πολυπλοκότητα τόσο του «Για μια χούφτα δολάρια» όσο και των ταινιών του Corbucci άσκησαν μεγάλη επιρροή στην αφήγηση του Tarantino. Ο Quentin μελέτησε εντατικά το είδος και κατέληξε στην ιδέα να αναμείξει τις ιστορίες των σκλάβων με το σπαγγέτι γουέστερν, το οποίο συνθέτει μια ταινία που δεν έχουμε ξαναδεί».

Αμέσως μετά την κυκλοφορία της ταινίας «Άδωξοι Μπάσταρδη», o Tarantino άρχισε να δουλεύει εντατικά για το σενάριο του «Django ο Τιμωρός». O Κριστόφ Βαλτζ, ο Αυστριακός ηθοποιός που ήταν υποψήφιος για Όσκαρ για το «Άδωξοι Μπάσταρδη», ήταν παρών στο μεγαλύτερο μέρος της δημιουργικής διαδικασίας. «Διάβασα το σενάριο, καθώς γραφόταν», θυμάται ο Waltz, που υποδύεται τον Dr. King Shcultz. «Ξετυλιγόταν μπροστά μου. Επισκέφτηκα τον Quentin και με έβαλε να καθίσω δίνοντας μου τις σελίδες. Με παρατηρούσε καθώς διάβαζα. Ήταν μια φανταστική ιεροτελεστία. Ήμουν πολύ συγκινημένος που με άφησε να συμμετάσχω, όχι στη γέννηση της ιστορίας, αλλά στην εξέλιξη της σκέψης του».

Ως θαυμαστής των σπαγγέτι γουέστερν, ο Waltz είναι ενθουσιασμένος με τη στενή σχέση της ταινίας με το συγκεκριμένο είδος. «Το απόγειο των σπαγγέτι γουέστερν ήταν το διάστημα που άρχισα, ως παιδί, να ασχολούμαι με τον κινηματογράφο. Τέλη δεκαετίας ’60, αρχές δεκαετίας ’70». Το όνομα Django είναι οικείο για τους οπαδούς των σπαγγέτι γουέστερν: ο συγκεκριμένος χαρακτήρας αποδόθηκε από τον Franco Nero για πρώτη φορά το 1966 στην περίφημη ταινία «Django». Ο Nero μάλιστα παίρνει μέρος στην ταινία με μια έκτακτη εμφάνιση. «Για τους Αυστριακούς, το όνομα Django είναι πασίγνωστο. Όχι απαραίτητα ο Franco Nero, αλλά ο Django» μας λέει ο Waltz. «Κάθε σπαγγέτι γουέστερν που κυκλοφορούσε, ακόμα και το λιγότερο γνωστό, στη γερμανική του έκδοση έφερε το όνομα Django, γιατί ήταν η λέξη κλειδί, σαν να λέμε το όνομα του είδους. Αν μια ταινία είχε τη λέξη Django στον τίτλο, τότε ήταν σπαγγέτι γουέστερν».

Aπό 17 Ιανουαρίου στους κινηματογράφους. Για αίθουσες & ώρες προβολών κάντε κλικ εδώ.

Για να δείτε το trailer κάντε κλικ εδώ.

To «Django ο Τιμωρός» είναι υποψήφιο για 5 βραβεία Oscar

ΓΙΑ ΑΚΟΜΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΙΝΕΜΑ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ