Το καλοκαίρι είναι μια ανάσα μακριά και πολλά από τα θερινά της πόλης έχουν ήδη ανοίξει. Γι’ αυτό κι εμείς σας ετοιμάσαμε μια λίστα με τα καλύτερα της πρωτεύουσας…
Οάσεις open air στην πόλη για μοσχοβολιστές νύχτες με φεγγάρι υπάρχουν παντού. Πάμε θερινό;
Κατάφυτη αυλή με πολλά τραπεζάκια, υπόστεγο με ξύλινο ντεκ, σχετικά άνετο parking στους γύρω δρόμους, κατάλληλη πρόσβαση για άτομα με ειδικές ανάγκες. Mainstream επιλογές ταινιών κυρίως, χωρίς να αποκλείονται αφιερώματα σε κλασσικές ταινίες κι επανεκδόσεις.
Φτιαγμένο το 1935, λειτουργεί μέχρι σήμερα κάθε άνοιξη και καλοκαίρι, με μια μικρή αναγκαστική διακοπή κατά τη διάρκεια της κατοχής.
Από το 1980, το σινεμά περνά στην οικογένειά Μανιάκη, που το φροντίζει και το μεταμορφώνει σε έναν μικρό παράδεισο στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, ακριβώς κάτω από την Ακρόπολη. Με θέα εκείνη, ένα πιατάκι σπιτικό γλυκό βύσσινο, αλλά και χειροποίητο ποτό (λικέρ) βύσσινο και μια παγωμένη σπιτική βυσσινάδα, που φτιάχνουν οι ίδιοι με μαύρη ζάχαρη, η έννοια «Θερινό Σινεμά», απογειώνεται.
Το 1903 ήταν το χρονικό σημείο που σηματοδότησε την πρώτη προβολή του κινηματογράφου με την προβολή της γαλλικής ταινίας «Δέκα Γυναίκες Κυνηγούν έναν άντρα». Η βουκαμβίλια και το γιασεμί, οι φωτεινές πυγολαμπίδες, τα πάνινα καθίσματα, τα αστέρια του ουρανού και η ευχάριστη ψυχρή νότα στον αέρα που σε κάνει να αναζητάς μια εσάρπα, είναι «τελετουργικά» στοιχεία του θερινού κινηματογράφου και για πολλούς πολύ σημαντικότερα ακόμα και από μια πολύ καλή ταινία.
Σε έναν καταπράσινο κήπο με εξαιρετική ακουστική και ποιότητα στην εξυπηρέτηση των θαμώνων σε συνδυασμό με τις γευστικές χειροποίητες προτάσεις, ο ιστορικός κινηματογράφος CINE ΑΙΓΛΗ αποτελεί το καλύτερο σημείο αναζήτησης όλων αυτών των χαρακτηριστικών που συνθέτουν τον όρο θερινός κινηματογράφος.
Άνοιξε την πόρτα του στο κοινό το 1938 και στο πέρασμα των ετών διατήρησε την παλιά πομπίνα και το αγιόκλημα στην αυλή του. Λειτουργώντας κανονικά μέχρι και σήμερα, η ιδιοκτήτριά του πήρε το καλοκαίρι του 2011 την απόφαση να ξαναπροβάλλει την ταινία του Αλέκου Αλεξανδράκη, με πλήθος κόσμου όλων των ηλικιών να συρρέει.
Άνοιξε για πρώτη φορά το 1920. Η ιδέα για τη δημιουργία ενός θερινού κινηματογράφου ήταν ενός Έλληνα κομμωτή, ο οποίος ζούσε πολλά χρόνια στο Παρίσι κι εξαιτίας αυτού το ονόμασε Paris.
Οάσεις open air στην πόλη για μοσχοβολιστές νύχτες με φεγγάρι υπάρχουν παντού. Πάμε θερινό;
Αμίκο – Λυκούργου 3, Χαλάνδρι, Τηλ. 210 675 6546
Κατάφυτη αυλή με πολλά τραπεζάκια, υπόστεγο με ξύλινο ντεκ, σχετικά άνετο parking στους γύρω δρόμους, κατάλληλη πρόσβαση για άτομα με ειδικές ανάγκες. Mainstream επιλογές ταινιών κυρίως, χωρίς να αποκλείονται αφιερώματα σε κλασσικές ταινίες κι επανεκδόσεις.
Φτιαγμένο το 1935, λειτουργεί μέχρι σήμερα κάθε άνοιξη και καλοκαίρι, με μια μικρή αναγκαστική διακοπή κατά τη διάρκεια της κατοχής.
Από το 1980, το σινεμά περνά στην οικογένειά Μανιάκη, που το φροντίζει και το μεταμορφώνει σε έναν μικρό παράδεισο στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, ακριβώς κάτω από την Ακρόπολη. Με θέα εκείνη, ένα πιατάκι σπιτικό γλυκό βύσσινο, αλλά και χειροποίητο ποτό (λικέρ) βύσσινο και μια παγωμένη σπιτική βυσσινάδα, που φτιάχνουν οι ίδιοι με μαύρη ζάχαρη, η έννοια «Θερινό Σινεμά», απογειώνεται.
Το 1903 ήταν το χρονικό σημείο που σηματοδότησε την πρώτη προβολή του κινηματογράφου με την προβολή της γαλλικής ταινίας «Δέκα Γυναίκες Κυνηγούν έναν άντρα». Η βουκαμβίλια και το γιασεμί, οι φωτεινές πυγολαμπίδες, τα πάνινα καθίσματα, τα αστέρια του ουρανού και η ευχάριστη ψυχρή νότα στον αέρα που σε κάνει να αναζητάς μια εσάρπα, είναι «τελετουργικά» στοιχεία του θερινού κινηματογράφου και για πολλούς πολύ σημαντικότερα ακόμα και από μια πολύ καλή ταινία.
Σε έναν καταπράσινο κήπο με εξαιρετική ακουστική και ποιότητα στην εξυπηρέτηση των θαμώνων σε συνδυασμό με τις γευστικές χειροποίητες προτάσεις, ο ιστορικός κινηματογράφος CINE ΑΙΓΛΗ αποτελεί το καλύτερο σημείο αναζήτησης όλων αυτών των χαρακτηριστικών που συνθέτουν τον όρο θερινός κινηματογράφος.
Άνοιξε την πόρτα του στο κοινό το 1938 και στο πέρασμα των ετών διατήρησε την παλιά πομπίνα και το αγιόκλημα στην αυλή του. Λειτουργώντας κανονικά μέχρι και σήμερα, η ιδιοκτήτριά του πήρε το καλοκαίρι του 2011 την απόφαση να ξαναπροβάλλει την ταινία του Αλέκου Αλεξανδράκη, με πλήθος κόσμου όλων των ηλικιών να συρρέει.
Άνοιξε για πρώτη φορά το 1920. Η ιδέα για τη δημιουργία ενός θερινού κινηματογράφου ήταν ενός Έλληνα κομμωτή, ο οποίος ζούσε πολλά χρόνια στο Παρίσι κι εξαιτίας αυτού το ονόμασε Paris.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 χτίζεται το κτίριο όπου στεγάζεται σήμερα και λειτουργεί ως θερινό και χειμερινό σινεμά, αλλά στα τέλη του, εξαιτίας της κρίσης των θερινών κινηματογράφων κλείνει. Τελικά, άνοιξε και πάλι το 1986, με νέο ιδιοκτήτη πλέον και λειτουργεί μέχρι και σήμερα στην πιο όμορφη και γραφική γειτονιά της Αθήνας, ακριβώς κάτω από την Ακρόπολη.
0 ΣΧΟΛΙΑ