Ο κόσμος μιλάει για το “Μέσα”!
To “Athens Magazine” παρακολούθησε το “Μέσα” του Δημήτρη Παπαιωάννου, βγήκε, ξαναμπήκε, προσπάθησε να το κατανοήσει και πάνω από όλα συνομίλησε με τον κόσμο και αντάλλαξε απόψεις.
Τριάντα ηθοποιοί, χορευτές. Γυναίκες, άνδρες. Ντυμένοι, γυμνοί σε καθημερινές στιγμές. Δεν μιλάνε. Απλώς (συν)υπάρχουν και ταυτόχρονα χάνονται στο χώρο, στο χρόνο… Επαναλαμβανόμενες κινήσεις, κύκλοι αέναοι σε εκατοντάδες διαφορετικές εκδοχές επί 6 ώρες στη σκηνή του Παλλάς. Όσο αντέξεις! Η υπόθεση απλή: Η πόρτα ανοίγει, άνθρωποι μπαίνουν, το μπουφάν κρεμιέται, η τσάντα στο πάτωμα, κάποιος κάνει ντους, μετά κοιμάται, κάποιος αγναντεύει μονάχα από το μπαλκόνι την ασχήμια της πόλης. Της Αθήνας. Ένα loft που «στεγάζει» τη μοναξιά, αυτή που βιώνει κανείς ακόμα κι όταν είναι με κόσμο, με παρέα. Την αποξένωση. Δεν βλέπει μπροστά του. Δεν υπάρχει κανείς από όλους αυτούς. Είσαι μόνος! Όμως τόσο ήρεμος, τόσο νωθρός. Νιώθεις εξαρτημένος. Από τι; Aπό την ίδια τη ζωή. Ζεις μια μονότονη καθημερινότητα -όμως τόσο ανησυχητικά ήρεμη-, η οποία μόλις ολοκληρώσει τον κύκλο της τελματώνει. Αυτό το τέλμα σηματοδοτεί το πέταμα ενός ποτηριού. Το νερό χύνεται, ο χρόνος χάνεται και μαζί έρχεται το τέλος. Της μέρας; Tης σύνθεσης; Kαι μετά τι; Η εξαφάνιση! Μα πού χάθηκε; Toν κατάπιε το κρεβάτι! Σε λίγο κάποιος άλλος θα πάρει τη θέση του. Στην αρχή ταράζεσαι, βαριέσαι, κουράζεσαι, θέλεις να φύγεις… Μόνο η μουσική υπόκρουση του Κωνσταντίνου Βήτα «λύνει» για κάποια λεπτά την απόλυτη σιωπή. Δεν αντέχεις να τους βλέπεις όλους αυτούς να ξεντύνονται βαριεστημένα, να πλένονται, να σκουπίζονται με επιτηδευμένη σχολαστικότητα, να τρώνε ανιαρά, να κοιμούνται απλώς γιατί πρέπει… κι όλα αυτά με τις ίδιες ακριβώς κινήσεις. Σου θυμίζει κάτι; «Μήπως είμαι εγώ; Μήπως μέσα από αυτούς αντιλαμβάνομαι τη δική μου καθημερινότητα;» Δεν θα αναλύσω, δεν θα δώσω ερμηνείες.
Ο καθένας από εσάς ας δώσει τις δικές του, όμως το σίγουρο είναι ένα: το μήνυμα περνάει έντονα, τόσο καταπιεστικά που δεν μπορεί παρά να σε αγγίξει, να σε κάνει ένα με το πείραμα που αντικρίζεις μπροστά σου. Είναι σαν να βλέπεις έναν πίνακα ζωγραφικής που ζωντανεύει και κάθε λεπτό που περνάει σου αποκαλύπτει κάτι από το δημιουργό του, ενώ ταυτόχρονα καθρεφτίζει πτυχές του εαυτού σου. Συνειδητοποιείς τι γίνεται ή μήπως χάνεσαι στην ανάλυση; Βγες καλύτερα από την αίθουσα και ξαναμπές σε λίγο. Φαινομενικά δεν έχασες κάτι. Το μοτίβο δείχνει να είναι το ίδιο. Στις ίδιες «στάσεις», άλλοι άνθρωποι. Έτσι νομίζεις! Κι όμως έχασες μια στιγμή, εκείνη τη μοναδική που ποτέ δεν θα τη μάθεις -εκτός αν στη διηγηθούν άλλοι θεατές-, κάτι που σου αποδεικνύει ότι η κάθε μέρα είναι τελικά διαφορετική. Ή έστω μπορεί να γίνει. Ξημερώνει, νυχτώνει και πάλι από την αρχή… Τώρα αρχίζεις και το βλέπεις με μια διαφορετική οπτική. Προσέχεις τη λεπτομέρεια, την τελειότητα των κινήσεων, παρατηρείς την αρμονία και ψάχνεις να βρεις «Μέσα» εκεί εσένα, ενώ ταυτόχρονα εύχεσαι να μην είσαι. Θα το δεις με άλλη ματιά. Θα καταλάβεις… Θα νιώσεις. Ένα τεστ στον ίδιο σου τον εαυτό. Πώς αντιδράς, τι είσαι, πώς νιώθεις; Μην περιμένεις να δεις το τέλος, ακόμα και αν καθίσεις και τις 6 ώρες, γιατί δεν θα το μάθεις μέχρι που κάποιος από τους χορευτές θα έρθει κοντά σου να σου πει ότι «το θέατρο κλείνει σε 10 λεπτά». Τότε πρέπει να φύγεις! Θα αφήσεις τους ερμηνευτές να συνεχίζουν τη δική τους ρουτίνα και θα μπεις στη δική σου. Άλλωστε ούτε σ’ αυτή γνωρίζεις το τέλος… Κι αν κάποια στιγμή νιώσεις ηδονοβλεψίας, θα σου περάσει. Αυτό είναι το «Μέσα», μια κλειδαρότρυπα όχι όμως «Μέσα» στην ιδιωτική ζωή του άλλου, αλλά «Μέσα» στη δική σου. Κι αν γυρίζοντας πίσω, το βράδυ στο σπίτι, διακρίνεις και αναγνωρίσεις το πρόσωπό σου στο ρόλο κάποιου από τους 30 πρωταγωνιστές, τότε ίσως και να αντιδράσεις, να επαναστατήσεις, να νιώσεις την ανάγκη να αλλάξεις για να μην καταλήξεις σαν αυτούς. Αυτός πιθανότατα είναι ο σκοπός, θα τον καταφέρεις;
Γιατί να πας: Aν θέλεις να δεις κάτι πρωτότυπο, αν είσαι δεκτικός στην καινοτομία. Για να δεις έναν διαφορετικό τρόπο που μπορεί ένας καλλιτέχνης να περάσεις μηνύματα. Για να ζήσεις μια ξεχωριστή εμπειρία, που σίγουρα θα σου γεμίσει απορίες και θα σε βάλει σε προβληματισμό.
VIRAL
Γιατί να μην πας: Είναι αργό, μονότονο, σιωπηλό, εκκεντρικό. Αν δεν είσαι έτοιμος να αντικρίσεις τη νοσηρή πραγματικότητα της καθημερινότητας, καλύτερα να το αποφύγεις γιατί θα χάσεις το χρόνο σου.
Τίτη Βελοπούλου, Διευθύντρια Σύνταξης Athens Magazine
«Ποτέ η μονοτονία δεν μου προκάλεσε λιγότερη πλήξη. Το ΜΕΣΑ το βίωσα ξεκάθαρα: Όσες φορές κι αν «πέσει το ποτήρι», είτε το βλέπεις μισοάδειο είτε μισογεμάτο, πάλι στα ίδια θα μένεις. Όσες φορές κι αν «μπεις στο σπίτι», πάλι τα ίδια θα φοράς. Όσες φορές κι αν «ξαπλώσεις», δεν μπορείς να κοροϊδέψεις κανέναν ότι θα εξαφανιστείς. Το μόνο που αλλάζει λοιπόν είναι το ΕΞΩ: οι ήχοι της πόλης που μετά βίας ακούς καθ’ όλη τη διάρκεια της 6ωρης «ζωής σου». Δε μπορείς παρά να αναρωτηθείς… μήπως πρέπει να τεντώσω τα αυτιά μου; Η ουσία βρίσκεται ΕΞΩ. Και για εμένα ήταν τόσο ξεκάθαρο αυτό που ένιωθα, λες και το άκουγα -και μάλιστα επαναλαμβανόμενα- για ώρες. Όσες τουλάχιστον βρισκόμουν ΜΕΣΑ…»
Ελένη Νικολούλια, αρχισυντάκτρια Athens Magazine
ΣΧΟΛΙΑ θεατών, 13 Απριλίου, Παλλάς
«Αφέθηκα στην αίσθησή του, αλλά δεν σας κρύβω ότι την πρώτη ώρα το προσπαθούσα πολύ να μη φύγω…»
Αντώνης Παπαποστόπουλος
«Μου άρεσε πολύ ο συγχρονισμός, η κίνηση, ο φωτισμός, τα σκηνικά. Είναι όντως κάτι πολύ διαφορετικό! Ένιωσα οικεία λες και ήταν η δική μου καθημερινότητα…»
Άσπα Τζελετοπούλου, ιδιωτική υπάλληλος
«Με μαγνήτισε αμέσως! Αυστηρή παράσταση, η οποία, παρά τη μονοτονία της, είναι ουσιαστική. Πρέπει να καθίσεις το λιγότερο ένα δίωρο για να μπεις στο ρυθμό της και να εθιστείς από αυτόν. Αυτός που θα τη βρει μονότονη, είναι ο ίδιος μονότονος.»
Δημήτρης Μαρωνίτης, καθηγητής Πανεπιστημίου
«Πρωτότυπο, ιδιαίτερο, που με έναν ξεχωριστό τρόπο περνάει την πραγματικότητά μας. Τα παιδιά την αποδίδουν μέσα από αρμονικές επαναλαμβανόμενες κινήσεις. Νιώθεις κομμάτι της παράστασης.»
Κλέανδρος Παπαδόπουλος, εκτελωνιστής
«Πολύ μονότονο, ειδικά την 1η ώρα δεν παλεύεται! Περνάει βέβαια μηνύματα για τη μοναξιά, την καθημερινότητα, τη ρουτίνα…. Εκπληκτική μουσική!»
Τζίνα Β., δημόσιος υπάλληλος
«Ψυχοπλακωτικό. Ένιωσα σφίξιμο. Αντικατοπτρίζει τη ρουτίνα και την έλλειψη επικοινωνίας και με συγκλόνισε, έτσι ωμά όπως παρουσιάζεται!»
Γιώργος Τ., δημόσιος υπάλληλος
«Δεν μου άρεσε, γιατί η ζωή δεν είναι μόνο η Αθήνα. Το ότι είναι χάλια το ξέραμε, γιατί χρειαζόταν να βγει έργο να μας το δείξει; Δεν μπορώ να πω όμως, είχε ιδιαίτερη σκηνοθεσία και πολύ ωραίες κινήσεις.»
Αντώνης Τ., ελεύθερος επαγγελματίας
«Μονότονο αλλά η ιδέα είναι σούπερ! Μια εναλλακτική επανάσταση! Εντυπωσιάστηκα! Το είδα και τις 6 ώρες…»
Διονυσία Πέππα, ξενοδοχειακή υπάλληλος
«Κουραστικό, αλλά ιδιαίτερο θέαμα και πρωτότυπο για τα ελληνικά δεδομένα.»
Τάσος Πιργιέρης, ηθοποιός
«Ηρέμησα, χαλάρωσα πραγματικά! Υπέροχη ιδέα με έμφαση στη λεπτομέρεια και στην τελειότητα των κινήσεων. Θεωρώ ότι ανάλογα με το τι σου έχει συμβεί λίγο πριν μπεις στην αίθουσα, αντιλαμβάνεσαι την όλη κατάσταση.»
Αθηνά Αλεξοπούλου, ηθοποιός
«Συγκινήθηκα με απλά καθημερινά πράγματα και με λεπτομέρειες και ένιωσα ότι βιώνω μια κατάσταση. Είναι πολύ αργό, αλλά μπαίνεις ευχάριστα.»
Ιωάννα Τζώρα, ηθοποιός
«Χρειάζεται χρόνο για να το αντιληφθείς… Θα ήθελα να το δω σε έναν άλλον χώρο κι όχι σε έναν τόσο εμπορικό όσο το Παλλάς. Θεωρώ ότι η Τέχνη είναι για να σε ταξιδεύει κι όχι για να σε καθηλώνει στην πραγματικότητα.»
Β.Π., χορεύτρια
«Μονότονο. Περίμενα περισσότερο χορό και απογοητεύτηκα σε σχέση με το εξαιρετικό “Δύο” που είχα παρακολουθήσει από τον ίδιο».
Λ.Β., φοιτήτρια ψυχολογίας
«Μου άρεσε που ενώ έβλεπα συνέχεια τα ίδια πράγματα κάθε φορά, ανακάλυπτα νέα στοιχεία. Ένιωθα λες και παρακολουθούσα reality και ήμουν καθηλωμένη για να παρακολουθήσω από την κλειδαρότρυπα. Θα μου άρεσε όμως να υπήρχε διαφοροποίηση στην επιλογή των σωματότυπων των πρωταγωνιστών, γιατί δεν υπήρχε αντικειμενικό δείγμα της κοινωνίας. Αν εγώ συγκατοικούσα με 5 ανθρώπους, θα ήμασταν όλοι ίδιοι;»
Όλγα Χαλάπη, φοιτήτρια
«Ένιωθα σαν να παρακολουθούσα reality. Δεν μου άρεσε που παρακολουθούσα τη ρουτίνα των ανθρώπων».
Δέσποινα Κοντούλη, διακοσμήτρια.
«Δεδομένου ότι όλοι οι ήρωες δεν έρχονται σε καμία σωματική επαφή, και δεν μιλούν καν μεταξύ τους, είναι σαν να βρίσκονται όλοι σε ένα κλίμα καταθλίψεως»
Χρήστος Βαρδάκας, δικηγόρος
«Ουσιαστικά βλέπεις μια επανάληψη της καθημερινότητας γύρω από ένα υπέροχο εικαστικό».
Τηλέμαχος Σιδέρης, χρυσοχόος.
«Αυτή η επαναληπτικότητα μου άδειασε το μυαλό από σκέψεις. Χάθηκα μέσα σε ένα σκηνικό που αμέσως με απορρόφησε».
Λίλια Κατσανούα, αρχιτέκτονας.
«Η ένστασή μου είναι στην επαναληπτικότητα. Θα ήθελα να υπάρχει κάτι διαφορετικό. Το εικαστικό μέρος είναι άψογο».
Βάσω Βαταλή, γιατρός
Ιnfo:
Παλλάς, Βουκουρεστίου 5, τηλ. 210 3213100
Ώρες παραστάσεων: 17:30-23:30 (Τετ.-Κυρ. μέχρι 15/05)
http://mesaproject.gr
ΕΙΔΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ:
- To ημέρας €32 (μπορείς να μπεις, να βγεις και να επιστρέψεις όσες φορές θέλεις)
- Το ημέρας/μισή τιμή (€15). Η είσοδος στο Θέατρο πρέπει να γίνει νωρίς από τις 17:30-19:00 (Tετ.-Κυρ.) και αργά από τις 22:30 (Tετ., Πέμ., Κυρ.).
- Κάρτα πολλαπλής εισόδου €45 (μπορεί κανείς να μοιράσει 6 ώρες σε οποιεσδήποτε μέρες και ώρες θέλει μέσα στην εβδομάδα που θα επιλέξει).
Προπώληση στα ταμεία του Παλλάς, με πιστωτική κάρτα τηλ. 210 8108181 και στο www.ellthea.gr
Σημείωση: Eίναι σημαντικό να έχετε μαζί σας μια ταυτότητα, καθώς το εισιτήριο είναι προσωπικό.
0 ΣΧΟΛΙΑ