Οι αιχμές της Κωνσταντοπούλου για τα αγγλικά του Τσίπρα: «Του είπα ότι αυτό είναι τρίτο μνημόνιο»

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Στο επίκεντρο του νέου ντοκιμαντέρ «Στο χιλιοστό» βρίσκονται οι πολιτικές και παρασκηνιακές εξελίξεις που σημάδεψαν το πρώτο εξάμηνο του 2015, ωστόσο ένα από τα πρόσωπα που ξεχωρίζουν μέσα από τις αποκαλύψεις είναι η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Η πρώην πρόεδρος της Βουλής και πρόεδρος της «Πλεύσης Ελευθερίας» μιλά ανοιχτά για τις εντάσεις στο εσωτερικό της τότε κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, τις διαφωνίες της με τον Αλέξη Τσίπρα αλλά και το κλίμα που επικρατούσε κατά τη διάρκεια των κρίσιμων διαπραγματεύσεων με τους δανειστές.

Οι αιχμές για Τσίπρα, το «τρίτο μνημόνιο» και οι αποκαλύψεις

Μέσα από τις τοποθετήσεις της, η Ζωή Κωνσταντοπούλου παρουσιάζει μια εικόνα απογοήτευσης και έντονης ανησυχίας για τις επιλογές που έγιναν εκείνη την περίοδο. Όπως υποστηρίζει, όταν ενημερώθηκε για το περιεχόμενο της συμφωνίας της 20ής Φεβρουαρίου, αντιλήφθηκε αμέσως ότι η κυβέρνηση είχε ήδη απομακρυνθεί από τις βασικές δεσμεύσεις που είχε αναλάβει απέναντι στους πολίτες πριν από τις εκλογές. Η ίδια περιγράφει ότι εκείνες οι στιγμές ήταν ιδιαίτερα δύσκολες, καθώς θεωρούσε πως η συμφωνία που παρουσιαζόταν ως «γέφυρα» αποτελούσε στην πραγματικότητα τη βάση για ένα νέο μνημόνιο. Σύμφωνα με την αφήγησή της, αναζήτησε αμέσως συνάντηση με τον τότε πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα προκειμένου να του εκφράσει την έντονη αντίθεσή της.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου αναφέρει ότι χαρακτήρισε τη συμφωνία «τρίτο μνημόνιο», κάτι που – όπως λέει – ενόχλησε τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος της ζήτησε να αποφεύγει τέτοιους χαρακτηρισμούς. Η ίδια, ωστόσο, υποστηρίζει πως από εκείνη τη στιγμή είχε καταλάβει ότι η πολιτική πορεία της κυβέρνησης οδηγούνταν σε τελείως διαφορετική κατεύθυνση από αυτή που είχε παρουσιαστεί προεκλογικά.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί και η αναφορά της στις επαφές της ελληνικής κυβέρνησης με Ευρωπαίους ηγέτες. Η πρώην πρόεδρος της Βουλής αφήνει αιχμές για το κλίμα που διαμορφώθηκε μετά από συναντήσεις με τη γερμανική πλευρά, υποστηρίζοντας πως υπήρχε μια εμφανής αλλαγή στάσης από κορυφαία κυβερνητικά στελέχη μετά τις συνομιλίες με την Άνγκελα Μέρκελ.

Σε ένα από τα πιο σχολιασμένα σημεία του ντοκιμαντέρ, η Ζωή Κωνσταντοπούλου μιμείται τον τρόπο με τον οποίο – όπως λέει – ο Αλέξης Τσίπρας περιέγραφε τότε την κατάσταση στους ξένους συνομιλητές του, επιχειρώντας να δείξει πως η κυβέρνηση προσπαθούσε να ισορροπήσει ανάμεσα στις δεσμεύσεις προς τους πολίτες και στις πιέσεις των Ευρωπαίων. Παράλληλα, η ίδια εμφανίζεται ιδιαίτερα επικριτική για τον τρόπο με τον οποίο διεξάγονταν οι διαπραγματεύσεις. Όπως υποστηρίζει, δεν υπήρχε σαφής στρατηγική, οργανωμένο σχέδιο ή σταθερός συντονισμός. Περιγράφει μια κατάσταση όπου σημαντικές αποφάσεις λαμβάνονταν χωρίς συλλογική επεξεργασία, ενώ πολλές φορές κορυφαία κυβερνητικά στελέχη λειτουργούσαν αυτόνομα.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου αφήνει να εννοηθεί ότι εκείνη την περίοδο υπήρχε έντονη προχειρότητα στη διαχείριση της κρίσης, με αποτέλεσμα η χώρα να οδηγείται σταδιακά σε αδιέξοδο. Μάλιστα, χρησιμοποιεί ιδιαίτερα σκληρή γλώσσα για να περιγράψει το κλίμα που επικρατούσε, μιλώντας ουσιαστικά για μια πολιτική διαχείριση χωρίς ξεκάθαρο προσανατολισμό.

Το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει επίσης μαρτυρίες Ευρωπαίων αξιωματούχων, οι οποίοι περιγράφουν τις συναντήσεις με την ελληνική πλευρά ως χαοτικές και συχνά αναποτελεσματικές. Ωστόσο, η αφήγηση της Ζωής Κωνσταντοπούλου ξεχωρίζει επειδή προέρχεται από ένα πρόσωπο που βρισκόταν στον στενό πυρήνα της εξουσίας και έζησε από μέσα όλες τις κρίσιμες στιγμές.

Η πρώην πρόεδρος της Βουλής επιχειρεί να αναδείξει πως, κατά την άποψή της, η κυβέρνηση είχε εγκλωβιστεί ανάμεσα στις υποσχέσεις που είχε δώσει και στις πιέσεις που δεχόταν από τους θεσμούς. Όπως αφήνει να εννοηθεί, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε προετοιμαστεί επαρκώς για τη σύγκρουση που ακολούθησε μετά την ανάληψη της εξουσίας. Παράλληλα, η ίδια επαναφέρει στο προσκήνιο τη συζήτηση γύρω από τη στάση που κράτησαν κορυφαία κυβερνητικά στελέχη απέναντι στους Ευρωπαίους εταίρους, υποστηρίζοντας ότι υπήρξαν συμβιβασμοί που δεν είχαν εξηγηθεί ούτε στο εσωτερικό του κόμματος ούτε στην κοινωνία.