Αυγερινός: «Η Καρυστιανού ψήφισε όχι στο δημοψήφισμα του 2015»

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Ο Θανάσης Αυγερινός εμφανίστηκε αποφασισμένος να δώσει σαφές πολιτικό στίγμα για το νέο εγχείρημα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», μιλώντας ανοιχτά για την ανάγκη ανανέωσης του πολιτικού σκηνικού, την απογοήτευση μεγάλου μέρους της κοινωνίας από τις προηγούμενες κυβερνήσεις αλλά και τον ρόλο που μπορούν να διαδραματίσουν νέα πρόσωπα και κινήσεις στην επόμενη μέρα της χώρας.

Οι αιχμές για το δημοψήφισμα, η αναφορά στην Καρυστιανού και το νέο πολιτικό εγχείρημα

Ο δημοσιογράφος και πλέον εκπρόσωπος του νέου πολιτικού φορέα αναφέρθηκε σε μια σειρά από ζητήματα που εξακολουθούν να προκαλούν πολιτική και κοινωνική ένταση, βάζοντας στο επίκεντρο τόσο τη συζήτηση για το δημοψήφισμα του 2015 όσο και τη δημόσια παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού, η οποία έχει μετατραπεί σε σύμβολο διεκδίκησης μετά την τραγωδία των Τεμπών.

Ο Θανάσης Αυγερινός επιχείρησε να περιγράψει το πολιτικό στίγμα του νέου φορέα ως μια προσπάθεια απομάκρυνσης από όσα – όπως υποστηρίζει – απογοήτευσαν τους πολίτες τα προηγούμενα χρόνια. Όπως τόνισε, το νέο κόμμα βρίσκεται ακόμη στη φάση της οργάνωσης, χωρίς ισχυρούς οικονομικούς μηχανισμούς ή επικοινωνιακές ομάδες πίσω του. Μάλιστα, επέλεξε να υπογραμμίσει ότι το εγχείρημα δεν στηρίζεται σε επαγγελματικές εταιρείες πολιτικής προβολής ή στρατηγικής επικοινωνίας, θέλοντας να δείξει πως πρόκειται για μια προσπάθεια που, σύμφωνα με τον ίδιο, χτίζεται «από τα κάτω» και όχι μέσω παραδοσιακών πολιτικών μηχανισμών.

Αναφερόμενος στο δημοψήφισμα του 2015, σημείωσε ότι – όπως θυμάται – η Μαρία Καρυστιανού είχε ταχθεί υπέρ του «όχι», όπως και η πλειονότητα των πολιτών, υπογραμμίζοντας πως τότε υπήρχαν μεγάλες προσδοκίες για τη διαπραγμάτευση της χώρας. «Υπήρξαν ελπίδες ότι θα μπορούσαμε σοβαρότερα να διαπραγματευτούμε την τύχη της Ελλάδας. Ο κ. Τσίπρας αποδείχθηκε και αυτός ένας πολιτικός ο οποίος δεν τηρεί τις προεκλογικές του δεσμεύσεις», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Παράλληλα, μετέφερε ότι η κ. Καρυστιανού είχε εκφράσει έντονη συναισθηματική φόρτιση και αυτοκριτική για την τραγωδία στα Τέμπη, σημειώνοντας ότι ένιωσε σε έναν βαθμό «συνένοχη» επειδή δεν κατάφερε να αποτρέψει το δυστύχημα, κάτι που – όπως είπε – συμβαίνει συχνά σε ανθρώπους που βιώνουν βαριά απώλεια και αναζητούν ευθύνες και στον εαυτό τους. Κλείνοντας, ο Θανάσης Αυγερινός ξεκαθάρισε ότι δεν διακρίνει περιθώρια συνεργασίας με τις υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις, τονίζοντας πως απαιτείται «απεγκλωβισμός από το παλιό πολιτικό σκηνικό» και δημιουργία χώρου για νέες πολιτικές προτάσεις και πρόσωπα που επιδιώκουν μια διαφορετική πορεία για τη χώρα.

Το κοινό ακροατήριο που φέρνει σε αντιπαράθεση Τσίπρα και Καρυστιανού

Παρότι οι δύο πλευρές εμφανίζονται να κινούνται σε διαφορετικές πολιτικές τροχιές, αρκετοί αναλυτές θεωρούν πως στην πραγματικότητα διεκδικούν ένα σημαντικό κοινό κομμάτι ψηφοφόρων: τους απογοητευμένους πολίτες που έχουν απομακρυνθεί από τα παραδοσιακά κόμματα αλλά συνεχίζουν να αυτοπροσδιορίζονται ως προοδευτικοί ή αντιδεξιοί. Ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να παρουσιάσει το νέο πολιτικό του εγχείρημα ως μια οργανωμένη προσπάθεια ανασυγκρότησης της ευρύτερης κεντροαριστεράς. Η στρατηγική του βασίζεται στην εμπειρία διακυβέρνησης, στην ανάγκη πολιτικής σταθερότητας αλλά και στη δημιουργία μιας εναλλακτικής πρότασης εξουσίας απέναντι στη Νέα Δημοκρατία.

Το μήνυμα που επιχειρεί να περάσει είναι ότι μόνο ένα σοβαρό και δομημένο πολιτικό σχέδιο μπορεί να οδηγήσει σε κυβερνητική προοπτική και αλλαγή συσχετισμών. Αντίθετα, η Μαρία Καρυστιανού φαίνεται να εκφράζει κάτι διαφορετικό. Η πολιτική της παρουσία δεν βασίζεται στην κλασική κομματική λογική αλλά περισσότερο σε μια μορφή κοινωνικής αντίδρασης απέναντι στο υπάρχον πολιτικό σύστημα. Η δυναμική της προέρχεται κυρίως από την κοινωνική οργή που δημιουργήθηκε μετά την τραγωδία των Τεμπών και από την εικόνα μιας προσωπικότητας που συγκρούεται ανοιχτά με το πολιτικό και θεσμικό κατεστημένο.

Αυτή ακριβώς η διαφορετική αφετηρία δημιουργεί και την ιδιαιτερότητα της σύγκρουσης που αρχίζει να διαμορφώνεται ανάμεσα στις δύο πλευρές. Παρότι το κόμμα του Τσίπρα εμφανίζεται πιο θεσμικό και πολιτικά οργανωμένο, ενώ η κίνηση της Καρυστιανού περισσότερο κινηματική και αντισυστημική, οι δύο πρωτοβουλίες καταλήγουν να απευθύνονται σε ένα κοινό που νιώθει βαθιά απογοητευμένο από την υπάρχουσα πολιτική πραγματικότητα. Πρόκειται κυρίως για πολίτες που:

• έχουν απομακρυνθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ μετά τις ήττες των τελευταίων ετών,
• δεν εμπιστεύονται πλήρως το ΠΑΣΟΚ ως εναλλακτική πρόταση εξουσίας,
• θεωρούν πως το πολιτικό σύστημα δεν άλλαξε ουσιαστικά παρά τις εναλλαγές κομμάτων στην εξουσία,
• αναζητούν νέα πρόσωπα και διαφορετικές μορφές πολιτικής έκφρασης.

Σε αυτό το πεδίο φαίνεται να ξεκινά η πραγματική πολιτική σύγκρουση. Οι πρώτες αιχμές μεταξύ των δύο στρατοπέδων δεν πέρασαν απαρατήρητες. Στελέχη και πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στον Αλέξη Τσίπρα άφησαν υπαινιγμούς για πολιτικές κινήσεις που βασίζονται περισσότερο στον συμβολισμό και λιγότερο σε συγκεκριμένο κυβερνητικό σχέδιο. Από την άλλη πλευρά, η Μαρία Καρυστιανού εμφανίζεται ιδιαίτερα επιθετική απέναντι σε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, χωρίς να εξαιρεί ούτε τον πρώην πρωθυπουργό. Η ρητορική της κινείται γύρω από την ανάγκη ριζικής αλλαγής και αμφισβήτησης των πολιτικών δυνάμεων που κυβέρνησαν τα τελευταία χρόνια.

Αυτό είναι ίσως και το βασικό πλεονέκτημά της απέναντι στον Τσίπρα. Δεν κουβαλά κυβερνητικό παρελθόν, δεν έχει φθαρεί πολιτικά και μπορεί να εκφράσει πιο εύκολα την οργή και τη διαμαρτυρία ενός κόσμου που νιώθει ότι δεν εκπροσωπείται. Από την άλλη όμως, ο Αλέξης Τσίπρας διαθέτει πολιτική εμπειρία, κομματικό μηχανισμό και γνώση της διακυβέρνησης. Στόχος του είναι να πείσει ότι μπορεί να αποτελέσει ξανά σοβαρή εναλλακτική πρόταση εξουσίας και όχι απλώς μια φωνή διαμαρτυρίας. Ακριβώς εδώ εντοπίζεται και η μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στις δύο πολιτικές προσεγγίσεις.

Η πρόταση του Τσίπρα βασίζεται στην ιδέα της πολιτικής επιστροφής και της επανεκκίνησης της προοδευτικής παράταξης μέσα από ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες. Η πρόταση της Καρυστιανού βασίζεται περισσότερο στην κοινωνική αμφισβήτηση, στην ηθική καταγγελία και στην ανάγκη σύγκρουσης με το υπάρχον σύστημα εξουσίας. Παρότι οι δύο αφηγήσεις είναι διαφορετικές, το εκλογικό ακροατήριο που στοχεύουν δεν είναι εντελώς ξεχωριστό. Πολλοί πολίτες που απογοητεύτηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ ή αισθάνονται πολιτικά «άστεγοι» μπορεί να βρουν ελκυστικά και τα δύο αφηγήματα: είτε την οργανωμένη πολιτική επιστροφή που επιχειρεί ο Τσίπρας είτε την πιο αντισυστημική και συμβολική πρόταση που εκπροσωπεί η Καρυστιανού.