Από την αποθέωση στην αμφισβήτηση: Το χρονικό της πολιτικής μεταμόρφωσης της Μαρίας Καρυστιανού και η μεγάλη ρήξη

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Είναι σπάνιο στην ελληνική πολιτική ιστορία ένα πρόσωπο να καταφέρει να συμπυκνώσει τόσο έντονα το συλλογικό αίσθημα δικαιοσύνης όσο η Μαρία Καρυστιανού. Για σχεδόν τρία χρόνια, η «μάνα των Τεμπών» δεν ήταν απλώς μια χαροκαμένη μητέρα· ήταν η ηθική πυξίδα μιας χώρας που αναζητούσε απαντήσεις μέσα στα συντρίμμια. Όμως, η ανακοίνωση της ίδρυσης πολιτικού φορέα στις αρχές του 2026 λειτούργησε ως καταλύτης, διασπώντας το μέτωπο υποστήριξης που την περιέβαλλε και μετατρέποντας την πρότερη αποθέωση σε έναν σκληρό «πόλεμο» θέσεων και ηθικών ενστάσεων.

Γιατί, όμως, άνθρωποι που την στήριξαν με αυτοθυσία, πολιτικοί σχηματισμοί που της παραχώρησαν το βήμα τους στο Ευρωκοινοβούλιο και, κυρίως, οι ίδιοι οι συνοδοιπόροι της στον Σύλλογο Συγγενών Θυμάτων, της γυρίζουν τώρα την πλάτη;

Η «στιγμή μηδέν»: Η συνέντευξη στο Kontra και ο πολιτικός παιγνιδισμός

Το σημείο καμπής που άλλαξε τα πάντα ήταν η συνέντευξη της Μαρίας Καρυστιανού στις αρχές του 2026. Εκεί, η πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων «Τέμπη 2023» επισημοποίησε αυτό που πολλοί ψιθύριζαν, αλλά λίγοι ήθελαν να πιστέψουν: την κάθοδό της στον πολιτικό στίβο.

Η επιλογή της χρονικής συγκυρίας κρίνεται από αναλυτές ως εξαιρετικά στρατηγική αλλά και ριψοκίνδυνη. Η κυρία Καρυστιανού φαίνεται να ποντάρει στην εκτίμηση ότι η κυβέρνηση, υπό το βάρος των δικαστικών εξελίξεων και της κοινωνικής πίεσης, θα οδηγηθεί σε πρόωρες κάλπες πριν από τον Μάρτιο του 2026. Με το σύνθημα της «κάθαρσης» και της «πάταξης της διαφθοράς», επιχείρησε να μεταβολίσει το αυθόρμητο κίνημα διαμαρτυρίας σε μια συγκροτημένη πολιτική πρόταση.

Ωστόσο, η κίνησή της αυτή θεωρήθηκε από πολλούς ως «σπουδή της κάλπης». Η προσπάθεια να κεφαλαιοποιηθεί πολιτικά ένας αγώνας δικαίωσης πριν καν ολοκληρωθεί η δίκη για το δυστύχημα, δημιούργησε τις πρώτες σοβαρές ρωγμές στην εικόνα της «υπερκομματικής» ηρωίδας.

Το «βράσιμο» των συγγενών: Η ηθική διάσταση της ρήξης

Η πιο επώδυνη, ίσως, πλευρά αυτής της ιστορίας είναι η αντίδραση των υπόλοιπων γονέων. Ανθρωποι που έχασαν τα παιδιά τους στο ίδιο τρένο, που έκλαψαν μαζί της και που την εξέλεξαν πρόεδρο του συλλόγου τους, πλέον εκφράζουν την οργή τους.

«Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε αυτός ο αγώνας να γίνει εφαλτήριο για προσωπικές φιλοδοξίες», δήλωσε με νόημα ο αντιπρόεδρος του Συλλόγου, Παύλος Ασλανίδης, καλώντας την ουσιαστικά να παραιτηθεί από την ηγεσία του συλλόγου.

Ακόμη πιο επιθετικός εμφανίστηκε ο Νίκος Πλακιάς, ο οποίος με μια ανάρτηση που συζητήθηκε όσο λίγες, κατηγόρησε τη Μαρία Καρυστιανού ότι περιβάλλεται από «πολιτικά ράκη» και ανθρώπους του περιθωρίου. Η κεντρική ένσταση των συγγενών είναι απλή αλλά καταλυτική: Η πολιτική εμπλοκή λερώνει την ιερότητα του αγώνα. Όταν το πρόσωπο που εκπροσωπεί το αίτημα για δικαιοσύνη γίνεται κομματικός αρχηγός, τότε η δικαιοσύνη κινδυνεύει να φανεί ως εργαλείο εξουσίας. Μέχρι στιγμής, ούτε ένας από τους συγγενείς των 57 θυμάτων δεν έχει ταχθεί δημόσια υπέρ του κόμματός της.

Το «περίεργο» επιτελείο: Γερόντισσες, αστρολόγοι και ρήξη με τον Καραχάλιο

Ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα στοιχεία που είδαν το φως της δημοσιότητας αφορά τον εσωτερικό κύκλο της κυρίας Καρυστιανού. Ο γνωστός επικοινωνιολόγος Νίκος Καραχάλιος, ο οποίος αρχικά βρισκόταν στο πλευρό της, διέρρηξε τις σχέσεις του μαζί της και προχώρησε σε αποκαλύψεις που προκάλεσαν αίσθηση.

Ο Καραχάλιος έκανε λόγο για μια «γερόντισσα» ερημίτισσα στη Συρία, που μιλά αραμαϊκά και φαίνεται να καθοδηγεί τις κινήσεις της Μαρίας Καρυστιανού, καθώς και για μια νεαρή αστρολόγο, απόφοιτο του Harvard, σε ρόλο συμβούλου. Αυτές οι αναφορές σε «μεταφυσικούς» συμβούλους απομάκρυναν πολλούς ορθολογιστές υποστηρικτές της, οι οποίοι είδαν στο επιτελείο της μια επικίνδυνη διολίσθηση προς τον ανορθολογισμό.

Παράλληλα, η παρουσία προσώπων όπως ο Νίκος Νικολόπουλος και ο Κυριάκος Τόμπρας στον κύκλο των συνομιλητών της, έδωσε στο εγχείρημα μια χροιά «παλαιοκομματικού αντιμνημονίου» που δεν συνάδει με το «νέο και άφθαρτο» που η ίδια επαγγέλλεται.

Το μέτωπο με τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα

Αν υπάρχει ένας χώρος που αισθάνεται «προδομένος», αυτός είναι η Κουμουνδούρου. Ο ΣΥΡΙΖΑ στήριξε τη Μαρία Καρυστιανού όσο κανένα άλλο κόμμα, διοργανώνοντας πέντε εκδηλώσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο και προσφέροντας υλικοτεχνική και πολιτική κάλυψη στον αγώνα της.

Η ρήξη επήλθε όταν η κυρία Καρυστιανού:

• Επιτέθηκε στον Αλέξη Τσίπρα: Τον κατηγόρησε ότι «υποθήκευσε το κράτος για 100 χρόνια» μέσω του τρίτου μνημονίου, ταυτίζοντάς τον με το σύστημα που η ίδια θέλει να ανατρέψει.
• Προσέγγισε τη «Νίκη»: Η συμμετοχή της σε εκδήλωση του Ευρωκοινοβουλίου ως προσκεκλημένη του κόμματος του Δημήτρη Νατσιού τον Ιούνιο του 2025, ήταν για τον ΣΥΡΙΖΑ το οριστικό τέλος.

Ο Κώστας Αρβανίτης και άλλα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ τονίζουν τώρα ότι η στήριξή τους αφορούσε τον θεσμικό της ρόλο στον Σύλλογο και όχι τις προσωπικές της πολιτικές βλέψεις. Η μετακίνηση του ευρωβουλευτή Νικόλα Φαραντούρη προς το περιβάλλον της Καρυστιανού προκάλεσε την οργή του Σωκράτη Φάμελλου, οδηγώντας τον ΣΥΡΙΖΑ σε μια μετωπική σύγκρουση με το άλλοτε αγαπημένο του παιδί.

 

Η ακτινογραφία των δημοσκοπήσεων: Ποιους «κλέβει» η Καρυστιανού;

Οι μετρήσεις της GPO για τα «Παραπολιτικά» αποκαλύπτουν μια ενδιαφέρουσα αλλά και ανησυχητική για την αντιπολίτευση πραγματικότητα. Το «κόμμα Καρυστιανού» καταγράφει μια δυνητική ψήφο της τάξης του 7,6%, ένα ποσοστό που τραντάζει συθέμελα το πολιτικό σκηνικό.

Οι δεξαμενές της, όμως, δεν είναι κεντροαριστερές. Το κόμμα της φαίνεται να λειτουργεί ως «ηλεκτρική σκούπα» για τα κόμματα στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας και τις αντισυστημικές δυνάμεις:

• Νίκη: Το εντυπωσιακό 63,4% των ψηφοφόρων της δηλώνει διατεθειμένο να μετακινηθεί προς την Καρυστιανού.
• Ελληνική Λύση: Σημαντικές διαρροές προς το νέο σχήμα.
• Πλεύση Ελευθερίας: Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, αν και προσεκτική στις δηλώσεις της, βλέπει στο πρόσωπο της Καρυστιανού έναν άμεσο ανταγωνιστή στον χώρο της «πολιτικής του συναισθήματος» και της «κάθαρσης».

Η στενή συνεργασία της Καρυστιανού με τη Μαρία Γρατσία, μια προσωπικότητα με ισχυρά ερείσματα στους εκκλησιαστικούς κύκλους, εξηγεί αυτή τη στροφή προς το συντηρητικό, θρησκευόμενο κοινό. Η επιλογή συμβόλων όπως ο Αρχάγγελος Μιχαήλ του Μανταμάδου στέλνει ένα σαφές σήμα σε ένα ακροατήριο που συνδυάζει την απόγνωση για τα Τέμπη με τη θρησκευτική πίστη.

Η «απάντηση» Τσίπρα και το ηθικό ισοδύναμο

Ο Αλέξης Τσίπρας, αν και αποφεύγει τη δημόσια αντιπαράθεση, παρακολουθεί στενά τις μετρήσεις. Η αμηχανία στο επιτελείο του είναι εμφανής, καθώς η Καρυστιανού αντλεί δύναμη από τη δεξαμενή του «ΟΧΙ» του 2015 – ένα κοινό που ο ίδιος ο Τσίπρας προσπαθεί να επαναπροσεγγίσει.

Συνεργάτες του πρώην πρωθυπουργού σημειώνουν με νόημα ότι η παραίτηση Τσίπρα από τα αξιώματά του αποτελεί μια πράξη που τον διαφοροποιεί ηθικά από όσους χρησιμοποιούν την κοινωνική δυσαρέσκεια ως όχημα για την επιστροφή στην εξουσία. Η επικείμενη εμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη αναμένεται να είναι η έμμεση απάντηση στις αιτιάσεις της Καρυστιανού περί «υποθήκευσης της χώρας».

Το τέλος της αθωότητας;

Η Μαρία Καρυστιανού βρίσκεται μπροστά σε ένα τεράστιο δίλημμα. Από τη μία, η δημοφιλία της παραμένει υψηλή, καθώς ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας εξακολουθεί να βλέπει σε αυτήν την ελπίδα για τιμωρία των ενόχων. Από την άλλη, η πολιτικοποίηση του πόνου της έχει δημιουργήσει μια αγεφύρωτη απόσταση με τους ίδιους τους ανθρώπους που μοιράστηκαν την τραγωδία της.

Το ερώτημα που πλανάται πάνω από το πολιτικό σκηνικό του 2026 είναι αν ένα κόμμα που γεννιέται μέσα από μια τραγωδία μπορεί να επιβιώσει χωρίς τη στήριξη των ίδιων των θυμάτων. Η «πρόεδρος Μαρία» δεν είναι πλέον το ιερό πρόσωπο που ενώνει τους Έλληνες· είναι μια πολιτική παίκτρια που καλείται να αποδείξει ότι το εγχείρημά της δεν είναι μια πράξη «αχαριστίας» προς όσους την ανέδειξαν, ούτε μια «προσωπική φιλοδοξία» πάνω στις ράγες των Τεμπών.

Η κάλπη του 2026 θα δείξει αν η κάθαρση που υπόσχεται θα είναι η αρχή μιας νέας εποχής ή αν η ίδια θα γίνει μέρος του πολιτικού συστήματος που τόσο σκληρά κατήγγειλε. Προς το παρόν, το μόνο σίγουρο είναι ότι η Μαρία Καρυστιανού κατάφερε κάτι που κανείς άλλος δεν μπόρεσε: να κάνει την ελληνική πολιτική σκηνή να τρέμει, αλλά ταυτόχρονα να χάσει τους πιο πιστούς της συμμάχους.