Συρία: Οι σκλάβες του έρωτα του ISIS και ο εφιάλτης για τις γυναίκες από το Κουρδιστάν

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Η Συρία είναι μια χώρα που παραμένει δέσμια της αστάθειας, της τρομοκρατίας, των ένοπλων συγκρούσεων και των φυλετικών διαφωνιών. Σύμφωνα με αναφορές από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κουρδικές κοινότητες, μια συστηματική εκστρατεία σεξουαλικής βίας έχει εξελιχθεί στο βόρειο και ανατολικό τμήμα της χώρας, θυμίζοντας τις πιο σκοτεινές μέρες της κυριαρχίας του ISIS. Γυναίκες από το Κουρδιστάν, καθώς και από τις κοινότητες των Αλαουιτών, των Δρούζων και των Ασσυρίων, πέφτουν θύματα απαγωγών, βιασμών και σωματεμπορίας, σε μια προσπάθεια ιδεολογικής τρομοκράτησης και εθνοκάθαρσης.

Η ιδεολογία του βιασμού ως όπλο πολέμου

Οι αναφορές που προέρχονται από το πεδίο περιγράφουν μια εφιαλτική πραγματικότητα όπου οι γυναίκες αντιμετωπίζονται ως «λάφυρα πολέμου». Αυτή η πρακτική, η οποία είχε θεσμοθετηθεί από το ISIS το 2014, φαίνεται να αναβιώνει από ένοπλες ομάδες που δρουν υπό την ομπρέλα της μεταβατικής κυβέρνησης του Άχμεντ αλ-Σάραα (πρώην Αμπού Μοχαμάντ αλ-Τζολάνι της Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ – HTS), καθώς και από υπολείμματα του ISIS και τουρκικής υποστήριξης ομάδες.

Τα θύματα δεν επιλέγονται τυχαία. Πρόκειται για μια στρατηγική που στοχεύει στην ταπείνωση και τη διάλυση του κοινωνικού ιστού των μειονοτήτων. Από τον Δεκέμβριο του 2024, έχουν καταγραφεί πολυάριθμα περιστατικά εξαφανίσεων, με τα θύματα να κυμαίνονται από ανήλικα κορίτσια κάτω των 14 ετών έως ηλικιωμένες γυναίκες. Οι επιζήσασες περιγράφουν συνθήκες απόλυτης φρίκης: εγκλεισμό σε υπόγεια δωμάτια, εξαναγκασμό σε χρήση νικάμπ και επαναλαμβανόμενους βιασμούς που σκοπό έχουν να κάμψουν κάθε ίχνος ελεύθερης βούλησης.

Το τίμημα της απελευθέρωσης και οι στοχευμένες δολοφονίες

Οι Κούρδισσες γυναίκες, οι οποίες βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της πολιτικής οργάνωσης και της ένοπλης αντίστασης κατά του ISIS, αποτελούν τώρα στόχο. Η περίπτωση της Χεβρίν Χαλάφ, της Κούρδισσας πολιτικού που δολοφονήθηκε άγρια το 2019, παραμένει το σύμβολο αυτής της στοχευμένης επίθεσης.

Ακτιβιστές και ερευνητές επισημαίνουν ότι η κακοποίηση των σωμάτων των γυναικών και η ανάρτηση σχετικών φωτογραφιών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελεί ένα μήνυμα «ατίμωσης» προς ολόκληρη την κουρδική κοινωνία. Οι δράστες, συχνά μισθοφόροι και τζιχαντιστές, χρησιμοποιούν τον βιασμό ως εκδίκηση για τη χειραφέτηση και τη δύναμη που επέδειξαν οι γυναίκες της περιοχής τα προηγούμενα χρόνια. Στην πόλη Ταλ Αμπιάντ, μόνο τον Φεβρουάριο του 2020, αναφέρθηκαν τουλάχιστον 30 βιασμοί, ενώ οι δράστες συχνά αφήνονται ελεύθεροι χωρίς καμία καταδίκη, ενισχύοντας το κλίμα ατιμωρησίας.

Η επιβολή του τρόμου

Πίσω από αυτές τις πράξεις κρύβεται ένας ευρύτερος σχεδιασμός για τη δημογραφική αλλοίωση της βόρειας Συρίας. Η χρήση σεξουαλικής βίας και οι απαγωγές λειτουργούν ως μοχλός πίεσης για να αναγκαστούν οι κουρδικοί πληθυσμοί να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, αφήνοντας χώρο για την εγκατάσταση σουνιτικών οικογενειών προσκείμενων στις ένοπλες ομάδες.

Στις περιοχές που ελέγχονται από αυτές τις δυνάμεις, επιβάλλεται ένας αυστηρός ισλαμικός νόμος (Σαρία), ο οποίος περιορίζει τις γυναίκες στα σπίτια τους και επιβάλλει τον διαχωρισμό των φύλων, ακυρώνοντας τις προοδευτικές κατακτήσεις της προηγούμενης δεκαετίας.

Στη Συρία, διαπράχθηκαν και συνεχίζουν να διαπράττονται σοβαρές παραβιάσεις κατά των Κούρδισσων γυναικών, συμπεριλαμβανομένου του βιασμού και της σεξουαλικής βίας. Καμία γυναίκα δεν πρέπει ποτέ να αντιμετωπίζεται ως τρόπαιο πολέμου. Η λογοδοσία των δραστών και η προστασία των θυμάτων είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για οποιαδήποτε προσπάθεια ειρήνευσης στην περιοχή.

Η ανάγκη για διεθνή παρέμβαση και δικαιοσύνη

Παρά τις συνεχείς καταγγελίες από διεθνείς οργανισμούς όπως η Διεθνής Αμνηστία και ο ΟΗΕ, η κατάσταση παραμένει απελπιστική. Οι γυναίκες που κατάφεραν να ξεφύγουν από τη σεξουαλική σκλαβιά φέρουν καταστροφικά ψυχολογικά τραύματα, ενώ πολλές έχουν οδηγηθεί στην αυτοκτονία λόγω της φρίκης που υπέστησαν. Η διεθνής κοινότητα καλείται να σταματήσει κάθε προσπάθεια εξομάλυνσης των σχέσεων με καθεστώτα και ένοπλες ομάδες που εμπλέκονται σε εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Η αναγνώριση της σεξουαλικής σκλαβιάς ως εργαλείο πολέμου και η παραπομπή των υπευθύνων στη δικαιοσύνη είναι το ελάχιστο χρέος απέναντι στις χιλιάδες γυναίκες που είδαν τις ζωές τους να μετατρέπονται σε «σκλάβες του έρωτα» στα χέρια φανατικών. Η προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και η διασφάλιση των δικαιωμάτων των γυναικών στη Συρία παραμένουν μια ανοιχτή πληγή που απαιτεί άμεση και αποφασιστική δράση.