Έσπασε τη σιωπή της μετά από χρόνια: Διευθυντής ιδρύματος κακοποιούσε άτομα με νοητική αναπηρία – «Απλώς το υπέμεινα»
Βαθιά συγκλονισμένη είναι η κοινωνία της Νότιας Κορέας από μια υπόθεση φρίκης που ήρθε στο φως της δημοσιότητας, αποκαλύπτοντας σκοτεινές πτυχές γύρω από τη λειτουργία των κρατικών δομών πρόνοιας. Δικαστήριο της Σεούλ καταδίκασε πρόσφατα σε κάθειρξη 15 ετών τον διευθυντή ενός κρατικά επιδοτούμενου ιδρύματος φροντίδας, ο οποίος κατονομάζεται μόνο με το επώνυμό του, Kim, για τη συστηματική σεξουαλική κακοποίηση ενοίκων με νοητική αναπηρία. Ο κατηγορούμενος έχει ασκήσει έφεση κατά της πρωτόδικης καταδίκης του.
Η υπόθεση πήρε τον δρόμο της δικαιοσύνης χάρη στο θάρρος της Seo Mi-hyeon, μίας εκ των θυμάτων, η οποία έσπασε τη σιωπή της. Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε στην αστυνομία: «Πονούσα μέσα μου, γι’ αυτό ήρθα να πω την ιστορία μου».
Το χρονικό της φρίκης στο ίδρυμα Saekdongwon
Η Seo, η οποία διανύει την τέταρτη δεκαετία της ζωής της και αντιμετωπίζει νοητική αναπηρία, εγκαταστάθηκε στο ίδρυμα Saekdongwon στην πόλη Incheon το 2016. Η δομή αυτή, παρότι επιδοτείται πλήρως από το κράτος, μετατράπηκε σε εφιάλτη για τους τροφίμους της. Σύμφωνα με τη μαρτυρία της, η κακοποίηση ξεκίνησε ελάχιστο διάστημα μετά την είσοδό της, με τον διευθυντή να την επισκέπτεται συστηματικά νυχτερινές και πρώτες πρωινές ώρες για να τη βιάσει.
Η ίδια, μιλώντας μέσω της δικηγόρου της, Ko Eun-young, εξήγησε ότι δεν υπήρχε κανένα αρμόδιο πρόσωπο στο οποίο θα μπορούσε να απευθυνθεί, καθώς θεωρούσε πως το υπόλοιπο προσωπικό δεν θα την προστάτευε. Μια τέτοια κατάσταση διήρκεσε για σχεδόν δέκα ολόκληρα χρόνια. Όταν ρωτήθηκε πώς κατάφερε να αντέξει τόσα χρόνια απομόνωσης και βίας, η απάντησή της ήταν αφοπλιστική: «Απλώς το υπέμεινα».
VIRAL
Η αποκάλυψη ήρθε τον Φεβρουαρίου του 2025, έπειτα από έναν τραυματισμό που υπέστη στο κεφάλι. Σύμφωνα με τη Seo, το περιστατικό συνέβη όταν προσπάθησε να αποκρούσει την επίθεση του Kim, ο οποίος της πέταξε ένα ποτήρι. Το ίδρυμα μετέφερε τη γυναίκα στο νοσοκομείο και ενημέρωσε τη μητέρα της αφού της είχαν ήδη γίνει ράμματα. Μπροστά στην άρνηση του ιδρύματος να παραδώσει το υλικό από τις κάμερες ασφαλείας, η μητέρα την πήρε οριστικά στο σπίτι. Μόλις η Seo συνειδητοποίησε ότι δεν θα χρειαζόταν να επιστρέψει ποτέ ξανά εκεί, βρήκε το θάρρος να αποκαλύψει τη φρικτή αλήθεια στη μητέρα της, η οποία κατήγγειλε το γεγονός στις αρχές.
«Θεώρησα ότι ήταν ασφαλές να μιλήσω, επειδή μου είπαν ότι δεν χρειαζόταν να επιστρέψω στο Saekdongwon», ανέφερε χαρακτηριστικά στο BBC.
Δικαστική απόφαση και ευρύτερες διαστάσεις της υπόθεσης
Η αστυνομική έρευνα που ακολούθησε αποκάλυψε τουλάχιστον δύο ακόμη θύματα, ανάμεσά τους και τη Lee Mi-Na, η οποία κατέθεσε ότι επίσης έπεσε θύμα βιασμού από τον Kim. Το δικαστήριο έκρινε απολύτως αξιόπιστες τις καταθέσεις και των τριών γυναικών. Ο Kim καταδικάστηκε σε κάθειρξη 15 ετών για τους βιασμούς, ποινή πάντως μειωμένη κατά πέντε χρόνια από την αρχική πρόταση των εισαγγελέων, ενώ ο ίδιος αρνείται επίμονα τις κατηγορίες.
Αξιοσημείωτο είναι πως πριν από την ετυμηγορία, υπεβλήθηκαν στο δικαστήριο 13 αιτήματα επιείκειας, με χαρακτηριστικότερο εκείνο μιας οργάνωσης κοινωνικής πρόνοιας που ζητούσε να ληφθεί υπόψη η «συνεισφορά του κατηγορουμένου στον τομέα της κοινωνικής πρόνοιας». Η στάση αυτή προκάλεσε την οργή συλλογικοτήτων. Η οργάνωση «Gyeol» τόνισε κατηγορηματικά: «Η προϋπηρεσία στον τομέα της κοινωνικής πρόνοιας δεν απαλλάσσει κανέναν από την ευθύνη».
Παράλληλα, έρευνα από ομάδα του Πανεπιστημίου Woosuk κατέδειξε ότι τουλάχιστον 10 ένοικοι ενδέχεται να είχαν πέσει θύματα κακοποίησης. Ωστόσο, η αστυνομία και το δικαστήριο δυσκολεύτηκαν ή απέφυγαν να εξετάσουν βαθύτερα τις περιπτώσεις ενοίκων με βαριές αναπηρίες επικοινωνίας, εστιάζοντας μόνο σε όσους μπορούσαν να μιλήσουν με ολοκληρωμένες προτάσεις. Ακτιβιστές όπως ο Baek In-seong από το κέντρο Hansahoe κατήγγειλαν την κρατική ολιγωρία, θέτοντας το καίριο ερώτημα: «Αν τα θύματα εκφράζουν τις εμπειρίες τους με τρόπο διαφορετικό από αυτόν που αναμένουμε, δεν θα έπρεπε το κράτος να καταβάλει μεγαλύτερη προσπάθεια για να ακούσει τη φωνή τους;»
Συστημικό πρόβλημα και δημόσια κατακραυγή στη Νότια Κορέα
Η υπόθεση αυτή επανέφερε στη μνήμη των Κορεατών το σκάνδαλο του 2011 που είχε εμπνεύσει την ταινία «Dogani». Παρά την αυστηροποίηση της νομοθεσίας τότε, οι τακτικοί έλεγχοι της τοπικής αυτοδιοίκησης αποδείχθηκαν αναποτελεσματικοί, καθώς περιορίζονταν σε γραφειοκρατικές διαδικασίες χωρίς ουσιαστική επαφή με τους τροφίμους.
Ειδικοί όπως η Jo Ha και ο καθηγητής Kim Yoon-tae επισημαίνουν ότι ο εγκλεισμός σε ιδρύματα δημιουργεί συνθήκες απόλυτου ελέγχου και εξάρτησης, οδηγώντας σε φαινόμενα «δομικής βίας». Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε η Jo Ha: «Η βία που βιώνουν οι γυναίκες με αναπηρία δεν αποτελεί μεμονωμένο πρόβλημα. Πρόκειται για δομική βία, η οποία διαμορφώνεται από αλληλοκαλυπτόμενες παραμέτρους όπως το φύλο, η αναπηρία, ο εγκλεισμός σε ιδρύματα, η φτώχεια και ο κοινωνικός αποκλεισμός».
Η επόμενη ημέρα και η αναζήτηση ασφάλειας
Υπό το βάρος της δημόσιας κατακραυγής και της παρέμβασης του πρωθυπουργού, η κυβέρνηση διενήργησε σαρωτικούς ελέγχους σε πάνω από 1.500 δομές ανά τη χώρα, εντοπίζοντας δεκάδες ύποπτα περιστατικά. Παράλληλα, η άδεια λειτουργίας του Saekdongwon ανακλήθηκε και διατάχθηκε το κλείσιμο της δομής, αν και η υλοποίηση καθυστερεί μέχρι να βρεθούν κατάλληλες λύσεις αυτόνομης διαβίωσης για τους εναπομείναντες ενοίκους.
Η Seo, απολαμβάνοντας πλέον τη νέα της καθημερινότητα μακριά από τον εφιάλτη του ιδρύματος, περιγράφει τη σημερινή της ζωή με ανακούφιση: «Απλώς νιώθω γαλήνη. Είμαι ευτυχισμένη κάθε μέρα».
Η ίδια προσθέτει ότι το σημαντικότερο είναι πως μπορεί πλέον να τρώει και να κοιμάται όποτε επιθυμεί, ενώ αυτό που απεύχεται περισσότερο είναι να έχει οποιαδήποτε επαφή με τον πρώην διευθυντή. Κλείνοντας, στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα για την προστασία των ευάλωτων πολιτών: «Ελπίζω να υπάρξει μια δομή χωρίς σεξουαλική βία, όπου άτομα με αναπηρία σαν εμάς θα μπορούν να ζουν με ηρεμία».
0 ΣΧΟΛΙΑ