Αληθινή εξομολόγηση: «Πέθανα και ήρθα πίσω στην ζωή» – Τι συμβαίνει όταν «δεν έχει έρθει η ώρα σου»

Μια αληθινή εξομολόγηση που δείχνει πως υπάρχουν στιγμές που μια λάθος απόφαση μέσα σε δευτερόλεπτα μπορεί να αλλάξει την πορεία μιας ολόκληρης ζωής, ή ακόμα και να την τερματίσει με θάνατο. Για τον πρωταγωνιστή αυτής της απίστευτης ιστορίας, μια παγωμένη νύχτα στην Πενσυλβάνια έγινε η σκηνή ενός ιατρικού θαύματος που ξεπέρασε κάθε λογική. Αυτή δεν είναι απλώς μια διήγηση για την επιβίωση σε ακραίες συνθήκες, αλλά μια κατάθεση ψυχής για το πώς η εμπειρία του θανάτου μπορεί να γίνει η αφορμή για μια νέα, πιο συνειδητοποιημένη αρχή.

Αληθινή εξομολόγηση: Η μεταθανάτια ιστορία του Τζάστιν

Πριν από δύο χρόνια, τελείωσα τη δουλειά μου και πήγα για ένα ποτό με τους συναδέλφους μου στο τοπικό μπαρ. Ήταν χειμώνας στο Τρέσκοου της Πενσυλβάνια και το χιόνι είχε φτάσει τα εξήντα εκατοστά. Αργότερα έμαθα ότι ήταν η πιο κρύα νύχτα του χρόνου. Πέρασα όμορφα και θυμάμαι ότι ήπια μερικά ποτά. Είχα σχεδιάσει να με πάει κάποιος στο σπίτι, αλλά έφτασα σε ένα σημείο που ήθελα πραγματικά να φύγω και δεν ήθελα να περιμένω άλλο. Είχα πιει πολύ για να οδηγήσω, οπότε αποφάσισα να πάω με τα πόδια. Η απόσταση μέχρι το σπίτι μου ήταν περίπου τρία χιλιόμετρα και φορούσα μόνο τζιν, μια ζακέτα με κουκούλα και αθλητικά παπούτσια. Κατάφερα να περπατήσω ενάμιση χιλιόμετρο και μετά λιποθύμησα. Αυτό είναι το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι από εκείνη τη νύχτα.

Ξύπνησα 31 ημέρες αργότερα στο νοσοκομείο. Όλοι γύρω μου φώναζαν ότι ξύπνησα και εγώ δεν είχα ιδέα τι είχε συμβεί. Έμαθα ότι ήμουν σε κώμα και ότι είχα χάσει όλα τα δάχτυλα των ποδιών μου και τα δύο μικρά μου δάχτυλα στα χέρια. Ήμουν μόνο 26 ετών. Ο πατέρας μου μού είπε ότι όταν με βρήκε το επόμενο πρωί, όλοι υπέθεσαν ότι ήμουν νεκρός. Είχα περάσει όλη τη νύχτα έξω στο ψύχος. Η τότε κοπέλα μου τηλεφωνούσε στον πατέρα μου όλη τη νύχτα γιατί δεν είχε ιδέα πού βρισκόμουν. Εκείνος βγήκε το πρωί να με ψάξει και με βρήκε ενάμιση χιλιόμετρο μακριά από το σπίτι. Προφανώς ήμουν μπλε και φαινόμουν άψυχος μέσα στο χιόνι.

VIRAL

«Κοιτάζει τα ραδίκια ανάποδα»: Η αποκρουστική ρητορική μίσους που ξεπλένει τη γυναικοκτονία στην Καλαμάτα προκαλεί οργή!

Μεγάλες αλήθειες από μία απλή κοπέλα για το κέρατο και τις γυναικοκτονίες 

Γυναικοκτονία στην Καλαμάτα: Η ανατριχιαστική απόπειρα «ξεπλύματος» του δολοφόνου – Όταν η υπεράσπιση γίνεται «ύβρις» προς το θύμα

Κάλεσε τους διασώστες και αφού με εξέτασαν, πίστεψαν και εκείνοι ότι ήμουν νεκρός. Το ανθρώπινο σώμα βρίσκεται κανονικά στους 37 βαθμούς Κελσίου και αν πέσει κάτω από τους 25, η καρδιά μπορεί να σταματήσει να χτυπά. Η θερμοκρασία του δικού μου σώματος ήταν 18 βαθμοί. Όταν κάλεσαν το νοσοκομείο, ένας από τους γιατρούς είπε ότι δεν μπορούσαν να διαπιστώσουν τον θάνατό μου μέχρι να φτάσω σε θερμοκρασία δωματίου. Ήμουν παγωμένος και ήθελε να περιμένει μέχρι να ξεπαγώσω. Αυτός ο γιατρός μού έσωσε τη ζωή. Σε εκείνο το σημείο, οι διασώστες μού έκαναν ΚΑΡΠΑ και με μετέφεραν κατευθείαν στο νοσοκομείο. Χρησιμοποίησαν ένα ειδικό μηχάνημα για να επαναφέρουν τη θερμοκρασία του σώματός μου και όταν έκαναν εγκεφαλογράφημα, έδειξε ότι η εγκεφαλική μου δραστηριότητα ήταν φυσιολογική. Αποδείχθηκε ότι είχα πάθει υποθερμία, η οποία τελικά με έσωσε, επειδή οι λειτουργίες του σώματός μου είχαν επιβραδυνθεί και έτσι χρειαζόμουν λιγότερο οξυγόνο. Κατά κάποιο τρόπο, είχα «πεθάνει» και είχα επιστρέψει στη ζωή.

Όλοι με ρωτούν αν είδα κάτι όσο ήμουν «νεκρός», αλλά ήταν περισσότερο σαν να βρισκόμουν σε ένα πολύ μακρύ όνειρο. Έβλεπα μόνο μαύρο, ούτε θεούς ούτε τίποτα παρόμοιο. Η ανάρρωση ήταν πραγματικά δύσκολη. Δεν μπορούσα να περπατήσω για δύο χρόνια. Όταν έμαθα για την απώλεια των δακτύλων μου, ήταν πολύ σκληρό. Οι μύες μου ήταν παγωμένοι. Έπρεπε να μάθω ξανά τα βασικά, όπως πώς να δένω τα κορδόνια μου και να πλένω τα δόντια μου. Επηρεάστηκε επίσης ο εγκέφαλός μου καθώς, παρόλο που οι αναμνήσεις μου επέστρεφαν σιγά-σιγά, στην αρχή δεν μπορούσα να θυμηθώ τίποτα από τα προηγούμενα χρόνια.

Χρειάστηκε να χρησιμοποιώ περιπατητήρα για έναν χρόνο. Ήταν τόσο απογοητευτικό που συχνά έλεγα στον πατέρα μου να μου κόψουν τα πόδια. Ο ακρωτηριασμός είχε συζητηθεί, αλλά δεν ήταν απαραίτητος. Προτίμησα τη δύσκολη ανάρρωση και τώρα νιώθω πολύ τυχερός που δεν προχώρησα στον ακρωτηριασμό. Το ατύχημα άλλαξε τα πάντα. Οι γονείς μου είναι χωρισμένοι και δεν ήμασταν τόσο κοντά πριν, αλλά τώρα είμαστε πολύ περισσότερο. Πιστεύω ότι επειδή «πέθανα», αυτό μας ένωσε όλους. Πλέον βλέπω τα πράγματα από μια διαφορετική οπτική γωνία. Παλαιότερα ήμουν εκτός ελέγχου και έπινα πάρα πολύ. Τώρα είμαι πολύ πιο υπεύθυνος, δεν βγαίνω τόσο συχνά και δεν παίρνω τόσα ρίσκα.

Όλο αυτό επηρέασε τη ζωή μου για ένα διάστημα, αλλά τώρα έχω επιστρέψει στους κανονικούς μου ρυθμούς. Είμαι 28 ετών, πρόκειται να αποφοιτήσω από το Penn State στη Διοίκηση Επιχειρήσεων και την Ψυχολογία, και θέλω να γίνω σύμβουλος στο μέλλον. Επίσης, παραμένω καλός φίλος με τον γιατρό που αποφάσισε να προσπαθήσει να με επαναφέρει. Χάρη σε αυτόν είμαι ζωντανός. Οι φίλοι μου δεν με αφήνουν πια να περπατάω πουθενά κατά τους χειμερινούς μήνες και με πηγαίνουν παντού με το αυτοκίνητο. Πιο σοβαρά όμως, τώρα βλέπω την ομορφιά στη ζωή. Είμαι πραγματικά ευλογημένος και νιώθω ότι μου δόθηκε μια δεύτερη ευκαιρία. Κακά πράγματα μπορούν να συμβούν, αλλά μπορεί να υπάρξουν και θετικά αποτελέσματα.