Ξέσπασε ο Κώστας Μπακογιάννης για τον Γιωτόπουλο: «Σε λίγο θα ακούσουμε ότι δεν είναι δολοφόνος αλλά καθηγητής πανεπιστημίου»

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Μια ιδιαίτερα αποκαλυπτική και πολυσυζητημένη συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης παραχώρησε ο Κώστας Μπακογιάννης, ανοίγοντας την καρδιά του και τοποθετούμενος για μια σειρά από κρίσιμα ζητήματα της πολιτικής και κοινωνικής επικαιρότητας.

Φιλοξενούμενος στο γνωστό podcast με τίτλο Face2Face, το οποίο παρουσιάζει η δημοσιογράφος Κατερίνα Παναγοπούλου, ο πρώην δήμαρχος Αθηναίων προχώρησε σε έναν εκτενή σχολιασμό γύρω από τις τρέχουσες δικαστικές εξελίξεις που αφορούν την τρομοκρατική οργάνωση 17 Νοέμβρη. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, μοιράστηκε τις έντονες ανησυχίες του για την πολιτική τοξικότητα που επικρατεί στη χώρα, αναφέρθηκε στη σύζυγό του Σία Κοσιώνη, ενώ έκανε και έναν απολογισμό για τη σημερινή εικόνα της πρωτεύουσας, τη θητεία του στην τοπική αυτοδιοίκηση και τα μεγάλα εθνικά ζητήματα.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η ξεχωριστή και δυναμική αναφορά που έκανε ο Κώστας Μπακογιάννης στις νομικές διαδικασίες και τις συζητήσεις που έχουν ανακύψει το τελευταίο διάστημα γύρω από το ενδεχόμενο αποφυλάκισης του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου. Θέλοντας να επαναφέρει τη συζήτηση στην πραγματική της βάση και να υπογραμμίσει το μέγεθος των εγκλημάτων, ο πρώην δήμαρχος υπήρξε απόλυτα σαφής και κατηγορηματικός. Σημείωσε χαρακτηριστικά για τον καταδικασμένο: «Είναι ο αρχηγός της 17Ν, καταδικασμένος αρχηγός της 17Ν, δεκαεπτά φορές ισόβια. Μην τα ξεχάσουμε αυτά», ενώ με έντονα σκωπτική διάθεση καυτηρίασε τις προσπάθειες εξωραϊσμού της δράσης του, προσθέτοντας τη φράση: «σε λίγο θα ακούσουμε ότι δεν είναι δολοφόνος, αλλά καθηγητής πανεπιστημίου».

Με τον τρόπο αυτό, θέλησε να στείλει ένα ηχηρό μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση, ξεκαθαρίζοντας παράλληλα ότι οι οικογένειες των θυμάτων της τρομοκρατίας επιδεικνύουν διαχρονικά έναν απόλυτο σεβασμό απέναντι στις αποφάσεις των δικαστικών αρχών. Ωστόσο, έσπευσε να συμπληρώσει με νόημα ότι «η εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη δεν μπορεί να είναι α λα καρτ», επισημαίνοντας την ανάγκη για σταθερότητα και ισονομία.

Το πιο συναισθηματικά φορτισμένο και ανθρώπινο σημείο της συνέντευξης ήταν αναμφίβολα εκείνο που σχετιζόταν με τη δολοφονία του πατέρα του, Παύλου Μπακογιάννη, από τα όπλα της 17 Νοέμβρη. Ο Κώστας Μπακογιάννης περιέγραψε με συγκλονιστική ειλικρίνεια το βαρύ και δυσαναπλήρωτο τραύμα που κουβαλά μέσα του από την παιδική του ηλικία. Εξήγησε μάλιστα στον διάλογό του με τη δημοσιογράφο ότι οι κατά καιρούς δημόσιες τοποθετήσεις και παρεμβάσεις άλλων καταδικασμένων μελών της οργάνωσης, όπως του Δημήτρη Κουφοντίνα, λειτουργούν για τον ίδιο και τους οικείους του ως μια εξαιρετικά επώδυνη και διαρκής υπενθύμιση εκείνης της τραγικής απώλειας που σημάδεψε τη ζωή τους.

Συνεχίζοντας την ανάλυσή του για την εγχώρια πραγματικότητα, εξέφρασε την έντονη και βαθιά ανησυχία του για το «αβάσταχτα τοξικό» πολιτικό κλίμα που έχει διαμορφωθεί και παγιωθεί στην ελληνική κοινωνία. Ο κ. Μπακογιάννης προειδοποίησε με έμφαση ότι η διαρκής ρητορική πόλωσης και οξύτητας, η οποία εντάθηκε σημαντικά μετά την ανείπωτη τραγωδία των Τεμπών, το μόνο που καταφέρνει είναι να τροφοδοτεί τον κυνισμό και την απογοήτευση των πολιτών, πλήττοντας ταυτόχρονα με καίριο τρόπο το κύρος και την αξιοπιστία των ίδιων των δημοκρατικών θεσμών.

Στο τελικό στάδιο της συνέντευξης, ο Κώστας Μπακογιάννης τοποθετήθηκε και για το ευαίσθητο ζήτημα της διαχείρισης της συλλογικής μνήμης απέναντι σε μεγάλες εθνικές τραγωδίες, εστιάζοντας στη στάση της παράταξής του για τη δημιουργία μνημείων. Αναφορικά με την πρόταση για την ανέγερση ενός μνημείου αφιερωμένου στα θύματα της τραγωδίας των Τεμπών μέσα στα όρια της Αθήνας, διευκρίνισε ότι η δημοτική του ομάδα την υπερψήφισε χωρίς δεύτερη σκέψη.

Υποστήριξε με θέρμη ότι ο βαθύς ανθρώπινος πόνος και η απώλεια οφείλουν σε κάθε περίπτωση να βρίσκονται πάνω από οποιεσδήποτε ιδεολογικές παρωπίδες ή μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Κλείνοντας αυτή τη σκέψη, εξέφρασε την ξεκάθαρη άποψη ότι με την ίδια ακριβώς ευαισθησία και σεβασμό θα έπρεπε να είχε υπάρξει και μια αντίστοιχη μέριμνα από την πολιτεία και τον δήμο για τη δημιουργία ενός μνημείου στη μνήμη των δεκάδων θυμάτων που έχασαν τη ζωή τους στην καταστροφική πυρκαγιά στο Μάτι, ώστε να τιμηθούν ισότιμα όλες οι μεγάλες απώλειες που πλήγωσαν τη χώρα.