Τραγωδία Τεμπών: Το ρήγμα στις οικογένειες των θυμάτων και το παρασκήνιο της «μοναχικής» πορείας Καρυστιανού

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Σχεδόν τρία χρόνια μετά τη νύχτα που «πάγωσε» την Ελλάδα στα Τέμπη, το μέτωπο των συγγενών των θυμάτων, που άλλοτε έμοιαζε αρραγές, εμφανίζει πλέον βαθιές ρωγμές. Η πρόσφατη απόφαση της Μαρίας Καρυστιανού να παραιτηθεί από τη διοίκηση του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών και να ακολουθήσει μια πιο έντονη πολιτική διαδρομή, φαίνεται πως αποτελεί το σημείο μηδέν για τη συνοχή των οικογενειών. Το ερώτημα που πλανάται πλέον επιτακτικά είναι: Γιατί η γυναίκα που έγινε το σύμβολο του αγώνα για δικαιοσύνη δείχνει πλέον να πορεύεται μόνη, χωρίς τη στήριξη των υπολοίπων συγγενών;

Το «αγκάθι» της πολιτικοποίησης σε χρόνο μηδέν

Η κύρια αιτία της αποστασιοποίησης, όπως εκφράζεται από πρόσωπα που έχασαν τους δικούς τους ανθρώπους στην τραγωδία, είναι ο χρόνος και ο τρόπος της πολιτικής ενεργοποίησης της κυρίας Καρυστιανού. Ο Νίκος Πλακιάς, σε μια αποκαλυπτική παρέμβασή του, τόνισε ότι η πολιτική εμπλοκή τη δεδομένη στιγμή –μόλις δύο μήνες πριν από την έναρξη της δίκης– λειτουργεί αποπροσανατολιστικά.

Σύμφωνα με αυτή την πλευρά, το διακύβευμα της δικαίωσης κινδυνεύει να «βαφτεί» με κομματικά χρώματα, χάνοντας την οικουμενικότητα που είχε στις μεγάλες πορείες των δύο εκατομμυρίων πολιτών. Για πολλούς συγγενείς, η δικαιοσύνη θα έπρεπε να αναζητηθεί πρώτα στις δικαστικές αίθουσες και μόνο αν αυτή αποτύγχανε, θα μπορούσε να τεθεί θέμα πολιτικής δράσης. Η τωρινή συγκυρία, όμως, κάνει πολλούς να φοβούνται ότι η προσοχή μετατοπίζεται από το έγκλημα στις ιδεολογικές πλατφόρμες.

Ποιον εκπροσωπεί τελικά ο Σύλλογος;

Ένα από τα πιο αιχμηρά σημεία της κριτικής αφορά τη θεσμική νομιμοποίηση του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών. Η παραίτηση της Μαρίας Καρυστιανού από την προεδρία χαρακτηρίστηκε από τον κ. Πλακιά ως «άνευ αξίας», καθώς υποστηρίζεται ότι ο Σύλλογος ποτέ δεν εξέφραζε το σύνολο των 57 οικογενειών.

Υπήρχαν, όπως φαίνεται, εσωτερικές πιέσεις από μέλη που ζητούσαν την απομάκρυνσή της, θεωρώντας ότι οι προσωπικές της επιλογές δυσχεραίνουν τον κοινό αγώνα. Η αίσθηση ότι η κυρία Καρυστιανού «έμπαινε μπροστά», όπως στο Ευρωκοινοβούλιο, ως εκπρόσωπος όλων, ενώ στην πραγματικότητα υπήρχαν σοβαρές διαφωνίες στο εσωτερικό, δημιούργησε ένα κλίμα δυσπιστίας που πλέον δεν κρύβεται.

Το παρασκήνιο με τα κόμματα και το Ευρωκοινοβούλιο

Σημαντικό ρόλο στη ρήξη έπαιξε και η εμπλοκή πολιτικών κομμάτων στις κινήσεις των συγγενών. Η αποκάλυψη ότι υπήρξαν προτάσεις σε συγγενείς να μεταβούν στις Βρυξέλλες με έξοδα καλυμμένα από τον ΣΥΡΙΖΑ, αποτέλεσε «κόκκινο πανί» για ορισμένους. Η άρνηση πολλών να συμμετάσχουν σε τέτοιες πρωτοβουλίες πήγαζε από την επιθυμία τους να μην «χρωματιστεί» ο αγώνας τους και να παραμείνουν ανεξάρτητοι απέναντι σε οποιαδήποτε κομματική σκοπιμότητα.

Η ανθρώπινη πλευρά και το αβέβαιο μέλλον

Παρά τη σκληρή κριτική στα πολιτικά πεπραγμένα, η ανθρώπινη διάσταση παραμένει παρούσα. Η πλειονότητα των συγγενών εξακολουθεί να αναγνωρίζει τον πόνο της μάνας και τις προσπάθειες που κατέβαλε η Μαρία Καρυστιανού το προηγούμενο διάστημα. Ωστόσο, η απόσταση ανάμεσα στην «κραυγή της μάνας» και την «ατζέντα του πολιτικού» φαίνεται να είναι πλέον αγεφύρωτη.

Η εκτίμηση ότι «κανείς δεν θα πάει μαζί της» αν ζητήσει τη στήριξη των υπολοίπων οικογενειών σε πολιτικό επίπεδο, αποτυπώνει την πλήρη απομόνωσή της από το σώμα των συγγενών. Με την επέτειο των τριών ετών να πλησιάζει, το ζητούμενο για τις περισσότερες οικογένειες παραμένει η ενότητα ενόψει της δίκης, μακριά από κομματικά χαρακώματα, προκειμένου να λάμψει η αλήθεια για τους 57 νεκρούς.