Τραγικό: 50 νεολαίοι συγκεντρώνονται σε πλατεία της Κορίνθου για να παίξουν… ξύλο!

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Οι εικόνες που κατέγραψε ένας χρήστης σε ένα viral video στο Tiktok, δεν είναι απλώς σοκαριστικές. 50 νεολαίοι συγκεντρώθηκαν σε πλατεία της Κορίνθου, όχι για να συζητήσουν ή να διασκεδάσουν, αλλά για να λύσουν τις διαφορές τους με τις γροθιές αλλά για να «παίξουν ξύλο», είναι δυστυχώς ενδεικτική μιας αυξανόμενης και ιδιαίτερα ανησυχητικής τάσης. Αυτό το περιστατικό δεν είναι μεμονωμένο, αλλά αποτελεί μία από τις πολλές εκφάνσεις ενός βαθύτερου κοινωνικού προβλήματος: της κλιμάκωσης της ανήλικης βίας και παραβατικότητας που πλέον λαμβάνει ανησυχητικές διαστάσεις σε όλη την Ελλάδα.

50 νεαροί έκλεισαν ραντεβού για ξύλο σε πλατεία

Η σύγχρονη ελληνική κοινωνία, όπως αποτυπώνεται σε πρόσφατη πανελλαδική έρευνα του Ινστιτούτου Friedrich-Ebert-Stiftung, δείχνει ξεκάθαρα τον «ένοχο»: σχεδόν 8 στους 10 πολίτες θεωρούν τη δυσλειτουργία του οικογενειακού θεσμού ως τον ισχυρότερο αιτιώδη παράγοντα για την έξαρση της βίας σε παιδιά και εφήβους. Ο ψηφιακός κόσμος και ιδιαίτερα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης συμπληρώνουν αυτή τη μελανή εικόνα, ενισχύοντας την αίσθηση ότι η βία μεταξύ ανηλίκων δεν είναι απλώς υπερ-έκθεση των ΜΜΕ, αλλά ένα πραγματικό και κλιμακούμενο κοινωνικό γεγονός. Σχεδόν οι μισοί Έλληνες (49,5%) πιστεύουν ότι τα περιστατικά είναι συχνότερα από παλιά, ενώ ένα μεγάλο ποσοστό (35,7%) εκτιμά ότι απλώς ενημερωνόμαστε ευκολότερα.

Η «ψηφιακή» βία και οι συμμορίες των ανηλίκων

Η μελέτη αποκαλύπτει επίσης τις μορφές βίας που κυριαρχούν. Η βία στον ψηφιακό κόσμο (91,5%) κατατάσσεται πρώτη, κάτι που δεν προκαλεί έκπληξη δεδομένου ότι η καθημερινότητα των νέων είναι πλέον συνυφασμένη με τις οθόνες. Ακολουθούν η ψυχολογική και συναισθηματική βία (84,4%), η φυσική βία (84,1%) και η λεκτική βία (81,7%), ενώ η σεξουαλική βία φτάνει το 73,1%. Παράλληλα, στις μορφές παραβατικότητας, κυριαρχεί η αίσθηση αύξησης της οργανωμένης και συλλογικής παραβατικότητας, με τις «συμμορίες» ή «ομάδες παράνομης δράσης» να συγκεντρώνουν ποσοστό 78,5%, επιβεβαιώνοντας φαινόμενα όπως αυτό της Κορίνθου.

Η «ψηφιακή παραβατικότητα» (76,5%) έρχεται να συμπληρώσει αυτό το ανησυχητικό τοπίο. Η βία των ανηλίκων είναι ένα πολύπλοκο φαινόμενο, που έχει ενταθεί τα τελευταία χρόνια. Η αυξανόμενη επιθετικότητα και εγκληματικότητα μεταξύ των νέων, είτε με τη μορφή σχολικού εκφοβισμού είτε μέσω της δράσης οργανωμένων «παιδικών συμμοριών», αποτελεί αντανάκλαση μιας κρίσης αξιών και μιας σειράς κοινωνικών πιέσεων.

Οικογένεια, τεχνολογία και κρίσεις: Ένα εκρηκτικό κοκτέιλ

Η δεκαετής οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2008 και στη συνέχεια η πανδημία του Covid-19, με τις συνθήκες εγκλεισμού, έχουν συμπιέσει την ελληνική κοινωνία και ιδιαίτερα τον οικογενειακό θεσμό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την εμφάνιση ανασφάλειας, μειωμένης ανοχής στη δυσφορία και θυμού εντός της οικογένειας. Συχνά παρατηρείται έλλειψη επικοινωνίας και οριοθέτησης, ακόμη και παραμέληση των παιδιών από τους γονείς. Επιπλέον, η βίαιη συμπεριφορά των παιδιών μπορεί να είναι αντανάκλαση της βίας που υφίστανται τα ίδια ή κάποιο άλλο μέλος της οικογένειάς τους.

Οι νευρολογικές επιπτώσεις της πρώιμης και υπερβολικής έκθεσης στις οθόνες έχουν επηρεάσει τον αναπτυσσόμενο εγκέφαλο των παιδιών, οδηγώντας σε έλλειψη κοινωνικών δεξιοτήτων, προβλήματα συγκέντρωσης και δυσκολία προσαρμογής στην ενήλικη ζωή. Η κοινωνική απομόνωση που επιφέρει ο ψηφιακός κόσμος και η απουσία συναισθηματικής επικοινωνίας στην οικογένεια ενισχύουν την επιθετικότητα και τον μιμητισμό βίαιων συμπεριφορών. Οι έφηβοι, σε αυτή την περίοδο έντονων ψυχοφυσιολογικών αλλαγών, αναζητούν την ταυτότητα και την ένταξη σε μια ομάδα. Όταν οι οικογενειακές σχέσεις είναι φτωχές, μπορεί να στραφούν σε ουσίες ή σε ομάδες που προσφέρουν μια ψευδή αίσθηση αποδοχής.

Ο ρόλος του σχολείου και η ανάγκη για συνεργασία

Ο ρόλος του σχολείου, αν και κρίσιμος για την ανάπτυξη της προσωπικότητας και την καλλιέργεια κοινωνικών δεξιοτήτων, έχει πληγεί από την πανδημία. Ο εγκλεισμός απομόνωσε τα παιδιά από φίλους και εκπαιδευτικούς, ωθώντας τα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, τα οποία συχνά αναπαράγουν τη βία ως τρόπο εκτόνωσης.

Η αντιμετώπιση αυτού του φαινομένου απαιτεί συλλογική προσπάθεια. Οι γονείς, το σχολείο και το νομικό σύστημα πρέπει να συνεργαστούν στενά. Είναι απαραίτητο να ενισχυθεί η ενσυναίσθηση, να καλλιεργηθεί η συναισθηματική επικοινωνία και να τεθούν σωστά όρια. Οι γονείς καλούνται να ενημερώνονται από το σχολείο, να κάνουν διάλογο με τα παιδιά τους, να τα οριοθετούν, να τα ενισχύουν και πάνω απ’ όλα, να ικανοποιούν τις συναισθηματικές τους ανάγκες. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να ελπίζουμε σε μείωση της βίας και στην υγιή ανάπτυξη των νέων, ώστε να μην ξαναδούμε πλατείες να μετατρέπονται σε αρένες βίας.