Το τελευταίο χειροκρότημα της Ελλάδας στον «αθάνατο» Γιώργο Μαζωνάκη στην παλιά γειτονιά του εκεί που όλα άρχισαν και τελείωσαν στον ουρανό

Υπάρχουν αποχαιρετισμοί που δεν μοιάζουν με τέλος. Μοιάζουν περισσότερο με μια μεγάλη παύση. Με εκείνη τη σιωπή που έρχεται όταν η μουσική σταματά για λίγο, όχι επειδή τελείωσε, αλλά επειδή όλοι θέλουν να κρατήσουν μέσα τους την τελευταία νότα. Έτσι αποχαιρέτησε η Νίκαια και όλη η Ελλάδα τον Γιώργο Μαζωνάκη. Στην Αγία Τριάδα, στη γειτονιά όπου μεγάλωσε, εκεί όπου τα πρώτα του όνειρα είχαν ακόμη το μέγεθος ενός παιδιού, συγκεντρώθηκαν άνθρωποι κάθε ηλικίας για να του πουν το τελευταίο «αντίο». Χιλιάδες άνθρωποι στάθηκαν εκεί με ένα λουλούδι στα χέρια, με δάκρυα στα μάτια και με τραγούδια στα χείλη. 

Και ίσως αυτό να ήταν το πιο ταιριαστό σκηνικό για τον Γιώργο. Γιατί ο Μαζωνάκης δεν έζησε ποτέ μακριά από τον κόσμο. Έζησε μέσα στις φωνές του, στις νύχτες του, στους έρωτές του, στις μοναξιές του. Έγινε η φωνή ανθρώπων που αγάπησαν, πόνεσαν, χώρισαν, ξενύχτησαν, χόρεψαν ζεϊμπέκικο με το βλέμμα χαμένο κάπου στο πάτωμα. Και τώρα ήταν εκείνοι που τραγουδούσαν για εκείνον.

Η Νίκαια που δεν κοιμήθηκε αλλά έμεινε ζωντανή με τη μνήμη του

Από το προηγούμενο βράδυ, η Νίκαια είχε μετατραπεί σε έναν μεγάλο χώρο μνήμης.Τα τραγούδια του ακούγονταν στους δρόμους. Άνθρωποι έφταναν από διαφορετικές περιοχές, ακόμη και από μακριά, μόνο και μόνο για να σταθούν για λίγο απέναντι από έναν άνθρωπο που μπορεί να μην γνώρισαν ποτέ προσωπικά, αλλά αισθάνθηκαν πως γνώριζαν μέσα από τη φωνή του.

Δεν υπήρξε απλώς μια κηδεία. Ήταν μια ολόκληρη γενιά που αποχαιρετούσε ένα κομμάτι της δικής της ιστορίας. Άνθρωποι που είχαν ακούσει τα τραγούδια του στα πρώτα τους ξενύχτια. Που τα τραγούδησαν σε αυτοκίνητα, σε παρέες, σε γιορτές και χωρισμούς. Που κάποια στιγμή της ζωής τους βρήκαν μέσα σε έναν στίχο κάτι από τον εαυτό τους. Και γι’ αυτό, όταν ακούστηκε το «Αθάνατος», δεν ήταν απλώς μια φωνή από το πλήθος. Ήταν ένας όρκος μνήμης.

VIRAL

Κηδεία Γιώργου Μαζωνάκη: Η σπαρακτική κραυγή της Πάολας πάνω από το φέρετρο και οι πέντε λέξεις που «λύγισαν» τους πάντες

Ποιος είναι ο Αλκέτ Ριζάι: Η ιστορία του βαρυποινίτη που το «έσκασε» ξανά – Οι δύο επεισοδιακές αποδράσεις με ελικόπτερο

«Κατέρρευσε» η Μαρία Μπεκατώρου στην κηδεία του Γιώργου Μαζωνάκη – Σε άσχημη κατάσταση η παρουσιάστρια

Το τελευταίο χειροκρότημα αλλά το πρώτο στον ουρανό για τον Γιώργο

Υπάρχει κάτι παράξενο στο τελευταίο χειροκρότημα. Στη σκηνή σημαίνει ότι ο καλλιτέχνης τελείωσε την εμφάνισή του και σε λίγο θα επιστρέψει. Στην εκκλησία, όμως, σημαίνει κάτι διαφορετικό. Σημαίνει «σε είδαμε». «Σε ακούσαμε». «Σε αγαπήσαμε». Και εκείνο το χειροκρότημα που δόθηκε στον Γιώργο Μαζωνάκη δεν ήταν για έναν τελευταίο στίχο. Ήταν για μια ολόκληρη διαδρομή. Για τα τραγούδια που έγιναν αναμνήσεις. Για τις εμφανίσεις που έγιναν ιστορίες. Για τον καλλιτέχνη που δεν φοβήθηκε να είναι διαφορετικός, να δοκιμάσει, να προκαλέσει, να δημιουργήσει τον δικό του δρόμο. Ήταν ένα χειροκρότημα γεμάτο δάκρυα. Ένα χειροκρότημα που δεν επιζητούσε την προσοχή. Μόνο να μείνει και να αποτυπωθεί.

Η αυλαία έπεσε για τον Γιώργο Μαζωνάκη – Όμως η φωνή του θα συνεχίσει να ακούγεται

Γιατί οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν όταν μένουν στα τραγούδια

Ο θάνατος έχει έναν τρόπο να σβήνει τη φωνή, αλλά όχι ό,τι άφησε πίσω της. Ο Γιώργος Μαζωνάκης μπορεί να μην ανέβει ξανά στη σκηνή. Δεν θα κρατήσει ξανά το μικρόφωνο, δεν θα κοιτάξει το κοινό με εκείνον τον ιδιαίτερο τρόπο, δεν θα τραγουδήσει μια ακόμη νύχτα μέχρι το πρωί. Όμως τα τραγούδια του θα συνεχίσουν να βρίσκουν ανθρώπους. Κάποιος θα τα ακούσει ένα βράδυ μετά από έναν χωρισμό. Κάποιος άλλος θα τα βάλει στο αυτοκίνητο επιστρέφοντας σπίτι. Κάποιος θα χορέψει ένα ζεϊμπέκικο με το κεφάλι σκυμμένο. Και κάπου, κάποτε, ένας άνθρωπος που δεν πρόλαβε να τον γνωρίσει θα ακούσει τη φωνή του και θα αναρωτηθεί ποιος ήταν αυτός ο Γιώργος που τραγουδούσε σαν να ήξερε ακριβώς τι αισθανόταν. Εκεί βρίσκεται η αθανασία ενός καλλιτέχνη. Όχι στα φώτα. Στις στιγμές.

Γιώργος Μαζωνάκης: Το χειροκρότημα που δεν ήταν για έναν τελευταίο στίχο, αλλά για μια ολόκληρη διαδρομή

Η ταφή του Γιώργου Μαζωνάκη ακολουθεί στο Γ’ Νεκροταφείο σε στενό οικογενειακό κύκλο, μετά την εξόδιο ακολουθία στην Αγία Τριάδα. Και η Νίκαια σιγά σιγά θα επιστρέψει στους καθημερινούς της ρυθμούς με έναν πόνο. Οι δρόμοι θα αδειάσουν. Τα λουλούδια θα μαραθούν. Τα φώτα θα σβήσουν. Όμως, για λίγο ακόμη, ίσως μείνει στον αέρα κάτι από εκείνη τη φωνή. Ένας στίχος. Μια μελωδία που θα συντρφοεύει κάθε γειτονιά, κάθε σπίτι και κάθε κρυφή γωνιά με ελπίδα, αγάπη και όνειρα.

Ένα «Αθάνατος» που θα ταξιδεύει πάνω από τις πολυκατοικίες της γειτονιάς όπου κάποτε ένα παιδί ονειρεύτηκε να γίνει τραγουδιστής. Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο μεγάλο χειροκρότημα. Να συνεχίζουν να σε τραγουδούν όταν εσύ έχεις πια σωπάσει.

Καλό ταξίδι, Γιώργο. Καλό Ταξίδι Γιώργο μας. Η αυλαία έπεσε και το χειροκρότημα έληξε. Η μουσική όμως δεν τελείωσε και η μνήμη μόλις ξεκίνησε να διηγείται.