Τάσος Χαλκιάς για το καμένο σπίτι του: «Πάω κάθε μέρα με την κρυφή ελπίδα μήπως έχει μείνει κάτι όρθιο»
Συγκλονίζει ο δημοφιλής ηθοποιός Τάσος Χαλκιάς, περιγράφοντας τις δραματικές στιγμές που έζησε όταν η καταστροφική πυρκαγιά του φετινού καλοκαιριού έκαψε ολοσχερώς την εξοχική του κατοικία στο Πόρτο Γερμενό.
Σε μια εκτενή και βαθιά εξομολογητική συνέντευξη στην εκπομπή «Studio στις 3» και τους Νάνσυ Ζαμπέτογλου και Θανάση Αναγνωστόπουλο, κατά την πρεμιέρα του νέου προγράμματος στον ΣΚΑΪ τη Δευτέρα 31 Αυγούστου 2026, ο αγαπημένος καλλιτέχνης μίλησε για την απώλεια των κόπων μιας ζωής, ενώ παράλληλα έστειλε ηχηρό μήνυμα για την ανάγκη ενίσχυσης της Πολιτικής Προστασίας.
«Δεν είμαι εγώ το κεντρικό πρόσωπο — Κάηκαν αναμνήσεις 45 ετών»
Ο γνωστός ηθοποιός θέλησε εξαρχής να ξεκαθαρίσει πως η δική του περίπτωση αποτελεί μόνο ένα μικρό κομμάτι της συνολικής τραγωδίας που έπληξε την περιοχή, εκφράζοντας την αλληλεγγύη του προς τους συνδημότες του:
«Δεν είμαι εγώ το κεντρικό πρόσωπο στην πυρκαγιά αυτή. Είναι διακόσια σπίτια ανθρώπων, συνανθρώπων που κάηκαν. Το σπίτι αυτό δεν ήτανε ντουβάρια, κάηκαν αναμνήσεις, κάηκε η πνευματική μου εργασία 45 ετών και εμένα και της γυναίκας μου και των παιδιών μου. Πίνακες ζωγραφικής άλλους που είχα. Δεν είναι η αξία όμως των πραγμάτων».
VIRAL
Συνεχίζοντας, αναφέρθηκε στη διαχείριση της πυρκαγιάς και στον τεχνητό χαρακτήρα του φαινομένου:
«Εντάξει, όμως, αυτό δεν είμαι ο μόνος που το έπαθε. Είναι πολλοί άνθρωποι και είναι κάθε χρόνο πολλοί άνθρωποι που παθαίνουν ανάλογες ζημιές, ατυχήματα ή όπως αλλιώς μπορεί να τα πει κανείς, με αποκορύφωμα βέβαια αυτό που έγινε στο Μάτι πριν από οκτώ χρόνια. Έτσι; Γιατί να μην ξεχνάμε. Νιώθω πάρα πολύ άσχημα όταν εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μου έχουν πάθει το ανάλογο πλήγμα, να μιλάω εγώ για το σπίτι μου. Γι’ αυτό περιορίζω την κουβέντα ότι μιλάω για λογαριασμό όλων. Όταν συμβαίνουν τέτοια πράγματα, σαν ιδιώτης δεν μπορείς να τα βάλεις με τις θεομηνίες ας πούμε ξέρω γω ή με τις μεγάλες τεχνικές. Γιατί η φωτιά είναι ένα τεχνικό φαινόμενο, δεν είναι ένα φυσικό φαινόμενο. Από τότε που μας την έδωσε ο Προμηθέας τη χειριζόμαστε εμείς, είτε από ατυχία είτε από απροσεξία, είτε ηθελημένα επειδή είναι πυρομανείς. Γνωρίζαμε το πώς πνέουν οι άνεμοι. Ξέραμε ότι θα κρατήσουν μέρες και ήταν, το περιμέναμε. Δηλαδή καιγόταν ο Άγιος Βασίλειος στη Βοιωτία και λέγανε καίγεται το Πόρτο Γερμενό. Λέω που καίγεται, που έχει φτάσει η φωτιά ήταν στα δεκαπέντε χιλιόμετρα μακριά. Ποια δεκαπέντε, τριάντα πέντε χιλιόμετρα μετά ήρθε στα δεκαπέντε και καίγεται το Πόρτο Γερμενό ακούγαμε τρεις μέρες. Δύο ώρες κάηκε το Πόρτο Γερμενό. Δύο ώρες ήταν αρκετές να καεί όλο».
Η τραγωδία με τον ηλικιωμένο και τα παράπονα για τον κρατικό μηχανισμό
Ιδιαίτερα συγκλονιστική ήταν η αναφορά του Τάσου Χαλκιά στην ιστορία ενός ηλικιωμένου κατοίκου, ο οποίος αρνήθηκε να εγκαταλείψει την περιουσία του, με αποτέλεσμα να βρει τραγικό θάνατο στις φλόγες:
«Όταν πήγαμε οργανωμένα με βυτία πολλοί ας πούμε, πήραμε και αγρότες μαζί μας με βυτία πίσω τους στα αγροτικά τους για να πάμε κάτω να βοηθήσουμε μην καούν τα σπίτια μας. Δεν μας επέτρεψε κανένας να περάσουμε για την ασφάλειά μας. Το παράδειγμα το έδωσε ένας γεράκος ο οποίος ήταν ογδόντα πέντε χρονών, ογδόντα επτά χρονών και πήγαμε να τον βγάλουμε ζωντανό από το σπίτι. Λέει, ποιοι είστε εσείς να με βγάλετε από το σπίτι μου; Μα λέει να σε σώσουμε. Τι να σε σώσετε; Εγώ ξέρεις αν έχω κανέναν εγώ που θέλω να σωθώ, δεν έχω κανέναν. Αυτό το καλύβι έχω εδώ. Θα καεί. Μα να καεί. Μα θα καείς κι εσύ. Να καώ κι εγώ. Και ο άνθρωπος έμεινε εκεί και κάηκε. Αυτό το παράδειγμα θα το πάρει ποτέ κανείς να καταλάβει ποιος είναι ο άνθρωπος μέσα του όταν του συμβαίνουν ζητήματα, πώς τα αντιμετωπίζει, ότι υπάρχει και καρδιά και ψυχή και αισθήματα; Όταν το πάρουν χαμπάρι θα πάρουν και προσωπικό στην Πυροσβεστική περισσότερο και παντού, οπουδήποτε έχει ανάγκη ο κόσμος, ο πολίτης. Όταν πιάνουν ας πούμε ξέρω γω εβδομήντα οχτώ φωτιές μαζεμένες, δεν υπάρχει το ανάλογο πυροσβεστικό προσωπικό να τρέχει από την Κρήτη στη Θεσσαλονίκη και από τη Θεσσαλονίκη ας πούμε στο ξέρω πού κοντά στο Καστελόριζο. Οπότε ναι, υπάρχει πρόβλημα με το κράτος, με την με τον τρόπο που το κράτος διαχειρίζεται αυτά τα φαινόμενα, αυτές τις καταστροφές, οι οποίες είναι μεγάλες πια πολύ μεγάλες».
«Τέσσερις φωτιές έχω αντιμετωπίσει εδώ και είκοσι χρόνια»
Ο δημοφιλής ηθοποιός τόνισε πως δεν ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκε αντιμέτωπος με την πύρινη λαίλαπα στη συγκεκριμένη περιοχή:
«Τέσσερις φωτιές έχω αντιμετωπίσει εδώ και είκοσι χρόνια. Τέσσερις πολύ κοντά μέσα στα σπίτια και ότι μπορέσαμε κάναμε. Δεν μπήκε. Από το χάδι ενός ανέμου ακατάσχετου. Δεν λέω ότι το φαινόμενο από πλευράς διαιώνισής του δεν ήτανε, ήτανε φοβερό. Πραγματικά ήτανε φοβερό, όμως πρέπει να είσαι έτοιμος να το αντιμετωπίσεις».
Παράλληλα, εξέφρασε τη θλίψη του για το τεράστιο οικολογικό πλήγμα και την πανίδα που χάθηκε:
«Ήταν ένα παρθένο οχτακοσίων ετών δάσος με την ανάλογη πανίδα του και οτιδήποτε άλλο έχει ζει κάτω από το πεύκο, με το σκίνο, με το οτιδήποτε υπάρχει από κάτω. Ναι μεν να προσέχουμε την ανθρώπινη ζωή μη χαθεί γιατί είναι το κύριο θέμα στα μελήματά μας, αλλά δεν είναι το μόνο, γιατί ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει ούτε χωρίς τα ζώα, ούτε χωρίς τα δάση, ούτε χωρίς την αναπνοή του δάσους, ούτε χωρίς το κοτέτσι του. Αυτοί που έχουν κοτέτσια για κάποιο λόγο το έχουν. Οπότε κι αυτά είναι θύματα».
Η επόμενη μέρα, η γραφειοκρατία και η απόφαση να σταθεί ξανά στα πόδια του
Αναφερόμενος στη διαδικασία της αποκατάστασης και την επόμενη μέρα, ο Τάσος Χαλκιάς σημείωσε:
«Η επόμενη μέρα; Τηρούμε στάση αναμονής απέναντι στις αιτήσεις που έχουμε κάνει προς την κρατική μηχανή για τη βοήθεια που περιμένουμε και μέχρι να διεκπεραιωθούν τα γραφειοκρατικά ζητήματα γιατί ακόμα αιτήσεις δέχονται και θα δέχονται μέχρι τις δεκατέσσερις του Σεπτέμβρη. Θα δούμε τι βοηθήματα θα φτάσουν στα χέρια μας τελικά».
Μιλώντας για τους συναισθηματικούς δεσμούς δεκαετιών που τον συνδέουν με το Πόρτο Γερμενό, πρόσθεσε:
«Περνούσα ατέλειωτες φορές, ατέλειωτα Σαββατοκύριακα, ατέλειωτες νύχτες. Πενήντα πέντε χρόνια ήμουν εκεί και θα είμαι ακόμα με την προσπάθεια ας πούμε, να μπορέσω να το ξανακάνω. Όχι, αυτό που είχα. Ένα σπίτι που γίνεται σε πενήντα χρόνια δεν μπορώ να το φτιάξω ούτε σε πέντε χρόνια ούτε με πέντε χιλιάρικα».
Διαβάστε επίσης
Κλείνοντας, ο ηθοποιός συγκίνησε με τη στάση ζωής και την αξιοπρέπεια με την οποία αντιμετωπίζει τη μεγάλη αυτή αναποδιά:
«Κάθε μέρα πάω. Πάω κάθε μέρα με την κρυφή ελπίδα μήπως βρω ας πούμε ξέρω ‘γω τι, μες στα χαλάσματα κάτι που έχει μείνει όρθιο, αλλά είναι εκπληκτικό ότι δεν έχει μείνει τίποτα. Υπάρχει μια φράση η οποία τα λύνει όλα τα ζητήματα. Όλα. Υπάρχουν και χειρότερα. Το χειρότερο ποιο θα ήτανε; Να ήμουνα με την οικογένειά μου μέσα, να μην μπορούσα να φύγω και να είχα καεί. Τέλος, το απόλυτο τίποτα. Εντάξει, δεν έγινε αυτό. Άρα υπάρχουν και χειρότερα. Δεν θέλουμε πλερέζες, δεν έχω ανάγκη από παρηγοριά. Ούτε είχα ποτέ. Είμαι σαν τα σκυλιά που πέφτουν κάτω και σηκώνονται μόνα τους και κάνουν τα βήματά τους πάλι».
0 ΣΧΟΛΙΑ