Ραγίζει καρδιές ο πατέρας 16χρονης που έβαλε τέλος στη ζωή της: «Είχε ανάγκη να μιλήσει, να αισθανθεί καλά, να την αγκαλιάσουν»

Με αφορμή το πρόσφατο τραγικό γεγονός στην Ηλιούπολη, όπου δύο 17χρονες κοπέλες επέλεξαν να τερματίσουν τη ζωή τους, ο πατέρας της 16χρονης Λυδίας, η οποία έφυγε με ανάλογο τρόπο τον περασμένο Ιανουάριο, αποφάσισε να σπάσει τη σιωπή του. Μιλώντας στην τηλεοπτική εκπομπή «Καθαρές Κουβέντες», ξετύλιξε το νήμα μιας ιστορίας που ξεκινά από την εσωστρέφεια και καταλήγει στην απόγνωση, στέλνοντας παράλληλα ένα ηχηρό μήνυμα σε κάθε οικογένεια και κάθε σχολική κοινότητα.
Η Λυδία, όπως την περιέγραψε ο πατέρας της, ήταν ένα παιδί με βαθιά εσωτερική καλλιέργεια και δημιουργικότητα, που όμως κουβαλούσε ένα σύνθετο ψυχολογικό φορτίο από πολύ νωρίς. Ένας καθοριστικός παράγοντας στην ψυχοσύνθεσή της ήταν η σχέση με τον δίδυμο αδερφό της, ο οποίος διαγνώστηκε με βαριά μορφή αυτισμού στην ηλικία των τριών ετών. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά ο πατέρας της: «Είχε έναν δίδυμο αδερφό ο οποίος διαγνώστηκε με βαριά μορφή αυτισμού σε ηλικία 3 ετών, κάτι που επηρέασε την ψυχολογία της Λυδίας και δημιούργησε ενδεχομένως κάποιες δικές της εσωτερικές φοβίες». Αυτή η οικογενειακή συνθήκη φαίνεται πως λειτούργησε ως υπόβαθρο για μια μετέπειτα εσωστρέφεια, η οποία γιγαντώθηκε κατά τη διάρκεια των γυμνασιακών της χρόνων.
Η κοινωνικοποίηση της 16χρονης εξελίχθηκε σε μια επώδυνη διαδικασία, καθώς οι προσπάθειές της να ενταχθεί σε ομάδες συνομηλίκων συναντούσαν συχνά το τείχος της απόρριψης ή, ακόμα χειρότερα, του εκφοβισμού. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του πατέρα, «στο γυμνάσιο είχε μία εσωστρέφεια και αντιμετώπιζε προβλήματα κοινωνικοποίησης. Είχε κάνει πολλές προσπάθειες να έρθει σε επαφή με παιδιά της ηλικίας της, όμως υπήρχαν και κάποια περιστατικά μπούλινγκ στο σχολείο. Ήταν κάτι που τη στεναχωρούσε και τη σημάδεψε. Αντιλήφθηκα ότι χρειαζόταν ειδική στήριξη». Η ανάγκη για αποδοχή μετατράπηκε σε έναν διαρκή αγώνα τελειομανίας. Η Λυδία προσπαθούσε να είναι η πρώτη σε όλα —στα μαθήματα, στα σπορ, στην τάξη του δωματίου της— ελπίζοντας πως η αριστεία θα ήταν το διαβατήριο για την κοινωνική αναγνώριση.
Διαβάστε επίσης
Παρά την προσπάθεια των γονέων να την προσεγγίσουν, η έφηβη κοπέλα φαίνεται πως κρατούσε τις πιο σκοτεινές της σκέψεις ερμητικά κλειστές. Ο πατέρας περιέγραψε με ειλικρίνεια την πλάνη στην οποία συχνά πέφτουν οι γονείς, πιστεύοντας πως γνωρίζουν τα πάντα για τον εσωτερικό κόσμο των παιδιών τους: «Προσέγγισα το παιδί, στην αρχή ήταν και μαζί μου κάπως επιφυλακτική. Είχε ανάγκη να μιλήσει, να αισθανθεί καλά, να την αγκαλιάσουν. Είχα την αίσθηση ότι μου έλεγε όσα βίωνε. Προφανώς αυτό δεν ίσχυε». Το παράπονο της Λυδίας, όπως το είχε εκμυστηρευτεί στην αδερφή της, ήταν απλό αλλά ταυτόχρονα συντριπτικό: «Τι άλλο να κάνω για να μπορέσω να έχω μία φίλη;».
Κλείνοντας τη συγκλονιστική του παρέμβαση, ο πατέρας της 16χρονης δεν στάθηκε μόνο στον δικό του πόνο, αλλά απευθύνθηκε άμεσα στη νέα γενιά, ζητώντας περισσότερη ενσυναίσθηση στους σχολικούς διαδρόμους.






0 ΣΧΟΛΙΑ