Όσιος Αγαπητός: Θαυματουργούσε ακόμα και η σκιά του – Η μνήμη του τιμάται σήμερα (18/2) από την Εκκλησία

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Σήμερα, Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου, η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Οσίου Αγαπητού του Ομολογητή και, κατ’ επέκταση, γιορτάζουν όσοι φέρουν το όνομα Αγαπητός. Πρόκειται για μία μορφή που συνδύασε την ασκητική ζωή, τη μαρτυρία πίστεως και το χάρισμα των θαυμάτων, αφήνοντας έντονο αποτύπωμα στην εκκλησιαστική παράδοση.

Ο Όσιος Αγαπητός καταγόταν από την Καππαδοκία και γεννήθηκε από ευσεβείς και φιλόθεους γονείς. Έζησε κατά τα χρόνια των αυτοκρατόρων Διοκλητιανός (284–305 μ.Χ.) και Μαξιμιανός (285–305 μ.Χ.), περίοδο κατά την οποία οι διωγμοί κατά των χριστιανών ήταν ιδιαίτερα σφοδροί.

Το χάρισμα των θαυμάτων

Σε νεαρή ηλικία εγκατέλειψε τα εγκόσμια και κατευθύνθηκε σε μοναστήρι κοντά στη Σίναο, όπου εκάρη μοναχός. Η ενάρετη ζωή του και η προσήλωσή του στην προσευχή τον έκαναν αγαπητό στον Ηγούμενο και στους αδελφούς της μονής. Εκεί διδάχθηκε τα ιερά γράμματα και, σύμφωνα με την παράδοση, έλαβε από τον Θεό το χάρισμα των θαυμάτων.

Κατά τα πρώτα χρόνια της μοναχικής του ζωής, λέγεται πως με την προσευχή του θανάτωσε έναν μεγάλο δράκοντα που εμφανίστηκε κοντά στο μοναστήρι και αφάνιζε ανθρώπους και ζώα. Την ίδια περίοδο, θεράπευσε και μία νεαρή κοπέλα που βασανιζόταν από σοβαρή ασθένεια, γεγονός που ενίσχυσε ακόμη περισσότερο τη φήμη του.

Στο στράτευμα και μάρτυρας της πίστης

Αργότερα, επί αυτοκράτορα Λικίνιος (308–323 μ.Χ.), ο Όσιος Αγαπητός επιστρατεύθηκε, λόγω της ανδρείας και της σωματικής του ρώμης. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας έγινε μάρτυρας των βασανιστηρίων που υπέστησαν για την πίστη τους στον Χριστό οι άγιοι Βικτώριος, Δωρόθεος, Θεόδουλος, Αγρίππας και άλλοι.

Βλέποντας το θάρρος τους, επιθύμησε και ο ίδιος να γίνει κοινωνός του ίδιου μαρτυρίου. Ενώ εκείνοι θανατώθηκαν διά ξίφους, ο Αγαπητός, αν και τραυματίστηκε από ακόντιο, διαφυλάχθηκε ζωντανός. Η Εκκλησία ερμηνεύει το γεγονός αυτό ως θεία οικονομία, ώστε να οδηγήσει πολλούς στη σωτηρία με τη μετέπειτα ποιμαντική του δράση.

Κατά την ίδια περίοδο, ένας υπηρέτης του Μέγας Κωνσταντίνος, που βασανιζόταν από ακάθαρτο πνεύμα, επικαλείτο το όνομα του Αγαπητού. Ο αυτοκράτορας διέταξε να τον φέρουν στο παλάτι. Ο Αγαπητός προσευχήθηκε και ο υπηρέτης απαλλάχθηκε από το δαιμόνιο. Μετά το θαύμα αυτό, ζήτησε να επιστρέψει στη μοναχική του ησυχία, αίτημα που έγινε δεκτό.

Από Πρεσβύτερος σε Επίσκοπος Σινάου

Μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του θητείας και όταν πλέον αυτοκράτορας ήταν ο Μέγας Κωνσταντίνος, ο Αγαπητός αφοσιώθηκε στη μελέτη του ιερού Ευαγγελίου και στην άσκηση. Ο Επίσκοπος Σινάου τον χειροτόνησε Πρεσβύτερο, παρά τη δική του ταπεινή άρνηση.

Ύστερα από την κοίμηση του Επισκόπου, ο Αγαπητός εξελέγη, με κοινή γνώμη κλήρου και λαού, νέος Επίσκοπος Σινάου. Η εκλογή του θεωρήθηκε καρπός της αγιότητας και της πνευματικής του ακτινοβολίας.

Ως Επίσκοπος διακρίθηκε για την φιλανθρωπία, τη διδασκαλία και τα πολλά θαύματα που επιτέλεσε. Σύμφωνα με την παράδοση, απέκτησε και προφητικό χάρισμα. Σε μία γυναίκα που προσήλθε για ευλογία αποκάλυψε πράξεις της από την παιδική της ηλικία, καλώντας τη σε μετάνοια. Σε διάκονο από την Ηράκλεια της Θράκης, που επίσης τον επισκέφθηκε, φέρεται να επέπληξε την ανήθικη συμπεριφορά του, οδηγώντας τον σε διόρθωση.

Ακόμα και η σκιά του θεράπευε ασθενείς

Μεταξύ των θαυμάτων που αποδίδονται στον Άγιο συγκαταλέγεται και η αλλαγή της πορείας ενός ποταμού, ο οποίος κατά τους χειμερινούς μήνες πλημμύριζε και κατέστρεφε καλλιέργειες. Με την προσευχή του, τα νερά άλλαξαν κατεύθυνση, σώζοντας τα χωράφια των κατοίκων.

Η φήμη του ως θαυματουργού ήταν τόσο μεγάλη, ώστε η παράδοση αναφέρει πως ακόμη και η σκιά του, όπως συνέβαινε με τους Αποστόλους, θεράπευε ασθενείς. Ο λόγος του, γεμάτος χάρη και πνευματική δύναμη, παρηγορούσε και καθοδηγούσε τους πιστούς.

Αφού αρχιεράτευσε θεοφιλώς και καθοδήγησε το ποίμνιό του με σύνεση και αγάπη, ο Όσιος Αγαπητός κοιμήθηκε εν ειρήνη, αφήνοντας πίσω του πλούσια πνευματική παρακαταθήκη. Η μνήμη του παραμένει ζωντανή στην εκκλησιαστική συνείδηση, ως παράδειγμα πίστης, ταπείνωσης και έμπρακτης αγάπης προς τον Θεό και τον άνθρωπο.