Ο «βιαστής με την τυρόπιτα»: Η υπόθεση που προκάλεσε το χάος στη Βουλή ανάμεσα σε Φλωρίδη και Κωνσταντοπούλου

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Η χθεσινή (18/6) αντιπαράθεση στη Βουλή μεταξύ του Γιώργου Φλωρίδη και της προέδρου της Πλεύσης Ελευθερίας ανέδειξε ξανά στον δημόσιο διάλογο την πολυσυζητημένη υπόθεση του «βιαστή με την τυρόπιτα». Ο Υπουργός Δικαιοσύνης αναφέρθηκε στη συγκεκριμένη υπόθεση, υπενθυμίζοντας ότι ο κατηγορούμενος είχε υπερασπιστεί από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Στην υπόθεση αυτή, λοιπόν, αναφέρθηκε από το βήμα της Βουλής ο κ. Φλωρίδης. Λίγο πριν ξεκινήσει την εξιστόρηση της υπόθεσης του «βιαστή με την τυρόπιτα», ανέφερε: «Ακούσαμε την κυρία Κωνσταντοπούλου να μας λέει: “Τι χρώμα έχει η δικαιοσύνη, τι γεύση, πώς μυρίζει;”. Ας το δούμε λοιπόν. Ακούστε κάποια ονόματα…».

Με την πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας να φωνάζει «ψέματα» από τα έδρανα, όσο μιλούσε ο υπουργός Δικαιοσύνης, εκείνος συνέχισε: «Υπάρχουν οι καταγγελίες της περιόδου εκείνης από τις γυναικείες οργανώσεις. Για τα βασανιστήρια που κάνατε σε εκείνες τις γυναίκες. Βασανιστήρια κανονικά. Μπρος πίσω».

Τι είχε πραγματικά συμβεί στην υπόθεση

Όλα ξεκίνησαν το 2005, όταν ο Εμμανουήλ Αριστόβουλος, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, προσέγγιζε τουρίστριες στην περιοχή της Ακρόπολης, προσφέροντας δωρεάν ξεναγήσεις στην Αθήνα. Κερδίζοντας την εμπιστοσύνη τους, τους προσέφερε τυρόπιτα που περιείχε το υπνωτικό χάπι Stilnox. Μόλις τα θύματα έχαναν τις αισθήσεις τους, τα μετέφερε σε ξενοδοχεία όπου τα βίαζε.

Η πρώτη καταγγελία έγινε στις 6 Μαρτίου 2005 από τη 29χρονη Αυστραλή τουρίστρια Νάταλι Κάρνιφ, η οποία περιέγραψε λεπτομερώς τον τρόπο προσέγγισης και την επίθεση. Ο δράστης, πατέρας δύο παιδιών, αρχικά παραδέχτηκε την ενοχή του, επικαλούμενος ψυχολογικά και οικογενειακά προβλήματα. Ωστόσο, αργότερα ισχυρίστηκε ότι οι θύτες συναινούσαν. Την υπεράσπισή του ανέλαβε η Ζωή Κωνσταντοπούλου, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.

Η δίκη ήταν εξαιρετικά χρονοβόρα, με αλλεπάλληλες αναβολές και ενστάσεις από την υπεράσπιση. Από το 2006 έως το 2013 οι διαδικασίες καθυστερούσαν λόγω αποχών δικηγόρων, απεργιών, απουσίας θυμάτων και μαρτύρων, αλλά και αιτημάτων εξαίρεσης δικαστών. Τα τέσσερα θύματα, που ταξίδευαν κάθε φορά από τον Καναδά και την Αυστραλία, υποχρεώνονταν να επιστρέφουν στις χώρες τους χωρίς αποτέλεσμα, αναβιώνοντας διαρκώς το τραύμα τους. Παράλληλα, έπρεπε να καλύπτουν εξ ιδίων πόρων τα σημαντικά έξοδα μεταφοράς και διαμονής τους στην Ελλάδα.

Ένα από τα θύματα, μια τουρίστρια από τον Καναδά, είχε δηλώσει σε συνέντευξή της στον Σταύρο Θεοδωράκη: «Η συνήγορος του κατηγορούμενου ισχυρίστηκε ότι ήταν απασχολημένη με άλλη υπόθεση στην επαρχία, την οποία ανέλαβε μόλις μία εβδομάδα πριν. Τους εξήγησα ότι είχα ταξιδέψει από τον Καναδά. Το γνώριζαν. Τους παρακάλεσα να διακόψουν και να συνεχίσουν τη δίκη την επόμενη εβδομάδα. Τίποτα δεν έγινε».

Η τελική ποινή για τον δράστη ήταν 12 χρόνια φυλάκισης. Ωστόσο, το 2015, με την εφαρμογή του νόμου Παρασκευόπουλου, αποφυλακίστηκαν πολλοί κρατούμενοι, συμπεριλαμβανομένων εγκληματιών όπως ο Αριστόβουλος. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ως πρόεδρος της Βουλής, δήλωσε «ανακουφισμένη» για την ψήφιση του νόμου, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις από πολιτικούς αντιπάλους που την κατηγόρησαν ότι προστάτευε εγκληματίες.

Ο Αριστόβουλος, μεσήλικος ναυτιλιακός υπάλληλος, πατέρας δύο παιδιών, παραμόνευε στα σοκάκια της Πλάκας και στα μονοπάτια γύρω από την Ακρόπολη, εντοπίζοντας ασυνόδευτες τουρίστριες. Αρχικά μιλούσε ελληνικά για να βεβαιωθεί ότι δεν ήταν Ελληνίδες και στη συνέχεια, με σπαστά αγγλικά, δήθεν ζητούσε κατευθύνσεις. Όταν κέρδιζε την προσοχή τους, τους παρουσίαζε τον εαυτό του ως Ελληνογάλλο πιλότο της Air France, με το όνομα «Αλέξανδρος», που λάτρευε την αρχαία Ελλάδα. Τις προσκαλούσε να τις ξεναγήσει στα αξιοθέατα.

Ούτε οι πιο καχύποπτες τουρίστριες δεν μπορούσαν να φανταστούν κίνδυνο σε πολυσύχναστα μέρη όπως το Θέατρο του Διονύσου. Ακόμα και η τυρόπιτα που πρόσφερε, δήθεν για να δοκιμάσουν ελληνικές γεύσεις, δεν κίνησε υποψίες. Το Stilnox ήταν κρυμμένο επιμελώς στο κομμάτι που τους έδινε. Το επόμενο βήμα ήταν ένα ποτό, «για να μπουν στο πνεύμα των θεών», που, σε συνδυασμό με το χάπι, οδηγούσε στην πλήρη απώλεια συνείδησης.

Η σπανακόπιτα που προκαλούσε το βιασμό

Το αρχικό νήμα στο κουβάρι της υπόθεσης ξεκινά το πρωινό της 5ης Μαρτίου του 2005, όταν η Καναδή Ντάνα Μαρί Σέιντ έφτανε στην Αθήνα από την Αγγλία όπου θα έμενε λίγες ημέρες και μετά θα πέταγε για Αίγυπτο.

Οταν αποφάσισε να πάει στην Ακρόπολη, στην περιοχή της Πλάκας την πλησίασε ένας άνδρας που τη ρώτησε αθώα αν ήταν μόνη της στην Ελλάδα. «Οταν του απάντησα θετικά με ρώτησε αν ήθελα να με ξεναγήσει στην Ακρόπολη. Ηξερε πολύ καλή Ιστορία. Τον πίστεψα και πήγα μαζί του βόλτα. Περίπου στις 14.30 με ρώτησε αν έχω φάει ποτέ ελληνικό φαγητό. Οταν απάντησα “όχι”, μου είπε ότι θα πάει να μου φέρει μια σπανακόπιτα. Πράγματι, μετά από λίγο επέστρεψε και μου είπε να φάω γρήγορα τη μια γωνία για να μη μου πέσει κάτω. Η πρώτη μπουκιά που έφαγα είχε μια περίεργη γεύση. Ομως η υπόλοιπη ήταν πολύ ωραία. Λίγο αργότερα, περίπου στις 14.50, πήγαμε σε ένα μπαρ όπου ήπιαμε ένα ποτό. Από εκείνη την ώρα και μετά δεν θυμάμαι πλέον τίποτα», τονίζει στην κατάθεσή της στους αστυνομικούς το πρώτο θύμα βιασμού.

Το καλοσχεδιασμένο δρομολόγιο του «βιαστή της τυρόπιτας» περιελάμβανε το να σύρει την ανυπεράσπιστη και ζαλισμένη τουρίστρια σε παρακείμενο ξενοδοχείο, όπου υπό την επήρεια της νάρκωσης και με χαμένη την αίσθηση αυτοκυριαρχίας της, τη βίαζε. Στη ρεσεψιόν δεν παρέδιδε ποτέ την ταυτότητά του προφασιζόμενος ότι την είχε ξεχάσει, ενώ επέβαλλε στο άβουλο πλέον θύμα του να παραδώσει το δικό του διαβατήριο. Μετά την ολοκλήρωση της αρρωστημένης σεξουαλικά πράξης του, είτε οδηγούσε το υπό παραισθήσεις θύμα του στο μετρό και το παράταγε, είτε το εγκατέλειπε στο ξενοδοχείο.

Σύμφωνα με την κατάθεση της Ντάνα Μαρί Σέιντ, «στις 11 το βράδυ ξύπνησα σε ένα ξενοδοχείο στην περιοχή της Πλάκας. Βρισκόμουν στο κρεβάτι και φορούσα μόνο την μπλούζα και το σουτιέν μου. Από τη μέση και κάτω ήμουν γυμνή. Πιστεύω ότι η σπανακόπιτα είχε κάτι μέσα. Είχε ρίξει κάτι μέσα για να με ζαλίσει».

Ο ζωντανός εφιάλτης της συνεχίστηκε και την επόμενη μέρα σωρεύοντας μέσα της ανάμεικτη οργή και αγανάκτηση. «Πήγα στην Αστυνομία και μου είπαν ουσιαστικά ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Επέμεινα. Πήγα και σε δεύτερο αστυνομικό τμήμα. Τελικά μου είπαν να πάω στο νοσοκομείο. Επισκέφθηκα τρία νοσοκομεία για να βεβαιωθεί ο βιασμός και να διαπιστωθεί ποια ναρκωτική ουσία μού είχε δώσει. Αισθάνθηκα πολύ άβολα γυρνώντας από γιατρό σε γιατρό και λέγοντας τα ίδια και τα ίδια», έλεγε το 2015.

Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 2005 ήδη τρεις ακόμα επώνυμες καταγγελίες για βιασμό είχαν υποβληθεί στο Αστυνομικό Τμήμα της Ακρόπολης. Με τον ίδιο προκάτ τρόπο ένας περίεργος μεσήλικας τις τάισε τυρόπιτα και τις κέρασε ποτό και μετά, όταν ήταν μισολιπόθυμες, τις βίασε.

Η Ασφάλεια έδειξε στα θύματα φωτογραφίες υπόπτων, όμως κανένα δεν αναγνώρισε τον βιαστή του. Αλλωστε ο Εμμανουήλ Αριστόβουλος είχε λευκό ποινικό μητρώο και διέθετε το προφίλ ενός συνηθισμένου οικογενειάρχη της διπλανής πόρτας, που ουδέποτε είχε δώσει δικαιώματα υποψιών για διαστροφική δραστηριότητα.

Για τους αστυνομικούς τα τυχαία περιστατικά είχαν συναρμολογηθεί σκιαγραφώντας το πρόσωπο ενός μεσήλικα που προέκυπτε από τις περιγραφές των τεσσάρων θυμάτων. Παράλληλα η Αστυνομία έψαχνε εξονυχιστικά στα μέρη που της είχαν υποδείξει τα θύματα. Εν τω μεταξύ είχε προηγηθεί η ανεύρεση σε δωμάτιο ξενοδοχείο μιας 19χρονης αλλοδαπής σε ιδιαίτερα βεβαρημένη κατάσταση και με εμφανή σημάδια κακοποίησης. Οι μυστικοί αστυνομικοί που όργωναν την περιοχή κατάφεραν να τον εντοπίσουν τον Σεπτέμβριο του 2005 μετά την τέταρτη καταγγελία για βιασμό εις βάρος του και να του περάσουν χειροπέδες.

Αποκαλύφτηκε ότι επρόκειτο για τον 46χρονο τότε Εμμανουήλ Αριστόβουλο ο οποίος ομολόγησε τα αδικήματά του, παραδεχόμενος ότι έλιωνε τα υπνωτικά χαπάκια δήθεν για να χαλαρώσει τα θύματά του. Πριν από την προφυλάκισή του αναγνωρίστηκε από την τελευταία παθούσα. Από τα υπόλοιπα τρία θύματα που βρίσκονταν στις μακρινές τους χώρες δεν ζητήθηκε αναγνώριση από τις ανακριτικές αρχές, ίσως επειδή ο δράστης είχε ομολογήσει και γι’ αυτές τις εγκληματικές πράξεις του και επιδείξει μεταμέλεια. Στη συνέχεια, όμως, άρχισε να υποδύεται το θύμα επικαλούμενος σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα που προέρχονταν από τα παιδικά του χρόνια, επαναλαμβάνοντας ότι την κατάσταση τη χειροτέρεψαν κάποια θέματα που είχε με τη σύζυγό του, λέγοντας ότι «ήμουν θολωμένος, δεν καταλάβαινα τι έκανα. Ενεργούσα υπό το καθεστώς ψυχοπάθειας και ψυχικής ανισορροπίας». Στη δε ανακρίτρια άλλαξε πάλι στάση και υποστήριξε ότι ναι μεν πότιζε τα θύματά του με χάπια, αλλά δεν τις βίαζε αφού είχε τη συγκατάθεσή τους για την ερωτική πράξη.

Οι ατελείωτες αναβολές και η Κωνσταντοπούλου που «δικάστηκε» από τις Οργανώσεις Γυναικών

Αν και η Αστυνομία κατάφερε να συλλάβει τον δράστη, η υπόθεση περιπλέχθηκε όταν εισήλθε στη δικαστική διαδικασία. Αναβολές, ελλείψεις στην ανακριτική διαδικασία, αιτήσεις αναιρέσεων, απεργίες δικηγόρων, αποχές και απουσίες μαρτύρων καθυστέρησαν τη δίκη για σχεδόν δέκα χρόνια. Ο δράστης προφυλακίστηκε για 18 μήνες, όμως στη συνέχεια αφέθηκε ελεύθερος, καθώς η δίκη του δεν είχε ολοκληρωθεί. Πέντε χρόνια αργότερα καταδικάστηκε σε ποινή πέντε ετών για τον βιασμό μιας Δανέζας τουρίστριας – το τρίτο του θύμα – αλλά τελικά εξέτισε μόλις έξι μήνες φυλάκισης. Η υπόθεση της Δανέζας εκδικάστηκε ξεχωριστά, έπειτα από την πίεση και τις ενέργειες της πρεσβείας της χώρας της.

Η εκδίκαση της έφεσης για τη συγκεκριμένη υπόθεση διήρκεσε δέκα μήνες και διακόπηκε περισσότερες από έξι φορές. Οι διακοπές οφείλονταν σε υποχρεώσεις της συνηγόρου υπεράσπισης σε άλλες δίκες, όπως αυτές για τους «Πυρήνες της Φωτιάς», την υπόθεση Μαντούβαλου και τον Γρηγορόπουλο, καθώς και σε αιτήσεις εξαίρεσης και μία περίπτωση ασθένειάς της. Παράλληλα, η συνήγορος κατέθεσε ενστάσεις για πλαστά πρακτικά, μη νόμιμη σύνθεση του δικαστηρίου, ακυρότητα της διαδικασίας λόγω στέρησης του λόγου, αλλά και αιτήματα για φωνοληψία των πρακτικών.

Συνολικά, πραγματοποιήθηκαν 30 ακροάσεις, από τις οποίες οι 28 αφορούσαν αποκλειστικά αναβολές και διαδικαστικά ζητήματα. Όσον αφορά τις άλλες τρεις περιπτώσεις βιασμού, η δίκη που ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2006 ολοκληρώθηκε με την έκδοση ποινής τον Ιούνιο του 2013. Πέρα από τις συνήθεις καθυστερήσεις λόγω αναβολών, αποχών δικηγόρων και δικαστών, ή ακόμα και εκλογών, η μεγαλύτερη καθυστέρηση – επτάμισι ετών – οφείλεται στα επαναλαμβανόμενα δικονομικά εμπόδια που έθεσε η συνήγορος υπεράσπισης. Επωφελούμενη από κάθε νομικό παραθυράκι, κατόρθωσε να εξασφαλίσει χαμηλή ποινή «βάσης» για κάθε βιασμό που διέπραξε ο πελάτης της.

Η Φεμινιστική Πρωτοβουλία Γυναικών για την Εξάλειψη της Βίας, στην οποία μετείχαν μέλη του Δικτύου Γυναικών και της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, αντέδρασε τότε δυναμικά στην τακτική κωλυσιεργίας της υπεράσπισης πραγματοποιώντας διαμαρτυρία με πανό έξω από τον Αρειο Πάγο τον Φεβρουάριο του 2013 που ζητούσαν την τιμωρία του βιαστή. Τότε το κόμμα της κυρίας Κωνσταντοπούλου έκανε λόγο ότι κάποιοι τη χτυπούν γιατί η ίδια μάχεται να αποκαλυφθεί η αλήθεια για την υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ. Δύο μήνες αργότερα, τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς, με άρθρα στην εφημερίδα «Αυγή» γυναίκες μέλη του ΣΥΡΙΖΑ επιτέθηκαν στην τακτική της κυρίας Κωνσταντοπούλου να αναβάλει συνεχώς την υπόθεση.

«Εξοργιζόμασταν όταν ζήταγε η συγκεκριμένη δικηγόρος του βιαστή τη μία αναβολή μετά την άλλη και τα χρόνια περνούσαν. Αυτό το θεωρούσαμε αδικία απέναντι στα θύματα του βιασμού όταν έρχονταν από τις μακρινές χώρες τους με μεγάλο κόστος. Μάλιστα, είχαμε στείλει ως Δίκτυο Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ προσωπική επιστολή προς τη συγκεκριμένη δικηγόρο, το 2010, όπου της αναφέραμε την αντίρρησή μας για τη συνηγορία προς τον βιαστή και για την αρνησιδικία. Μας απάντησε με επιστολή της ότι δεν ξέρει ποιο είναι το Δίκτυο Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ και παράλληλα έλεγε διάφορα ψέματα και δικαιολογίες για τις ενέργειές της. Αυτό, όμως, δεν της έφτασε, κι έτσι την επιστολή μας αυτή, παρότι ήταν προσωπική, την ανέφερε στο δικαστήριο ως πίεση εναντίον του πελάτη της και μας κατήγγειλε βάζοντάς τη στα αναγνωστέα έγγραφα. Αυτό είναι το ήθος της Ζωής Κωνσταντοπούλου απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ και στο Δίκτυο Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ», ανέφερε η κυρία Σίσσυ Βωβού στην «Αυγή» εκπροσωπώντας το Δίκτυο, ζητώντας μάλιστα τότε από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να μην είναι υποψήφια η κυρία Κωνσταντοπούλου στις εκλογές, κάτι που όμως δεν έγινε δεκτό.

Αντίστοιχες ήταν και οι διαμαρτυρίες του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι που ζητούσε δίκαιη και σύντομη δίκη, ενώ συμπαραστάθηκε στα θύματα του βιασμού παρέχοντάς τους δωρεάν νομική αρωγή.