Μέχρι πού φτάνει η ελευθερία λόγου; «Πυρά» κατά ΕΣΗΕΑ για Γιαννακά

Θα ήθελα να ξεκαθαρίσω κάτι σημαντικό από την αρχή. Με βρίσκουν αντίθετη οι σχολιασμοί της Σοφίας Γιαννακά για τη Μαρία Καρυστιανού και την εμπλοκή της στην υπόθεση των Τεμπών, καθώς η μητέρα της 19χρονης Μάρθης (που είχε χθες 1/4 γενέθλια) επιτελεί αξιοθαύμαστο έργο. Δεν έχει σκοπό να εργαλειοποιήσει το πένθος γιατί το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να δικαιώσει την κόρη της και τις υπόλοιπες 56 ψυχές.

Στο πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ η Γιαννακά

Ωστόσο, το γεγονός ότι το πειθαρχικό συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ κάλεσε τη δημοσιογράφο του iefimerida.gr να απολογηθεί για το άρθρο που είχε γράψει στις 13 Φεβρουαρίου και είχε τον τίτλο «Μαρία Καρυστιανού, μήπως  το έχεις παρακάνει», είναι ανησυχητικό και αποτελεί προσβολή προς την ελευθερία του λόγου. Στο κείμενό της, δεν προχώρησε σε προσωπικούς αρνητικούς σχολιασμούς, ούτε υποβίβασε κανέναν.

Μπορεί να μην συμφωνούμε από λίγο έως καθόλου, αλλά γιατί να «ρίξουμε» ένα άρθρο που δεν προσβάλλει σε προσωπικό επίπεδο; Επίσης, όσοι συντάσσονται με τη δημοσιογράφο σε αυτό το θέμα, δεν σημαίνει ότι είναι «τσιράκια» της κυβέρνησης και αναπαράγουν την προπαγάνδα της συγκάλυψης.

Η κα Γιαννακά αναφέρθηκε στην πολιτική εργαλειοποίηση και την επιλεκτική ευαισθησία που επιχειρούν ορισμένοι και πρέπει να απασχολεί και εμάς, την ώρα που οι αποκαλύψεις για τα εγκληματικά λάθη που έγιναν το μοιραίο βράδυ είναι πολλές.

VIRAL

Η «κατάρα» που διέλυσε την οικογένεια Σεργιανόπουλου: Πέθαναν όλοι του οι συγγενείς μετά την δολοφονία του – Μάνα και αδελφή του την ίδια μέρα!

Μεγάλες αλήθειες από μία απλή κοπέλα για το κέρατο και τις γυναικοκτονίες 

Γυναικοκτονία στην Καλαμάτα: Η ανατριχιαστική απόπειρα «ξεπλύματος» του δολοφόνου – Όταν η υπεράσπιση γίνεται «ύβρις» προς το θύμα

Δεν κρίνεται από το Πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ, αλλά από τους αναγνωστές που μπορούν να επιλέξουν να πετάξουν στα «σκουπίδια» τη γνώμη της.

Δημοσιογράφοι, όπως η Αναστασία Γιάμαλη, ο Νίκος Χατζηνικολάου, η Κατερίνα Παναγοπούλου εναντιώθηκαν και τάχθηκαν στο πλευρό της Γιαννακά, η οποία λογοκρίθηκε για τις απόψεις της.

Για άλλη μία φορά, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το δίλημμα: Υπάρχει ελευθερία λόγου; Μέχρι ποια όρια την ανεχόμαστε; Ποιος ορίζει ποιες απόψεις πρέπει να ακούγονται και ποιες να φιμώνονται; Δυστυχώς, αυτοί που λένε ότι είναι μεγαλύτεροι υπερασπιστές της δημοκρατίας είναι και αυτοί που την καταστρατηγούν καθημερινά.

Η Σοφία Γιαννακά αναφέρει χαρακτηριστικά:

Στο σκεπτικό της η ΕΣΗΕΑ με εγκαλεί ουσιαστικά για ένα «παράπτωμα»: όπως αναφέρει, στο άρθρο μου για την κ. Καρυστιανού δεν λαμβάνω υπ’ όψιν μου «την γενική κοινωνική απαίτηση για δικαιοσύνη, καθώς και τον αγώνα μιας μάνας για δικαίωση και τιμωρία των ενόχων». Εξ όσων όμως γνωρίζω, η «τιμωρία των ενόχων» και η «δικαίωση» του οποιουδήποτε δεν εμπίπτουν στη δημοσιογραφική δικαιοδοσία, αλλά της Δικαιοσύνης.

Από την άλλη, αποστολή του δημοσιογράφου δεν είναι να ταυτίζεται με το κλίμα της «γενικής κοινωνικής απαίτησης». Αλλά να το αναλύει και αναλόγως να το συμμερίζεται ή και να διαφωνεί. Δουλειά του είναι να ερμηνεύει τα μεγάφωνα της εκάστοτε πλατείας και όχι a priori να τα δικαιώνει.

Για να δώσω μερικά παραδείγματα. Όταν η «γενική κοινωνική απαίτηση» ήταν η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ (62%), διατύπωσα την αντίθετη άποψη. Κι αν αύριο π.χ. τη «γενική κοινωνική απαίτηση» εκφράζουν αντιεμβολιστές, ακροδεξιοί, αντιευρωπαίοι, οπαδοί αυταρχικών καθεστώτων ή δραχμιστές, προσωπικά πάλι απέναντι θα βρίσκομαι. Ορισμός της ελευθερίας του Τύπου, σε μια δημοκρατία, είναι η δυνατότητα να υπερασπιζόμαστε τις διαφορετικές πλευρές της Ιστορίας. Η θεωρία της μοναδικής άποψης δεν μπορεί να επισείεται ως απειλή. Αλλιώς, παραπέμπει σε ιστορίες για άλλα καθεστώτα.