Μεγάλη θλίψη: Πέθανε ο τελευταίος Θεσσαλονικιός επιζών από το Άουσβιτς και αυτή είναι η σπουδαία ιστορία του
Η Θεσσαλονίκη και ολόκληρος ο κόσμος αποχαιρετούν σήμερα μια εμβληματική μορφή της σύγχρονης ιστορίας, τον Χάιντς Κούνιο, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 99 ετών. Ο εκλιπών υπήρξε ένας από τους τελευταίους εναπομείναντες μάρτυρες της ναζιστικής θηριωδίας, έχοντας βιώσει τη φρίκη του Ολοκαυτώματος στα πιο σκοτεινά της χρόνια. Η απώλειά του σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής, καθώς οι ζωντανές μνήμες των στρατοπέδων συγκέντρωσης λιγοστεύουν, καθιστώντας την πνευματική του παρακαταθήκη πιο επίκαιρη και αναγκαία από ποτέ.
Η ζωή του Χάιντς Κούνιο ξεκίνησε στις 19 Ιουνίου του 1927. Μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον γεμάτο ζωντάνια, καθώς ο πατέρας του, Σαλβατώρ, διατηρούσε ένα γνωστό κατάστημα με φωτογραφικά είδη στην καρδιά που χτυπούσε η Θεσσαλονίκη. Ωστόσο, η ανέμελη εφηβεία του διακόπηκε βίαια στα 15 του χρόνια. Η οικογένειά του υποχρεώθηκε αρχικά να μεταφερθεί στο γκέτο του Βαρόνου Χιρς και λίγο αργότερα βρέθηκε στην πρώτη αποστολή των Εβραίων που στάλθηκαν από τη Θεσσαλονίκη στο Άουσβιτς Μπίρκεναου. Ο ίδιος, ως επιβάτης στο πρώτο εκείνο βαγόνι του θανάτου, περιέγραψε αργότερα τις εφιαλτικές στιγμές της άφιξης στο στρατόπεδο, δίνοντας μια εικόνα που σοκάρει.
Σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ είχε εξομολογηθεί: «Εγώ και η οικογένειά μου βρισκόμασταν στην πρώτη αποστολή, που ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη. Φτάνοντας στον προορισμό, ζαλισμένοι και εξασθενημένοι, αντικρίσαμε μία εικόνα που παρέπεμπε στην “Κόλαση” του Δάντη. Μαύρος καπνός έβγαινε από τα φουγάρα, άγριες φωνές ακούγονταν από παντού, σκυλιά γάβγιζαν και πυκνό σκοτάδι κάλυπτε τα πάντα. Τότε κατάλαβα ότι κάτι κακό θα μας συνέβαινε». Παρά το αρχικό σοκ, η οικογένεια Κούνιο στάθηκε απίστευτα τυχερή μέσα στη δυστυχία της. Η γνώση της γερμανικής γλώσσας λειτούργησε ως ασπίδα προστασίας, επιτρέποντας στους γονείς και τα παιδιά τους να διασωθούν από τους θαλάμους αερίων, μια μοίρα που δεν είχαν χιλιάδες άλλοι συμπολίτες τους.
Για 18 ολόκληρους μήνες, ο Χάιντς Κούνιο έζησε ως ο κρατούμενος με τον αριθμό 109565. Όταν τελικά επήλθε η απελευθέρωση από τις αμερικανικές δυνάμεις, η σωματική του κατάσταση μαρτυρούσε το μέγεθος του βασανισμού που υπέστη, καθώς ζύγιζε μόλις 35 με 36 κιλά και με μεγάλη δυσκολία μπορούσε να παραμείνει όρθιος. Επιστρέφοντας στη ζωή, επέλεξε έναν δρόμο διαφορετικό από πολλούς άλλους επιζήσαντες. Ενώ πολλοί βυθίστηκαν στη σιωπή προσπαθώντας να απωθήσουν τις τραυματικές αναμνήσεις, εκείνος θεώρησε χρέος του να μιλήσει.
VIRAL
Διαβάστε επίσης
Ήταν παρών σε κάθε εκδήλωση μνήμης που διοργάνωνε ο δήμος και η ισραηλιτική κοινότητα, υπενθυμίζοντας σε όλους το βάρος της ιστορικής ευθύνης. Η φωνή του ήταν μια συνεχής προειδοποίηση προς τις νεότερες γενιές: «Μη φοβάστε να πείτε την ιστορία γιατί πρέπει να τη μάθει ο κόσμος. Έτσι ώστε όλα αυτά να μην ξανασυμβούν» έλεγε με έμφαση. Η Θεσσαλονίκη σήμερα δεν αποχαιρετά μόνο έναν επιζήσαντα, αλλά έναν άνθρωπο που μετέτρεψε το προσωπικό του μαρτύριο σε παγκόσμιο μάθημα ανθρωπισμού, διασφαλίζοντας ότι το σκοτάδι του Άουσβιτς δεν θα ξεχαστεί ποτέ.
Φωτογραφία Άρτεμις Αλκαλάη
0 ΣΧΟΛΙΑ