Υπόθεση Φιλιππίδη: Η επικίνδυνη χαρά του μίσους – Ένα σπίτι στις φλόγες και χιλιάδες ψυχές σε αναστολή

Το σπίτι του Πέτρου Φιλιππίδη στην Πατησίων, τυλιγμένο στις φλόγες. Ένας εμπρησμός. Μια πράξη ωμής βίας, που, δυστυχώς, βρήκε πρόσφορο έδαφος σε ένα κλίμα δημόσιας μισαλλοδοξίας και αθέμιτης εκδίκησης. Και το πιο αποτροπιαστικό; Τα πανηγύρια. Τα κυνικά σχόλια. Η απάνθρωπη χαρά στα social media για το κακό ενός ανθρώπου, ανεξάρτητα από το πόσο ένοχος έχει κριθεί.

Ας είμαστε ξεκάθαροι. Ο Πέτρος Φιλιππίδης, ως δημόσιο πρόσωπο και, πλέον, ως καταδικασμένος από τη Δικαιοσύνη, έχει βρεθεί στο επίκεντρο μιας θύελλας. Οι καταγγελίες εναντίον του, σοκαριστικές και, όπως αποδείχθηκε, βάσιμες, έχουν δημιουργήσει ένα τεράστιο κύμα οργής και αποτροπιασμού. Κανείς λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να δικαιολογήσει, ούτε στο ελάχιστο, πράξεις που αγγίζουν την σεξουαλική παρενόχληση, πόσο μάλλον την σεξουαλική κακοποίηση. Τα θύματα αξίζουν κάθε στήριξη, κάθε συμπαράσταση, κάθε δικαίωση – και αυτή τη δικαίωση, εν μέρει, την έλαβαν μέσω της δικαστικής οδού.

ΚΩΣΤΑΣ ΤΖΟΥΜΑΣ/ EUROKINISSI

Το δικαστήριο έχει πλέον επιτελέσει το έργο του. Έχει ερευνήσει διεξοδικά, έχει κρίνει και έχει επιβάλει ποινή, έστω και με αναστολή, που τον κρατά εκτός φυλακής. Αυτό το γεγονός, η ολοκλήρωση της νομικής διαδικασίας, καθιστά την επίθεση στο σπίτι του Φιλιππίδη όχι απλά μια πράξη εγκληματικής βίας, αλλά μια πράξη που, πλέον, αμφισβητεί ανοιχτά την ίδια την λειτουργία του κράτους δικαίου. Δεν είναι πράξη δικαιοσύνης. Δεν είναι πράξη διαμαρτυρίας. Είναι η πιο αγνή μορφή αυτοδικίας, μια επικίνδυνη εκτροπή από τον πολιτισμό και τους θεσμούς.

Είναι το κυνήγι της μάγισσας στην πιο άγρια, πρωτόγονη μορφή του. Και το γεγονός ότι κάποιοι, με περίσσιο θράσος, πανηγυρίζουν για αυτό, είναι εξίσου επικίνδυνο με την ίδια την πράξη. Αφήστε τον νόμο να μιλήσει. Η ποινή, είτε μας αρέσει είτε όχι, έχει επιβληθεί. Το να επιζητούμε περαιτέρω τιμωρία μέσω της βίας, είναι σαν να λέμε ότι δεν εμπιστευόμαστε τη Δικαιοσύνη, ή ακόμα χειρότερα, ότι πιστεύουμε πως εμείς οι ίδιοι είμαστε ανώτεροι από αυτή.

VIRAL

Ανείπωτο θρήνος στη κηδεία της Βασιλικής: Το τελευταίο αντίο στην 39χρονη που δολοφονήθηκε στην Καλαμάτα

Ο Γολγοθάς της Βασιλικής: Το βίντεο κλιπ που έπαιξε κρυφά και οι εξομολογήσεις της – «Μου είπε ”νομίζω, ότι κάτι μου δίνει, και αποκοιμιέμαι”»

Ανησυχία στην Εύβοια: Ποιες παραλίες έχουν γεμίσει με μέδουσες – Αποκαλυπτικά βίντεο, Live χάρτης

Ποιος έβαλε τη φωτιά; Αυτό είναι θέμα των αρχών να το διερευνήσουν και να αποδοθούν ευθύνες. Αλλά ποιος “άναψε” τη φωτιά της συλλογικής οργής, η οποία, ξεφεύγοντας από τα όρια της λογικής, καταλήγει σε τέτοιες βίαιες εκφάνσεις; Όλοι μας. Μέσω της αχαλίνωτης, συχνά ανώνυμης, διαδικτυακής δυσφήμησης. Μέσω της υπερβολικής έκφρασης μίσους, που, ακόμα και αν πηγάζει από δίκαιη αγανάκτηση για τις πράξεις του, χάνει κάθε μέτρο.

Είναι κατανοητό να υπάρχει θυμός για τις αποτρόπαιες πράξεις για τις οποίες κρίθηκε ένοχος. Είναι απολύτως δίκαιο να απαιτείται κάθαρση και τιμωρία για όσους διαπράττουν τέτοια αδικήματα. Όμως, η επιδίωξη του θανάτου ή της ολοκληρωτικής καταστροφής ενός ανθρώπου, ακόμα και του πιο καταδικασμένου, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή σε μια πολιτισμένη κοινωνία. Η απαίτηση για “θάνατο” ή “κάψιμο” ξεπερνά τα όρια της δικαιοσύνης και εισέρχεται στην επικίνδυνη επικράτεια της εκδίκησης. Και η εκδίκηση, φίλοι μου, είναι ένα δηλητήριο που διαβρώνει πρώτα απ’ όλα αυτόν που την ασκεί.

Δεν υπερασπίζομαι τον Πέτρο Φιλιππίδη. Δεν είμαι εδώ για να αμφισβητήσω την ενοχή του – αυτή έχει κριθεί. Είμαι εδώ για να υπερασπιστώ τις αρχές της πολιτείας, τις αρχές της λογικής, τις αρχές της ανθρωπιάς. Ούτε ο Πέτρος Φιλιππίδης, ούτε κανένας άλλος, ούτε ο χειρότερος εγκληματίας, δικαιούται να αποτελέσει στόχο αυτοδικίας. Η δικαιοσύνη έχει αποφανθεί, και η κοινωνία οφείλει να σεβαστεί τη λειτουργία της.

Αυτοί που πανηγυρίζουν για τον εμπρησμό, αυτοί που εύχονται τον θάνατο, είναι οι ίδιοι που, εν αγνοία τους, ή ακόμα χειρότερα, εν γνώσει τους, υπονομεύουν την έννοια του κράτους δικαίου. Είναι αυτοί που, στην προσπάθειά τους να αποδώσουν δικαιοσύνη, γίνονται οι ίδιοι μέρος του προβλήματος, δημιουργώντας ένα περιβάλλον όπου η βία εκτρέφεται και η αναρχία θριαμβεύει. Η φλόγα που τύλιξε το σπίτι του Φιλιππίδη δεν είναι μόνο η φλόγα ενός εμπρησμού. Είναι η φλόγα της οργής που, ανεξέλεγκτη, απειλεί να κάψει τα ίδια τα θεμέλια της κοινωνίας μας.

Ας σκεφτούμε βαθιά. Ας μην επιτρέψουμε το μίσος να θολώσει την κρίση μας. Ας απαιτήσουμε δικαιοσύνη, ναι, αλλά δικαιοσύνη που αποδίδεται από τους θεσμούς, με σεβασμό στον νόμο και στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Γιατί, όταν η κοινωνία αρχίζει να επιζητά τον θάνατο και την καταστροφή ως μορφή “κάθαρσης”, τότε ο πραγματικός κίνδυνος δεν είναι ένας μεμονωμένος άνθρωπος, αλλά ολόκληρη η δομή της δημοκρατίας και του πολιτισμού μας.