Γιώργος Μαζωνάκης: Ανθοδέσμες έξω από το σπίτι του στα Λουτρά – Η εικόνα έναν μήνα μετά (Εικόνες)
Ένας μήνας συμπληρώθηκε από την ημέρα που ο Γιώργος Μαζωνάκης έφυγε ξαφνικά από τη ζωή με τόσο άδικο τρόπο, βυθίζοντας στο πένθος την οικογένειά του, τους φίλους του και τους χιλιάδες ανθρώπους που αγάπησαν τη φωνή και τα τραγούδια του. Η απουσία του παραμένει αισθητή παντού και στα Λουτρά Ωραίας Ελένης, υπάρχει ένα σημείο όπου βασιλεύει η σιωπή και ο πόνος.
Το σπίτι που κάποτε γέμιζε με γέλια, μουσικές, παρέες και οικογενειακές στιγμές, παραμένει ερμητικά κλειστό. Οι ανθοδέσμες που αφήνουν οι άνθρωποι έξω από τα κάγκελα θυμίζουν σε κάθε περαστικό πως η μνήμη του σπουδαίου ερμηνευτή είναι ακόμα πολύ νωπή και ο πόνος για τον χαμό του ανεπούλωτος.
Το οικογενειακό καταφύγιο και η στοργή της μητέρας
Πίσω από την κλειστή μεγάλη σιδερένια καγκελόπορτα της εισόδου, βρίσκεται ένας ολόκληρος κόσμος αναμνήσεων. Ένα σπίτι που δεν ήταν μόνο το εξοχικό της οικογένειας, αλλά ένας τόπος συνάντησης, ένα καταφύγιο μακριά από τους έντονους ρυθμούς της δημοσιότητας, όπου ο δημοφιλής καλλιτέχνης μπορούσε να βρίσκεται κοντά στους δικούς του ανθρώπους.
«Μάνα έρχομαι» έλεγε ο Γιώργος στην κυρία Κλειώ και για εκείνη οι λίγες μέρες που θα τον είχε δίπλα της, της έμοιαζαν με γιορτή. Έμπαινε στην κουζίνα και έβγαινε μόνο όταν τον έβλεπε μπροστά της, του είχε ετοιμάσει όλα τα αγαπημένα του μαγειρευτά φαγητά και τον φρόντιζε σαν μωρό. Η αδυναμία που είχε για τον γιο της, άλλωστε, ήταν γνωστή σε όλους όσους γνώριζαν την οικογένεια από κοντά.
VIRAL
Το δώρο στους γονείς και οι μέρες που δεν θα επιστρέψουν
Ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε επιλέξει ο ίδιος το συγκεκριμένο ακίνητο για τους γονείς του, την Κλειώ και τον Μανώλη. Όταν εκείνοι το είδαν, και του είπαν ότι τους άρεσε η τοποθεσία του, λίγες ημέρες αργότερα τους έδωσε τα κλειδιά στο χέρι, μπήκαν μπουλντόζες και άρχισε η ανακαίνιση. Ο χώρος αυτός έγινε ένα σημαντικό σημείο αναφοράς για όλη την οικογένεια, ένας τόπος όπου μπορούσαν να περνούν μεγάλα διαστήματα, ακόμη και τους χειμερινούς μήνες.
Οι γείτονες που ζουν στα γύρω σπίτια και θυμούνται, μας μεταφέρουν μια εντελώς διαφορετική εικόνα από τη σημερινή. Με παρέες που συγκεντρώνονταν, τραπέζια που στήνονταν, στιγμές χαράς και μια ατμόσφαιρα που έκανε το σπίτι να μοιάζει διαρκώς γεμάτο ζωή. Εκεί περνούσε χρόνο ο Γιώργος με τους γονείς του, τις αδελφές του και τα ανίψια του που λάτρευε σαν δικά του παιδιά, απολαμβάνοντας τις ήρεμες στιγμές του μακριά από τα φώτα.
Το αγαπούσε ιδιαίτερα αυτό το σπίτι ο Γιώργος που είχε άμεση πρόσβαση στη θάλασσα, το αγαπούσε και η κ. Κλειώ που περνούσε πολλούς μήνες του χειμώνα εκεί. Ήταν ένα μέρος συνδεδεμένο με την καθημερινότητα μιας οικογένειας, με ανθρώπους που συναντούσαν και εκείνοι τους θυμούνται μόνο με καλά λόγια. Είναι ολοφάνερη πλέον η έντονη αντίθεση με τη σημερινή εικόνα του σπιτιού με τα κατεβασμένα ρολά και άγνωστο πότε οι ιδιοκτήτες του θα επιστρέψουν ξανά.
Η μαύρη ημέρα που πάγωσε ο χρόνος
Η είδηση του θανάτου του Γιώργου, στις 9/9, έπεσε σαν κεραυνός. Σε αυτό το σπίτι στα Λουτρά βρίσκονταν οι γονείς του όταν πληροφορήθηκαν την τραγική είδηση. Το σοκ ήταν μεγάλο και, όπως μας είπαν, η οικογένεια έφυγε άρον άρον από το εξοχικό.
Από εκείνη την ημέρα, το σπίτι δεν άνοιξε ξανά. Οι πόρτες και τα παράθυρα παραμένουν κλειδαμπαρωμένα, ενώ έξω από τα κάγκελα της εισόδου, οι κρεμασμένες ανθοδέσμες αποτελούν μια σιωπηλή ένδειξη αγάπης προς τον άνθρωπο που γνώρισαν και που έφυγε τόσο πρόωρα. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τι σημαίνει για την οικογένεια του Μαζωνάκη η επιστροφή τους σε ένα μέρος γεμάτο αναμνήσεις, εκεί όπου κάποτε ακουγόταν η φωνή του και τα γλέντια κρατούσαν μέχρι το πρωί με την κ. Κλειώ να δίνει το γενικό πρόσταγμα. Η απουσία δεν μετριέται μόνο με τις ημέρες που περνούν, αλλά και με όλα εκείνα που δεν θα ξαναγίνουν με τον ίδιο τρόπο.
Τα λουλούδια της αγάπης και η αιώνια παρακαταθήκη
Το εξοχικό στα Λουτρά Ωραίας Ελένης έχει πλέον μια διαφορετική όψη. Εκεί όπου άλλοτε υπήρχαν συναντήσεις και γιορτές, σήμερα κυριαρχεί η απόλυτη ησυχία. Ανθοδέσμες είτε από περαστικούς ταξιδιώτες, είτε από κατοίκους της περιοχής, υπάρχουν καθημερινά έξω από τα κάγκελα, μαζί με γράμματα και συγκινητικά μηνύματα προς έναν άνθρωπο που σημάδεψε με τη φωνή, την προσωπικότητα και την πορεία του το ελληνικό τραγούδι.
Διαβάστε επίσης
Οι κάτοικοι της περιοχής, που γνώριζαν το σπίτι στις ημέρες της ζωντάνιας του, κρατούν τις δικές τους εικόνες. Θυμούνται τις παρέες, τις οικογενειακές στιγμές και έναν χώρο που, όπως λένε, ήταν γεμάτος από φως. Ένα μήνα αργότερα, το σπίτι παραμένει κλειστό. Δεν γνωρίζει κανείς πότε θα ανοίξει ξανά, καθώς όλη η οικογένεια είναι διαλυμένη, ούτε ξέρει κανείς αν θα ακούσουν ξανά τα γέλια και τις χαρές που κάποτε ξεσήκωναν όλη τη γειτονιά στο πόδι.
0 ΣΧΟΛΙΑ