Γεράσιμος Μιχελής: «Δεν είναι ακριβώς πόνος, αρχίζεις και καταρρέεις» – Συγκλονίζει η Ματίνα Παγώνη για την ALS

Ο ηθοποιός Γεράσιμος Μιχελής άφησε την τελευταία του πνοή την Τρίτη 15 Ιουλίου, μετά από γενναία μάχη με τη νόσο του κινητικού νευρώνα (ALS), μια σπάνια και ανίατη νευροεκφυλιστική πάθηση. Η είδηση του θανάτου του έγινε αρχικά γνωστή μέσω αναρτήσεων στα κοινωνικά δίκτυα, συγκινώντας συναδέλφους και θαυμαστές. Ο στενός του φίλος και ηθοποιός Μιχάλης Οικονόμου αποκάλυψε, μέσα από μια προσωπική ανάρτηση αποχαιρετισμού, ότι ο Μιχελής πάλευε με το ALS.
Μιλώντας για την ασθένεια, η πρόεδρος της ΕΙΝΑΠ, Ματίνα Παγώνη, υπογράμμισε τη σφοδρότητα με την οποία πλήττει τον οργανισμό, προκαλώντας σταδιακά την πλήρη αποδυνάμωση του μυϊκού και νευρικού συστήματος, μέχρι την τελική κατάρρευση του σώματος.
Όσα ανέφερε η Ματίνα Παγώνη
«Είναι νευρολογική πάθηση, σπάνια. Αφορά, συνήθως, το περισσότερο ποσοστό σε γυναίκες και οι ηλικίες είναι από 55 και πάνω. Αρχίζει με μυϊκή αδυναμία η νόσος αυτή. Έτσι ξεκινάει. Δηλαδή αρχίζεις σιγά – σιγά και έχεις μία μυϊκή αδυναμία. Το πρόβλημα σε αυτή τη νόσο είναι όταν φτάσεις στο τελευταίο στάδιο. Μπαίνεις βέβαια σε θεραπείες και σε φυσικοθεραπείες. Είναι γενετικής αιτιολογίας, αλλά δεν υπάρχουν αίτια. Λένε ότι οι αθλητές, οι οποίοι είχαν πάρει αναβολικά, με έντονη δραστηριότητα, μπορεί να εμφανιστεί και σε αυτούς. Σημασία έχει όταν οι άνθρωποι φτάνουν στο τελευταίο στάδιο. Εκεί χρειάζονται βοήθεια τρίτων προσώπων, ανθρώπων που θα τους βοηθήσουν. Κάνουν συνέχεια φυσικοθεραπείες, συγκεκριμένες για το κάθε άτομο. Γιατί για το κάθε άτομο πρέπει να εστιάσει σε συγκεκριμένες ασκήσεις ο γιατρός και ο φυσικοθεραπευτής του. Βλέπεις τη σταδιοποίηση και την αδυναμία σε κάθε στάδιο και φτάνει σε σημείο που δεν μπορεί πλέον να κινηθεί» ανέφερε αρχικά και πρόσθεσε:
«Είναι σπάνιες, αλλά, δυστυχώς, όλες οι ασθένειες αυτές, υπάρχουν. Αντιμετωπίζεται φαρμακευτικά, με φυσικοθεραπείες, αλλά δεν υπάρχει ίαση. Τι κάνουμε; Προσπαθούμε με τη φαρμακευτική αγωγή και τη βοήθεια από τις φυσικοθεραπείες να βραδύνουμε τον χρόνο επιβίωσης. Να ζήσουν όσο γίνεται περισσότερο αυτοί οι άνθρωποι και με τις καλύτερες συνθήκες. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να μην μπορείς να κινείσαι, να έχεις μία φοβερή αδυναμία σταδιακά».
«Το βλέπεις, το ζεις και είναι τραγικό αυτό. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα για αυτούς τους ασθενείς και για όλους τους ασθενείς σε τέτοιες νόσους, να ζουν το κάθε στάδιό τους. Δεν είναι ακριβώς πόνος, αρχίζεις και καταρρέεις. Αισθάνεσαι να καταρρέει ο οργανισμός, έχοντας πλήρη συνείδηση» κατέληξε.






0 ΣΧΟΛΙΑ