Γεωργία Πιτσιλαδή: Η αληθινή Όλγα του «Ριφιφί» λέει σκληρές αλήθειες για τον Παναγιωτάκη

Κάποιες ιστορίες δεν είναι απλώς κομμάτι της επικαιρότητας ή της τηλεοπτικής μυθοπλασίας. Είναι πραγματικές ζωές, γεμάτες αγωνία, πόνο αλλά και αξιοπρέπεια. Μια τέτοια ιστορία βρίσκεται πίσω από τον χαρακτήρα της «Όλγας» στη σειρά «Ριφιφί», που προβλήθηκε πρόσφατα και προκάλεσε μεγάλο ενδιαφέρον στο κοινό. Πίσω από τον τηλεοπτικό χαρακτήρα βρίσκεται μια πραγματική γυναίκα: η Γεωργία Πιτσιλαδή. Η ίδια μιλά για πρώτη φορά ανοιχτά στα «Νέα» και την Γεωργία Κακή για την προσωπική της τραγωδία, αλλά και για τον γολγοθά που πέρασε όταν ο μικρός της γιος, ο Παναγιώτης, διαγνώστηκε με μια σοβαρή ασθένεια.
Η Γεωργία Πιτσιλαδή μιλά για τον αγώνα ζωής του μικρού Παναγιώτη
Η ιστορία ξεκινά στα τέλη της δεκαετίας του ’90. Η γέννηση του παιδιού της έφερε μεγάλη χαρά στην οικογένεια. Όμως η ευτυχία αυτή δεν κράτησε για πολύ. Όταν ο μικρός Παναγιώτης ήταν περίπου ενός έτους, άρχισε να εμφανίζει έντονα συμπτώματα που ανησύχησαν τους γονείς του. Αρχικά μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο της Μυτιλήνης, όπου οι γιατροί διαπίστωσαν ότι η κατάσταση ήταν πιο σοβαρή από ό,τι φαινόταν αρχικά. Οι εξετάσεις που ακολούθησαν οδήγησαν την οικογένεια στην Αθήνα, όπου ο μικρός υποβλήθηκε σε περαιτέρω ιατρικό έλεγχο.
Έπειτα από έναν μήνα εξετάσεων και αναμονής, οι γιατροί ανακοίνωσαν στους γονείς τη διάγνωση: ο μικρός έπασχε από νευροβλάστωμα, μια ιδιαίτερα σοβαρή μορφή παιδικού καρκίνου. Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε ένας μακρύς και δύσκολος αγώνας. Η καθημερινότητα της οικογένειας άλλαξε ριζικά, καθώς μεγάλο μέρος της ζωής τους μεταφέρθηκε μέσα στους διαδρόμους του νοσοκομείου Παίδων.
«Μας είπαν ότι θα υπάρχει κόστος: 100.000.000 δραχμές για να χειρουργηθεί το παιδί. Και όλα να τα πουλούσαμε, πάλι δεν θα μας έφταναν. Χωρίς να ζητήσουμε εμείς το παραμικρό, ο κόσμος προθυμοποιήθηκε να μας βοηθήσει. Ο Δήμος Γέρας, όπου διαμέναμε τότε, άνοιξε έναν λογαριασμό και όλοι μάς βοήθησαν από το υστέρημά τους βάζοντάς μας εκεί χρήματα για την ιατρική περίθαλψη του Παναγιώτη μας. Και η εκκλησία του Αγίου Ραφαήλ έβαλε και τα παιδιά από τα σχολεία και όλος ο κόσμος θέλησε να βοηθήσει τον Παναγιώτη. Και φυσικά βάλαμε κι εμείς ό,τι είχαμε», λέει στην Γεωργία Κακή.
«Σε μικρό χρονικό διάστημα, συγκεντρώθηκε το υπέρογκο ποσό των 100.000.000 δραχμών. Αμέσως ετοιμάσαμε τα χαρτιά μας για να φύγουμε. Ο χρόνος που περνούσε ήταν χρόνος που χανόταν από τη ζωή του παιδιού μου. Η κατάστασή του ήταν τόσο κρίσιμη που κάθε ώρα ήταν καθοριστική. Βγάλαμε τα εισιτήρια, αλλά μείναμε με τα διαβατήρια στο χέρι». «Οταν ήμασταν πια έτοιμοι να φύγουμε, πάμε στην τράπεζα να πάρουμε τα λεφτά και μας λένε: “Τα λεφτά δεσμεύτηκαν!”. “Πώς δεσμεύτηκαν; Ποιος τα δέσμευσε;”, ρωτώ. Προφασίστηκαν έναν νόμο του 1931. Τι να τον κάνω εγώ τον νόμο; Το δικό μου το μωρό ήτανε γεννημένο το ’31; Γιατί να είναι “ερανικός” ο λογαριασμός; Δεν τον ανοίξαμε εμείς, τον άνοιξε ο κόσμος για να βοηθήσει! Γιατί δεν μας δίνετε τα λεφτά για τον Παναγιώτη να τον σώσουμε;».
Διαβάστε επίσης
«Τόσα χρόνια μετά, ακόμη γίνονται δικαστήρια για την υπόθεσή μας. Ας βγάλουν επιτέλους μια απόφαση για να δικαιωθεί ο μικρός. Ο μικρός ήρθε στον ύπνο μου και μου είπε: “Μαμά, μόνο εσύ μπορείς να με δικαιώσεις και κανένας άλλος!”. Τα χρήματα μπήκαν πάνω από τη ζωή του γιου μας. Μόνο τα λεφτά τούς ένοιαζαν. Αγάπη μου γλυκιά, για το χρήμα σκοτώνουν και τον χάρο. Τον Χριστό τον σταύρωσαν. Αρα για τον Παναγιωτάκη τι θα κάνουν; Ας ήταν το παιδί κανενός υπουργού και θα σου έλεγα εγώ. Ηταν καλό μωρό, μα δεν τον άφησαν να ζήσει. Θυμάμαι, μου έλεγε “εγώ, μαμά, όταν μεγαλώσω, θα γίνω γιατρός και θα γιατρεύω όλα τα μωρέλια του κόσμου”» κατέληξε.






0 ΣΧΟΛΙΑ