ΕΣΥ: Η εξουθένωση των νοσηλευτών και η πλάνη του «βραχιολιού» που σπρώχνει τους πολίτες στην ιδιωτική υγεία
Μόλις λίγες ημέρες μετά τον θάνατο της 28χρονης εγκύου στο νοσοκομείο της Άρτας, η οποία «έφυγε» από τη ζωή μετά από αλλεργία που παρουσίασε σε αντιβίωση που της χορηγήθηκε, ένα σοβαρό περιστατικό ήρθε να επιβεβαιώσει τις τεράστιες πιέσεις που δέχεται το Εθνικό Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ). Συγκεκριμένα, στο νοσοκομείο «Αττικόν», μια 22χρονη ασθενής έλαβε λάθος φάρμακο, με αποτέλεσμα να υποστεί αλλεργικό σοκ. Το περιστατικό αυτό, ευτυχώς χωρίς να αποβεί μοιραίο, χτυπά τον κώδωνα του κινδύνου και αναδεικνύει το άμεσο συσχετισμό ανάμεσα στην υποστελέχωση και τα ιατρικά λάθη.
Το πρόβλημα της υποστελέχωσης: «Κάτω από τα όρια ασφαλείας»
Οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία μιλούν ανοιχτά για ένα σύστημα που λειτουργεί στα όρια της κατάρρευσης. Ο Γιάννης Πλαγιαννάκος, Γενικός Γραμματέας του σωματείου εργαζομένων του νοσοκομείου «Αττικόν», περιγράφει με μελανά χρώματα την κατάσταση. Όπως δήλωσε, «σε όλα τα νοσοκομεία υπάρχει μεγάλο πρόβλημα σε ιατρικό, ειδικά όμως σε νοσηλευτικό προσωπικό, βοηθητικό. Όλα τα τμήματα, όλες οι κλινικές, τα χειρουργεία είναι υποστελεχωμένα, δυστυχώς δεν υπάρχει προσωπικό».
Η πίεση αυτή είναι που αυξάνει δραματικά την πιθανότητα ανθρώπινου λάθους. Ο κ. Πλαγιαννάκος εξηγεί ότι όταν το προσωπικό εργάζεται σε εξουθενωτικούς ρυθμούς, τα λάθη είναι πλέον αναμενόμενα, αν και μη αποδεκτά. «Όταν το προσωπικό είναι κάτω από τα όρια ασφαλείας καθημερινά, θα γίνουν και λάθη δυστυχώς, δεν πρέπει να γίνονται λάθη αλλά θα γίνουν». Τονίζει πως η συνεχής εναλλαγή βαρδιών-απόγευμα, πρωί, νύχτα- και οι ατελείωτες ώρες εργασίας των ειδικευομένων στις εφημερίες οδηγούν σε λάθη: «Δεν μπορεί να δουλεύεις απόγευμα, πρωί, νύχτα, οι ειδικευόμενοι να δουλεύουν τόσες ώρες συνέχεια στις εφημερίες και αυτά. Άνθρωποι είναι, λάθη θα γίνουν».
Διαβάστε επίσης
Η ηθική ευθύνη και η απαρέγκλιτη τήρηση των πρωτοκόλλων
Από την πλευρά της, η Ματίνα Παγώνη, αντιπρόεδρος της ΟΕΝΓΕ, αναγνωρίζει την ύπαρξη των ελλείψεων, αλλά θέτει εμφατικά το ζήτημα της ηθικής ευθύνης των επαγγελματιών υγείας. «Όντως υπάρχουν ελλείψεις, αλλά οι γιατροί και οι νοσηλευτές δεν έχουμε δικαίωμα, ο δικός μας τομέας να κάνουμε λάθη, γιατί εμείς έχουμε ζωή και θάνατο. Σημαίνει ότι εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε λάθη», σημειώνει, τονίζοντας το βάρος της ευθύνης που φέρει το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό.
VIRAL
Και τώρα ας περάσουμε στο «πραγματικό»… θέμα μας
Είναι πλέον κοινώς αποδεκτό, μια σκληρή πραγματικότητα, ότι το Εθνικό Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ) βρίσκεται σε κατάσταση οριακής λειτουργίας. Και το πρόβλημα δεν είναι οι υποδομές (αν ΚΑΙ εκεί βλέπουμε θέματα!!!) – είναι οι άνθρωποι. Για πόσο ακόμα θα αντέξει το νοσηλευτικό προσωπικό που παίρνει… «τρεις κι εξήντα» για να κρατήσει όρθιο ένα ολόκληρο σύστημα; Η απάντηση είναι απλή: μέχρι να καταρρεύσει πλήρως, παίρνοντας μαζί του την εμπιστοσύνη μας στην έννοια της δημόσιας περίθαλψης.
Το χρονικό της εξουθένωσης: Πρωί, απόγευμα, νύχτα και φτου από την αρχή!!!
Ο κυριότερος λόγος που οι πολίτες φοβούνται να εμπιστευτούν τα δημόσια νοσοκομεία είναι η εξουθένωση του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού. Το πρόβλημα της υποστελέχωσης είναι τόσο βαθύ που, όπως επισημαίνουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, η συνεχής εναλλαγή βαρδιών -απόγευμα, πρωί, νύχτα- έχει γίνει ο κανόνας.
Αυτό δεν είναι πλέον πρόγραμμα εργασίας, είναι ψυχική και σωματική εξουθένωση. Δεν είναι ανθρώπινο να ζητάς από έναν νοσηλευτή, που η δουλειά του αφορά την ακρίβεια και τη ζωή, να λειτουργεί σωστά όταν το βιολογικό του ρολόι έχει καταστραφεί. Και ενώ οι ίδιοι οι επαγγελματίες υγείας έχουν την ηθική υποχρέωση να μη κάνουν λάθη, η πραγματικότητα είναι ότι όταν δεν υπάρχει προσωπικό, τα λάθη είναι αναπόφευκτα—πληρώνοντας το τίμημα τόσο οι ασθενείς όσο και οι ίδιοι οι λειτουργοί της υγείας.
Η πλάνη του «βραχιολιού» και η ειρωνεία της περίθαλψης
Πριν λίγο καιρό, η πολιτεία λάνσαρε με τυμπανοκρουσίες το μέτρο της καταγραφής των ασθενών στα επείγοντα με τα γνωστά βραχιολάκια. Υποτίθεται ότι αυτό θα έβαζε τέλος στο χάος και θα βελτίωνε την οργάνωση. Δυστυχώς, για τον απλό πολίτη, το βραχιολάκι αποδείχθηκε μια μεγάλη ψευδαίσθηση.
Η δική μου πρόσφατη εμπειρία στο ΚΑΤ επιβεβαιώνει αυτή την πικρή αλήθεια. Όταν στις αρχές Σεπτέμβρη πήγα με τον αδερφό μου στα επείγοντα, πήραμε το χαρτί εισόδου, δηλαδή το πολυδιαφημισμένο «βραχιολάκι», στις εννιάμισι το βράδυ (21:30). Το σπίτι μας το είδαμε ξανά στις τέσσερις το πρωί (04:00).
Έξι ώρες αναμονής για μία εξέταση, εν μέσω του χάους και της αγωνίας δεκάδων άλλων ασθενών. Και όμως, επίσημα όλα ήταν εντάξει, αφού ο αδερφός μου «φόραγε… βραχιολάκι». Μη σας πω, πώς ήμουν, μετά από 3 ώρες που πήγα στη δουλειά μου!!! Αυτή η ειρωνεία είναι η απόδειξη ότι η οργάνωση είναι το τελευταίο ζήτημα: Όταν δεν υπάρχει προσωπικό για να εξυπηρετήσει, καμία ηλεκτρονική καταγραφή δεν μπορεί να επιταχύνει τον χρόνο.
Όταν η δημόσια υγεία οδηγεί στο ιδιωτικό δρόμο… Δυστυχώς!
Η κατάσταση αυτή έχει ένα άμεσο και τραγικό αποτέλεσμα: Ο κόσμος οδηγείται αναγκαστικά στην ιδιωτική υγεία. Όσο κι αν πιστεύουμε στη δημόσια περίθαλψη, κανείς δεν αντέχει να βλέπει τον εαυτό του ή τον άνθρωπό του να περιμένει 8 ώρες στα επείγοντα, όταν βρίσκεται σε πόνο ή αγωνία.
Η υποστελέχωση, η εξουθένωση και η κακοπληρωμή του νοσηλευτικού προσωπικού δεν είναι απλώς αριθμοί σε έναν προϋπολογισμό. Είναι ο άμεσος λόγος που οι οικογένειες αναγκάζονται να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη, πληρώνοντας για κάτι που η πολιτεία οφείλει να παρέχει αξιοπρεπώς. Το ΕΣΥ δεν χρειάζεται βραχιολάκια – χρειάζεται χέρια, ανάσες και αξιοπρεπείς μισθούς για να επιβιώσει (!!!!!) Διαφορετικά, η «δημόσια υγεία» θα μείνει απλώς μια ωραία ιδέα, κλεισμένη μέσα στα «κλειστά παράθυρα» της γραφειοκρατίας και της αδιαφορίας.
0 ΣΧΟΛΙΑ