Επιμελητές ανηλίκων: Στα όρια αντοχής ένα σύστημα που «σηκώνει» όλο το βάρος

Στους διαδρόμους του Εφετείο Αθηνών εκτυλίσσεται καθημερινά μια λιγότερο ορατή, αλλά κρίσιμη μάχη: η διαχείριση της νεανικής παραβατικότητας. Εκεί όπου συνεδριάζει το Δικαστήριο Ανηλίκων Αθηνών, επιμελητές ανηλίκων, δικηγόροι, γονείς και νέοι περιμένουν τη σειρά τους, σε ένα σύστημα που, όπως προειδοποιούν οι ίδιοι οι λειτουργοί του, κινδυνεύει να «λυγίσει».
«Το σύστημα κινδυνεύει να καταρρεύσει»
Σύμφωνα με αποκλειστικό ρεπορτάζ από τα «Νέα», τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά. Μόνο το 2024 η Υπηρεσία Επιμελητών Ανηλίκων Αθηνών κλήθηκε να χειριστεί περίπου 1.500 νέες υποθέσεις. Το 2025, ο αριθμός αυτός αυξήθηκε σε περίπου 1.800, σπάζοντας κάθε προηγούμενο ρεκόρ. Την ίδια ώρα, στον Νομό Αττικής (εκτός Πειραιά) υπηρετούν μόλις 13 επιμελητές. Το αποτέλεσμα είναι ένας ασφυκτικός φόρτος εργασίας, που μετατρέπει ένα κατεξοχήν υποστηρικτικό έργο σε αγώνα δρόμου.
Ο ρόλος των επιμελητών είναι κομβικός: λίγες ημέρες πριν από την εκδίκαση, καλούνται να συναντήσουν το παιδί και την οικογένειά του, να καταγράψουν το κοινωνικό του πλαίσιο, να συντάξουν το ατομικό δελτίο ανηλίκου και να εισηγηθούν στο δικαστήριο την κατάλληλη ποινική μεταχείριση. Στην πράξη, όμως, ο χρόνος δεν επαρκεί. Συχνά, μία και μοναδική συνάντηση πρέπει να «χωρέσει» μια ολόκληρη ζωή δυσκολιών, τραυμάτων και παραγόντων κινδύνου. Οι ίδιοι οι επιμελητές καταγγέλλουν ότι η δουλειά τους έχει περιοριστεί σε μια τυπική διεκπεραίωση, χωρίς ουσιαστική δυνατότητα παρέμβασης. Παράλληλα, η συρρίκνωση άλλων δημόσιων δομών, όπως παιδοψυχιατρικές υπηρεσίες, μεταφέρει στο ποινικό σύστημα περιπτώσεις που θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται θεραπευτικά και προληπτικά.
Διαβάστε επίσης
Η εικόνα επιβαρύνεται και από τις καθυστερήσεις. Ο μέσος χρόνος εκδίκασης φτάνει τα τρία με τέσσερα χρόνια, με αποτέλεσμα πολλοί κατηγορούμενοι να έχουν πλέον ενηλικιωθεί όταν μπαίνουν στην αίθουσα. Δεν είναι τυχαίο ότι το 2025 προστέθηκε και τρίτη δικάσιμος την εβδομάδα, με συνολικά περίπου 3.500 υποθέσεις να έχουν εκδικαστεί μέσα στη χρονιά. Κι όμως, το πρόβλημα παραμένει.
Οι επιμελητές συνδέουν την αύξηση των περιστατικών με βαθύτερες κοινωνικές αιτίες: τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης, την απομόνωση της πανδημίας, αλλά και ένα περιβάλλον αυστηρότερης αστυνόμευσης που συχνά φέρνει περισσότερους νέους σε επαφή με το ποινικό σύστημα. Το μήνυμα τους είναι σαφές: χωρίς ενίσχυση προσωπικού, δομών πρόληψης και κοινωνικής στήριξης, το σύστημα δεν θα αντέξει.






0 ΣΧΟΛΙΑ