Δίκη Τεμπών: Το «άδειο» εδώλιο των κατηγορουμένων απέναντι στον ανείπωτο πόνο των συγγενών – Η οργή, οι λυγμοί και η πολιτική κίνηση Καρυστιανού
Η δεύτερη ημέρα της ακροαματικής διαδικασίας για τη σιδηροδρομική τραγωδία των Τεμπών στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Λάρισας δεν ήταν απλώς μια τυπική δικαστική συνεδρίαση, αλλά μια κατάδυση στο συλλογικό τραύμα μιας ολόκληρης χώρας. Σε μια αίθουσα που «πλημμύρισε» από το μαύρο των ρούχων και τη θλίψη των ανθρώπων που έχασαν ό,τι πολυτιμότερο είχαν, η διαδικασία προχώρησε με τη νομιμοποίηση των πρώτων 120 συγγενών των θυμάτων, φέρνοντας την ολοκλήρωση αυτής της φάσης στην προσεχή συνεδρίαση της Δευτέρας 6 Απριλίου. Ωστόσο, πίσω από τους νομικούς όρους και τις τυπολατρικές δηλώσεις παράστασης προς υποστήριξη της κατηγορίας, η ουσία της ημέρας κρύφτηκε στην κραυγαλέα αντίθεση ανάμεσα στο «γεμάτο» ακροατήριο και το προκλητικά άδειο εδώλιο των κατηγορουμένων.
Η πρώτη «κόκκινη κάρτα» και το αίτημα για οπτικοακουστική κάλυψη
Η διαδικασία ξεκίνησε με την έντονη παρέμβαση της Ζωής Κωνσταντοπούλου, η οποία έθεσε με επιτακτικό τρόπο το ζήτημα της μαγνητοφώνησης και βιντεοσκόπησης της δίκης, υποστηρίζοντας ότι μια υπόθεση τέτοιου εθνικού βάρους πρέπει να καταγραφεί στην ολότητά της για την ιστορία και τη διαφάνεια. Το δικαστήριο, σε μια πρώτη κίνηση αποδοχής, επέτρεψε τη μαγνητοφώνηση της διαδικασίας, ωστόσο το ζήτημα της τηλεοπτικής ή οπτικοακουστικής κάλυψης παρέμεινε σε εκκρεμότητα. Η πρόεδρος του δικαστηρίου έκρινε πως θα πρέπει πρώτα να ολοκληρωθούν όλες οι παραστάσεις των δικηγόρων προτού ληφθεί μια οριστική απόφαση, ώστε να τοποθετηθούν όλοι οι εμπλεκόμενοι επί του θέματος.
Η εισαγγελική πρόταση, πάντως, υπήρξε αμείλικτη και αρνητική. Η εισαγγελέας Αγγελική Κουρινιώτη έβγαλε την πρώτη «κόκκινη κάρτα» στο αίτημα της Προέδρου της Πλεύσης Ελευθερίας, σημειώνοντας χαρακτηριστικά πως η δημοσιότητα της δίκης καλύπτεται επαρκώς από τους διαπιστευμένους δημοσιογράφους. Η τοποθέτηση αυτή προκάλεσε ψιθύρους δυσαρέσκειας στο ακροατήριο, καθώς πολλοί συγγενείς θεωρούν ότι η πλήρης οπτικοακουστική καταγραφή αποτελεί εγγύηση ότι καμία λεπτομέρεια δεν θα «θαφτεί» στη λήθη της γραφειοκρατίας. Με τα αιτήματα και τις ενστάσεις να διαδέχονται το ένα το άλλο, οι νομικοί κύκλοι εκτιμούν ότι η διαδικασία δεν θα εισέλθει στην ουσία της υπόθεσης και στην εξέταση των μαρτύρων πριν την παρέλευση τουλάχιστον δύο μηνών.
Το άδειο εδώλιο και η ηθική απαξίωση των κατηγορουμένων
Η εικόνα που προκάλεσε τη μεγαλύτερη οργή στους παρευρισκόμενους ήταν αναμφίβολα το εδώλιο των κατηγορουμένων. Από τους 36 συνολικά κατηγορούμενους που καλούνται να λογοδοτήσουν για τις εγκληματικές παραλείψεις που οδήγησαν στον θάνατο 57 ανθρώπους, μόλις 6 επέλεξαν να εμφανιστούν αυτοπροσώπως στο δικαστήριο. Αυτή η «απουσία» ερμηνεύτηκε από τους συγγενείς ως μια τελευταία πράξη ασέβειας και δειλίας, μια άρνηση να κοιτάξουν στα μάτια τους ανθρώπους των οποίων τις ζωές κατέστρεψαν. Η φυσική παρουσία των συγγενών, που ήταν όλοι εκεί, σχημάτιζε μια τραγική αντίστιξη με τις κενές καρέκλες των υπευθύνων.
VIRAL
Όταν το δικαστήριο άρχισε να εκφωνεί τα ονόματα των θυμάτων, η ατμόσφαιρα έγινε αποπνικτική. Κάθε όνομα που ακουγόταν ήταν και μια μαχαιριά στη σιωπή της αίθουσας. Οι συγγενείς, με δάκρυα στα μάτια και φωνές που έσπαγαν από τον λυγμό, σηκώνονταν για να δηλώσουν παρόντες «για το παιδί μου», «για τη γυναίκα μου», «για τον άνδρα μου». Η στιγμή που ο Νίκος Πλακιάς φώναξε «αθάνατες» στο άκουσμα των ονομάτων των δίδυμων θυγατέρων του προκάλεσε ένα αυθόρμητο και παρατεταμένο χειροκρότημα, μια πράξη συμπαράστασης σε έναν άνθρωπο που έχασε τα πάντα μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα στις ράγες των Τεμπών.
Κραυγές για δικαιοσύνη από τα πίσω έδρανα
Η ένταση μεταφέρθηκε και στο χωροταξικό επίπεδο, όταν οι συγγενείς συνειδητοποίησαν ότι η θέση που τους είχε οριστεί ήταν στα πίσω έδρανα, μακριά από τη θέα της έδρας και των κατηγορουμένων. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου ύψωσε πρώτη τη φωνή της, διαμαρτυρόμενη για την «εξορία» των χαροκαμένων γονιών στο βάθος της αίθουσας ή ακόμα και σε άλλους χώρους του κτιρίου, όπου παρακολουθούσαν τη δίκη μέσω οθονών. «Ήρθαμε να δούμε ποιοι άφησαν ορφανό το παιδί μου», φώναξε ο Νίκος Ζήσης, προσπαθώντας να πλησιάσει τα έδρανα των κατηγορουμένων, εκφράζοντας το παράπονο όλων για την απόσταση που επέβαλε το δικαστήριο ανάμεσα στους θύτες και τα θύματα.
Συγκλονιστική ήταν και η παρουσία της Άλμα Λάτα, της μητέρας της νεαρής Κλαούντιας, η οποία με λυγμούς ζήτησε από τους δικαστές να καταλάβουν τον πόνο της και να επιβάλουν την παραδειγματική τιμωρία των ενόχων. Ο Αντώνης Ψαρόπουλος μίλησε για τον «αγώνα της ζωής του» προκειμένου να δικαιωθεί η ψυχή της κόρης του, ενώ ο Ηλίας Παπαγγελής δήλωσε με πικρία πως ήρθε στη Λάρισα για να ακούσει «γιατί σκότωσαν την Αναστασία μας». Αυτές οι καταθέσεις ψυχής, που έγιναν όρθιες και με τρεμάμενα χέρια, αποτέλεσαν το πραγματικό κατηγορητήριο της ημέρας, απέναντι σε ένα δικαστικό σύστημα που συχνά μοιάζει να εστιάζει περισσότερο στις διαδικασίες παρά στην ανθρώπινη οδύνη.
Η «έκπληξη» της Μαρίας Καρυστιανού και η κάθοδος στην πολιτική
Η ημέρα ολοκληρώθηκε με μια είδηση που αναμένεται να προκαλέσει πολιτικούς τριγμούς. Η Μαρία Καρυστιανού, η γυναίκα που έχει γίνει το σύμβολο του αγώνα των οικογενειών των Τεμπών, παρέμεινε στη δικαστική αίθουσα για πολλές ώρες, συμμετέχοντας ενεργά στις διαμαρτυρίες για τη χωροταξία του δικαστηρίου. Με φωνή γεμάτη οργή, δήλωσε στην έδρα πως «σήμερα θα γιόρταζε τα γενέθλια της κόρης της» και πως θα έπρεπε να την βγάλουν με τη βία από τη θέση της, αρνούμενη να υποχωρήσει στις υποδείξεις για τη μετακίνησή της στα πίσω έδρανα.
Ωστόσο, η πραγματική είδηση ήρθε μόλις μία ώρα μετά το πέρας της συνεδρίασης. Η κ. Καρυστιανού, επιλέγοντας την ημέρα-ορόσημο των γενεθλίων της κόρης της, ανακοίνωσε μέσω ανάρτησης τη δημιουργία πολιτικού κόμματος και την επίσημη κάθοδό της στον πολιτικό στίβο. Όπως εξήγησε, η απόφασή της αυτή πηγάζει από την ανάγκη να μεταφέρει τον αγώνα για δικαιοσύνη μέσα στα κέντρα λήψης αποφάσεων, θεωρώντας ότι μόνο έτσι μπορεί να επέλθει η πραγματική κάθαρση και να αλλάξουν οι δομές που επέτρεψαν να συμβεί το έγκλημα των Τεμπών. Η κίνηση αυτή προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις, με πολλούς συγγενείς να δηλώνουν τη στήριξή τους, ενώ άλλοι παρέμειναν προσηλωμένοι αποκλειστικά στη δικαστική εξέλιξη της υπόθεσης.
Η επόμενη ημέρα και η απαίτηση για διαφάνεια
Παρά τις εντάσεις και τις «γκρίζες» ζώνες στη χωροταξία, η δεύτερη ημέρα της δίκης έδειξε μια βελτιωμένη εικόνα όσον αφορά την ταχύτητα ελέγχου και εισόδου στο χώρο, μετά από διορθωτικές παρεμβάσεις της προέδρου. Ωστόσο, η «μήνη» ορισμένων συγγενών δεν στράφηκε μόνο κατά των κατηγορουμένων, αλλά και κατά της Ζωής Κωνσταντοπούλου, με μια χαροκαμένη μητέρα να φωνάζει «δεν μας σέβεστε», κατηγορώντας την για πολιτική εκμετάλλευση της διαδικασίας. Αυτές οι εσωτερικές τριβές αναδεικνύουν το πόσο τεταμένα είναι τα νεύρα όλων των εμπλεκομένων σε μια δίκη που αναμένεται να διαρκέσει πολλούς μήνες.
Η επόμενη συνεδρίαση της Δευτέρας 6 Απριλίου θεωρείται ορόσημο, καθώς με την ολοκλήρωση της νομιμοποίησης των συγγενών θα ανοίξει ο δρόμος για την κατάθεση των κύριων αιτημάτων και των ενστάσεων. Η κοινωνία παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα, απαιτώντας όχι μόνο την καταδίκη των φυσικών αυτουργών, αλλά και την αποκάλυψη όλης της αλήθειας για τις πολιτικές ευθύνες που οδήγησαν στην τραγωδία. Το στοίχημα για την ελληνική δικαιοσύνη είναι τεράστιο: να αποδείξει ότι μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να δικαιώσει τις ψυχές των 57 θυμάτων, απέναντι σε ένα «άδειο» εδώλιο που μοιάζει να περιφρονεί τον πόνο ενός ολόκληρου έθνους.
0 ΣΧΟΛΙΑ