ΑΡΧΙΚΗ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΕΛΛΑΔΑ

«Δεν παίρνεις τη ζωή κάποιου και την πετάς στα σκουπίδια» – Όταν τα λόγια της μάνας του 17χρονου Γιώργου Παρασύρη έγιναν ο προθάλαμος της αυτοδικίας στο Ηράκλειο

«Δεν παίρνεις τη ζωή κάποιου και την πετάς στα σκουπίδια» – Όταν τα λόγια της μάνας του 17χρονου Γιώργου Παρασύρη έγιναν ο προθάλαμος της αυτοδικίας στο Ηράκλειο
Τα συγκλονιστικά λόγια της μάνας
Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Συγκλονισμένο είναι το Πανελλήνιο από την στυγερή δολοφονία ενός 21χρονου από τον πατέρα 17χρονου που είχε σκοτωθεί σε τροχαίο πριν 3 χρόνια. Η μητέρα του αδικοχαμένου Γιώργου Παρασύρη, στέκοντας στο σημείο όπου το νήμα της ζωής του γιου της κόπηκε απότομα, είχε απευθύνει μια έκκληση που συγκλόνισε το πανελλήνιο. «Ποιος θα μου γυρίσει τη στιγμή πίσω; Ποιος θα φέρει τον Γιώργο σε αυτά τα παιδιά να συνεχίσουν τα όνειρά τους;», αναρωτιόταν με λυγμούς, εκφράζοντας την απόγνωση για μια απώλεια που δεν μπορούσε να γίνει αποδεκτή. Τα λόγια της δεν ήταν απλώς λόγια θλίψης, αλλά μια βαθιά υπαρξιακή κραυγή για τη δικαιοσύνη που, στα μάτια μιας χαροκαμένης οικογένειας, δεν ήρθε ποτέ με τον τρόπο που θα γιάτρευε την πληγή.

Η ίδια, μαυροφορεμένη και φανερά καταβεβλημένη από την άνιση μάχη που έδωσε ο γιος της επί 19 ημέρες στη ΜΕΘ του Βενιζελείου, είχε προειδοποιήσει για την ανάγκη απόδοσης ευθυνών. «Να αναλάβουν τις ευθύνες τους, φτάνει πια! Πόσοι ακόμα; Πόσες μάνες μαυροφόρες, πόσα παιδιά στο χώμα;», έλεγε χαρακτηριστικά, ζητώντας από την πολιτεία να παρέμβει ώστε να σταματήσουν να γεμίζουν οι δρόμοι με εικονοστάσια. Η έκκλησή της για «κάτι εφικτό» που θα σταματούσε τον φόρο αίματος στην άσφαλτο, έμελλε να ακολουθηθεί από μια ακόμα πιο σκοτεινή τροπή, αυτή της αυτοδικίας.

Όταν ο πόνος μετατρέπεται σε τυφλή οργή

Στην ίδια εκδήλωση, η μητέρα του Γιώργου είχε ζητήσει τα μπαλόνια που πέταξαν στον ουρανό να πάνε να βρουν τον Γιώργο και τον ξάδελφό του, τον Χάρη, που είχε χαθεί επίσης στο ίδιο σημείο χρόνια πριν. Ήταν μια συμβολική κίνηση ειρήνης και μνήμης, η οποία όμως συνοδευόταν από τη διαπίστωση των παρευρισκόμενων ότι «τα παιδιά μας δεν είναι αριθμοί». Η αίσθηση ότι η ζωή ενός νέου ανθρώπου «πετάχτηκε στα σκουπίδια» για μια στιγμή απροσεξίας ή «μαγκιάς» στον δρόμο, φαίνεται πως καλλιέργησε ένα υπόστρωμα οργής που ξέφυγε από κάθε έλεγχο.

Το μήνυμα που είχε σταλεί τότε ήταν ξεκάθαρο: χωρίς δικαιοσύνη στον δρόμο, δεν μπορεί να υπάρξει οδική ασφάλεια. Ωστόσο, η χθεσινή δολοφονία του 21χρονου έρχεται να υπογραμμίσει με τον πιο βίαιο τρόπο ότι όταν η θεσμική δικαιοσύνη αργεί ή θεωρείται ανεπαρκής από τους οικείους των θυμάτων, ο πόνος μπορεί να μεταλλαχθεί σε κάτι εφιαλτικό. Οι εκκλήσεις της μάνας για «αφύπνιση της κοινωνίας» πήραν τελικά μια μορφή που κανείς δεν θα ήθελε να δει, μετατρέποντας το Ηράκλειο σε πεδίο μιας ατέρμονης βεντέτας.

Η χαροκαμένη μάνα

Το δράμα που δεν τελειώνει στην άσφαλτο

Η τραγωδία της οικογένειας Παρασύρη, που ξεκίνησε με ένα αυτοκίνητο καρφωμένο σε μια κολόνα στην παραλιακή λεωφόρο, κατέληξε σε μια δεύτερη τραγωδία που θα απασχολεί τις αρχές και την κοινωνία για καιρό. Τα λόγια της μητέρας, που τότε ζητούσε από τους ενήλικες να μάθουν στα παιδιά τους να σέβονται τη ζωή, ηχούν σήμερα ακόμα πιο βαριά. Η φράση της «δεν παίρνεις τη ζωή κάποιου και την πετάς στα σκουπίδια» αποτελεί πλέον το πιο πικρό σχόλιο για έναν κύκλο αίματος που άνοιξε στην άσφαλτο και έκλεισε με μια σκανδάλη.

Σήμερα, η Κρήτη παρακολουθεί παγωμένη τις εξελίξεις, με τα λόγια της μάνας να υπενθυμίζουν ότι πίσω από κάθε στατιστική τροχαίων υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να διαχειριστούν το «γιατί». Η χθεσινή πράξη του πατέρα έρχεται να σφραγίσει μια ιστορία που ξεκίνησε με δάκρυα για έναν 17χρονο και συνεχίζεται με αίμα, αποδεικνύοντας ότι οι πληγές που δεν κλείνουν ποτέ, μερικές φορές ανοίγουν νέες, ακόμα πιο βαθιές.

0 ΣΧΟΛΙΑ

Προσθήκη Σχόλιου