Άγνωστες ιστορίες των Τεμπών – «Έκανα 25 χειρουργεία….»
Ήταν Τρίτη 28 Φεβρουαρίου, τρία χρόνια πριν, όταν μια σφοδρή σύγκρουση δύο αμαξοστοιχιών στα Τέμπη στοίχισε τη ζωή σε 57 ανθρώπους. Το δυστύχημα συγκλόνισε όλη τη χώρα και άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στις οικογένειες και τους φίλους των θυμάτων. Συγγενείς και φίλοι περιγράφουν πως ο χρόνος σταμάτησε για εκείνους στις 23:18, την ώρα της μοιραίας σύγκρουσης, και πως η ζωή τους άλλαξε για πάντα μέσα σε λίγα λεπτά.
Η τραγωδία έγινε κοντά στον οικισμό Ευαγγελισμός Λάρισας, όταν η επιβατική αμαξοστοιχία Intercity 62 (IC62), εκτελούσε το βραδινό δρομολόγιο Αθήνα – Θεσσαλονίκη, γεμάτη με επιβάτες, κυρίως νεαρούς φοιτητές που επέστρεφαν στις σχολές τους μετά το αποκριάτικο τριήμερο. Το τρένο είχε ξεκινήσει από τον Σταθμό Λαρίσης λίγα λεπτά μετά τις 19:22 και, μετά από καθυστερήσεις στο Παλαιοφάρσαλο, συγκρούστηκε μετωπικά με άλλο τρένο στις 23:18. Το Intercity, με περίπου 350 επιβαίνοντες, είχε ήδη διανύσει 18 χλμ στη λάθος γραμμή και είχε αναπτύξει ταχύτητα περίπου 166 χλμ/ώρα.
Η συγκλονιστική εμπειρία της Ντίνας Μαγδαλιανίδη, επιζήσασας των Τεμπών
Μιλώντας στο Kontra Channel, η Ντίνα αναφέρθηκε στις υπεράνθρωπες προσπάθειες που έγιναν για να σωθεί το πόδι της και στον εργοδότη της που φρόντισε τη νοσηλεία και τα έξοδα. «Έγιναν υπεράνθρωπες προσπάθειες από τους γιατρούς για να σωθεί το πόδι μου και σ’ αυτό χρωστάω πολλά και στον εργοδότη μου, που μερίμνησε για όλα».
VIRAL
Ωστόσο, στην αρχή αισθανόταν μόνη, όπως εξομολογήθηκε: «Ένιωθα ότι δεν ήξεραν καν εμάς, που τραυματιστήκαμε τόσο πολύ. Ακόμα και όταν είχαν βγει τα μέτρα [στήριξης] εγώ είχα ήδη ξεκινήσει τις διαδικασίες των χειρουργείων. Μέχρι τώρα έχω κάνει περίπου 25 χειρουργεία. Όλα τα έχει καλύψει ο εργοδότης μου – και τη νοσηλεία».
Η ψυχολογική στήριξη ήταν περιορισμένη: «Έχω παρακολουθήσει την εξεταστική επιτροπή, θυμάμαι ότι δε βοηθούσε ιδιαίτερα στην ψυχολογία μου. Με μια κοπέλα που έχει ανάλογα βιώματα προσπαθούσαμε να παρηγορήσουμε η μία την άλλη».
Όσο για τα όνειρά της για το μέλλον, δήλωσε: «Να αποκτήσω έστω το 30% της ζωής που είχα πριν, και από ψυχολογικής πλευράς και από θέμα ύπνου και από σωματικής πλευράς. Γιατί ήμουν πολύ χαρούμενη και πολύ δραστήρια πριν από το συμβάν».
«Σκίστηκε το φρύδι μου και έσπασε το πόδι μου»
Σε προηγούμενη συνέντευξής της στο MEGA και στην Ανθή Βούλγαρη, είχε αναφέρει για τη μοιραία νύχτα στα Τέμπη: «Έγινε η σύγκρουση, σκίστηκε το φρύδι μου, αυτό θυμάμαι πρώτα και έσπασε το πόδι μου. Η μία πλευρά του ποδιού μου ήρθε πάνω. Οι γύρω μου είχαν πέσει πάνω μου», είπε αρχικά, προσθέτοντας ότι βιώνει ακόμη μετατραυματικό σοκ.
Η Ντίνα περιέγραψε τα ένστικτα επιβίωσης που ενεργοποιήθηκαν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα: «Το τρένο είχε αρχίσει να εκτροχιάζεται και να πέφτουν πράγματα πάνω μου. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν έγινε το ατύχημα είναι πώς θα αντιδράσει η μαμά μου σε αυτό, πώς θα ζήσουν με αυτό η αδερφή μου η γιαγιά μου. Με τρόμαξε και είπα “δεν πρέπει να πεθάνω”. Εκεί βαράνε κόκκινο τα ένστικτα επιβίωσης. Κάποια στιγμή δεν πονούσα, είχα μουδιάσει και έλεγα πως πρέπει να βγω αν και είχα διαλυθεί, το σώμα μου είχε διαλυθεί».
Διαβάστε επίσης
Στη συνέχεια, τόνισε: «Είναι τα ένστικτα, πιστεύω, δεν είναι ότι κάποιος είναι καλύτερος από τον άλλο. Σε κάποιους από εμάς δόθηκε η ευκαιρία να είμαστε σε καλύτερη κατάσταση ή να μην καούμε από χημικά εγκαύματα ή να σκοτωθούμε ακαριαία όπως τα παιδιά στο πρώτο βαγόνι. Αυτό που σκέφτηκα ήταν “την ευκαιρία αυτή Ντίνα δεν πρέπει να τη χάσεις, πρέπει να ζήσεις”».
«Σερνόμουν με την πίσω πλευρά και βρήκα μία χαραμάδα»
Η νεαρή κοπέλα περιέγραψε πώς κατάφερε να βγει από την καταστροφική κατάσταση: «Σερνόμουν με την πίσω πλευρά και βρήκα μία χαραμάδα, βγήκα και έπεσα πάνω στις ραγές με το σχεδόν κομμένο πόδι μου. Έτσι όπως έπεσα αυτό είχε ως αποτέλεσμα να σπάσουν πολλά σημεία του σώματός μου χειρότερα, είχα κάταγμα στον αυχένα. Σερνόμουν μέχρι που βρήκα ένα φως και ήταν εκεί που είχε ξεκινήσει η φωτιά στο ρέμα».
Διαβάστε επίσης
«Νιώθω φόβο να είμαι κοντά σε κόσμο»
Αν και σώθηκε, η καθημερινότητά της παραμένει γεμάτη φόβο. «Βγαίνω πάρα πολύ σπάνια. Νιώθω φόβο να είμαι κοντά σε κόσμο, νιώθω φόβο και όταν είμαι στο αμάξι. Μου έρχονται συνέχεια στιγμές, δεν κοιμάμαι. Παίρνω φάρμακο για τον ύπνο, αλλά και για τους εφιάλτες που ακόμα υπάρχουν. Βλέπω συνέχεια κάποια πρόσωπα που είχα δει λίγο πριν το ατύχημα, γύρω μου σώματα. Βλέπω και την πτώση μου από το τρένο».
«Βλέπω όνειρα που δεν έχει αίσιο τέλος η κατάστασή μου»
Η Ντίνα προσέθεσε: «Μου έχει μείνει ακόμα η πτώση και ότι καίγομαι. Βλέπω όνειρα που δεν έχει αίσιο τέλος η κατάστασή μου. Και μέχρι να ορθοποδήσω θέλω ακόμα έναν χρόνο. Με στενοχωρεί να παλεύω να περπατήσω και θα μου πείτε μπροστά σε άλλα άτομα που είδα να χάνονται, αυτό δεν είναι τίποτα! Αλλά είναι πολύ δύσκολο και να το βιώνεις όλο αυτό. Πολλές φορές έλεγα ότι είναι πολύ σκληρό να ζω και να πληγώνω τους ανθρώπους που με βλέπουν. Σκεφτόμουν, όμως, ότι υπάρχουν χειρότερα πράγματα εκεί έξω. Δε μου δίνει κουράγιο, αλλά λέω “Ντίνα σώθηκες, έχεις κάποιες ελπίδες στη ζωή τους. Οι ελπίδες άλλων πέθαναν εκείνη την ημέρα”».
0 ΣΧΟΛΙΑ