Σαν σήμερα, 15 Νοεμβρίου 1951: Ο Νίκος Μπελογιάννης καταδικάζεται σε θάνατο – Μια από τις πιο εμβληματικές φιγούρες της Αριστεράς

Σαν σήμερα το 1951, ο Νίκος Μπελογιάννης, μία από τις πιο εμβληματικές και αναγνωρίσιμες μορφές της Αριστεράς, καταδικάζεται σε θάνατο από το έκτακτο στρατοδικείο της Αθήνας για παράβαση του ΑΝ 509.
Tο χρονικό της καταδίκης του
Η πρώτη του δίκη άρχισε στις 19 Οκτωβρίου 1951, με έναν από τους στρατοδίκες να είναι ο μετέπειτα δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος. Ανάμεσα στους 10 συγκατηγορούμενους ήταν η Έλλη Παππά, ο Τάκης Λαζαρίδης, ο Μιλτιάδης Μπισμπιάνος και ο Χαρίλαος Τουλιάτος.
Στις 16 Νοεμβρίου καταδικάστηκε σε θάνατο. Την επόμενη μέρα, μετά από διεθνή κατακραυγή, ο πρωθυπουργός Νικόλαος Πλαστήρας ανακοίνωσε ότι κανείς δεν θα εκτελεστεί. Ωστόσο, η ανακάλυψη ασυρμάτων, που υποτίθεται ότι χρησιμοποιούνταν από τον παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ, έδωσε νέα διάσταση στην υπόθεση του Μπελογιάννη και χρησιμοποιήθηκε ως πρόσχημα για την ενίσχυση της κατηγορίας της κατασκοπείας.
Στις αρχές του 1952, ο Μπελογιάννης και άλλοι 28 σύντροφοί του κατηγορήθηκαν σε νέα δίκη. Ο Μπελογιάννης έδωσε μια συγκλονιστική απολογία, υπερασπιζόμενος τον πατριωτισμό του ΚΚΕ και τονίζοντας ότι διώκεται λόγω των ιδεών του και της πολιτικής του δράσης.
Θυμηθείτε επίσης πώς άνοιξε ο δρόμος για τη δημιουργία του ΚΚΕ
«Είμαι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και ακριβώς για την ιδιότητά μου αυτή δικάζομαι, γιατί το κόμμα μου παλεύει και χαράζει το δρόμο της Ειρήνης, της Ανεξαρτησίας και της Ελευθερίας. Στο πρόσωπό μου δικάζεται η πολιτική του ΚΚΕ.
Εάν έκανα δήλωση αποκήρυξης θα αθωωνόμουνα κατά πάσα πιθανότητα μετά μεγάλων τιμών… Αλλά η ζωή μου συνδέεται με την ιστορία του ΚΚΕ και τη δράση του… Δεκάδες φορές μπήκε μπροστά μου το δίλημμα: να ζω προδίδοντας τις πεποιθήσεις μου, την ιδεολογία μου, είτε να πεθάνω, παραμένοντας πιστός σ’ αυτές. Πάντοτε προτίμησα το δεύτερο δρόμο και σήμερα τον ξαναδιαλέγω».
Με τα λόγια αυτά, ο Μπελογιάννης καθήλωσε το ακροατήριο και έγραψε μια από τις πιο συγκινητικές σελίδες στην ιστορία του ελληνικού αριστερού κινήματος.
Η αποφασιστική του στάση και η ακλόνητη πίστη του στον σκοπό του έμειναν ιστορικές. Στις 15 Φεβρουαρίου του 1952, ολοκληρώνεται η ακροαματική διαδικασία και στις 1 Μαρτίου το στρατοδικείο καταδικάζει σε θάνατο τον Μπελογιάννη και τρεις συντρόφους του. Η διεθνής κοινή γνώμη αντέδρασε έντονα, αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό για να αλλάξει την απόφαση.
Στο μεταξύ μέσα στη φυλακή, τον Αύγουστο του 1951 η Έλλη Παππά είχε γεννήσει τον γιο τους, τον οποίο δεν πρόλαβε να χαρεί.
Στις 30 Μαρτίου, Κυριακή τα ξημερώματα και παρότι δεν γίνονταν ποτέ εκτελέσεις τις Κυριακές, το κρατητήριο φωτίζεται κι ένας φύλακας ανοίγει την πόρτα. Ο Μπελογιάννης κατάλαβε και τον ρωτά:
– «Πάμε για καθαρό αέρα;»
– «Ναι Νίκο, πάτε για εκτέλεσ






0 ΣΧΟΛΙΑ