Ο Χρήστος και η Λήδα Μανθοπούλου μιλούν για πρώτη φορά μαζί: «Το ξέρουμε και το νιώθουμε, ο μπαμπάς είναι εδώ και μας καμαρώνει»
Ο Χρήστος και η Λήδα Μανθοπούλου είδαν μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα τη ζωή τους να αλλάζει. Πριν από έναν χρόνο, στις 17 Οκτωβρίου 2024, ο πατέρας τους, Αίας, έφυγε από τη ζωή, «βυθίζοντας» στη θλίψη την οικογένειά τους και όλο τον καλλιτεχνικό κόσμο. Λίγο καιρό νωρίτερα, η Λήδα είχε διαγωνστεί με σκλήρυνση κατά πλάκας, σταματώντας αυτό, που λάτρευε από τα 7 της χρόνια, το στίβο.
Μέσα σε αυτό τον ενάμιση χρόνο, οι δυσκολίες αυτές έγιναν η ευκαιρία για τα παιδιά να «δεθούν» ακόμη περισσότερο, με «βράχο» στο πλευρό τους τη μητέρα τους, Στέλλα Τσιάτσιου, αλλά και για να ανοίξουν τα «φτερά» τους. Σήμερα, ο Χρήστος βρίσκεται στην ανδρική ομάδα του ΠΑΟΚ, υπογράφοντας επαγγελματικό συμβόλαιο το περασμένο καλοκαίρι, ενώ η Λήδα συνειδητοποιεί ακόμη τη στιγμή, που έκανε όλη την Ελλάδα υπερήφανη με την κατάκτηση του αργυρού μεταλλίου στους Παραολυμπιακούς Αγώνες.
VIRAL
Τα δύο παιδιά μιλούν στο EOK E-Magazine για πρώτη φορά μαζί για το δρόμο τους στον αθλητισμό, περιγράφουν τις στιγμές που έχουν ζήσει μέχρι σήμερα και αποκαλύπτουν τα όνειρά τους για το μέλλον. Σχολιάζουν τη μοναδική σχέση με τη μητέρα τους, τις σχέσεις με τους γονείς τους από τότε, που βρέθηκαν σε διάσταση, και αναφέρονται, φυσικά, στον πατέρα τους, που με τον τρόπο του είναι πάντα παρών, δίπλα τους.
Η συνέντευξη του Χρήστου και της Λήδας Μανθοπούλου
Για τη σχέση με τους γονείς τους μετά τον χωρισμό τους: «Κάθε γονιός είχε το δικό του ρόλο. Και οι δύο μας άφησαν πολύ καλά στοιχεία. Είναι σαν να βλέπεις δύο άλλους κόσμους, δύο διαφορετικά ερεθίσματα, που όμως μας βοήθησαν να βλέπουμε και τα πράγματα με τρόπο, που θα δεχθούμε την κάθε άποψη πιο εύκολα και θα φιλτράρουμε τα πάντα διαφορετικά».
Για το τι θα έκανε ο μπαμπάς τους, Αίας, αν τους έβλεπε να φτάνουν σε αυτές τις μεγάλες επιτυχίες:
Χρήστος Μανθόπουλος: «Ο μπαμπάς, πριν φύγει, μου είχε πει όταν πήγα στο εφηβικό του ΠΑΟΚ και μιλούσαμε καθημερινά στο τηλέφωνο, ότι πρέπει να το κάνω σαν να είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή μου, σαν να πρόκειται για τη ζωή ή το θάνατο. Πιστεύω, ότι αν ήταν εδώ, θα μου έλεγε ’μπράβο αγόρι μου και εις ανώτερα’».
Λήδα Μανθοπούλου: «Νομίζω, ότι θα με έπαιρνε αγκαλιά και θα με έκανε γύρω γύρω, λέγοντάς με μονάκριβή του κόρη, όπως συνήθιζε. Εκείνη τη μέρα, όπως κι άλλες, ένιωσα την παρουσία του δίπλα μου. Είναι φορές που το νιώθω, μπορώ να μυρίσω το άρωμά του, το τσιγάρο του, να ακούσω την φωνή του από μακριά. Πολλές φορές σκέφτομαι, ότι κάποιος μου κάνει πλάκα».
Για το τι σήμαινε ο Αίας Μανθόπουλος για τις ζωές τους:
Χρήστος Μανθόπουλος: «Είχαμε μια βαθιά σχέση με τον πατέρα μας, με τη μητέρα μας ήμασταν πιο εκφραστικοί και ήταν φυσιολογικό από τη στιγμή, που ήμασταν πιο πολύ καιρό μαζί της. Αυτό που κράτησα, ήταν το πόσο αγαπούσε και πόσο πάθος είχε για τη δουλειά του και εμπνεόμουν».
Λήδα Μανθοπούλου: «Μου λείπει να ξέρω, ότι είναι εκεί. Τα κορίτσια είμαστε οι πριγκιπισσούλες του μπαμπά και θέλουμε να είναι παρών, κάτι που το εκτιμούσαμε περισσότερο για τον μπαμπά, καθώς αρκετές φορές χρειαζόταν να λείπει. Ακόμη κι όταν έλειπε, όμως, ήξερα ότι ήταν εκεί για μένα. Δεν φαντάζεσαι πόσο ατελείωτες ώρες έχουμε περάσει στο τηλέφωνο, γιατί ήξερα ότι εκείνος ήταν, που σκεφτόταν σαν εμένα και θα με καταλάβαινε. Νιώθω πως ζει και σήμερα μέσα από εμένα, καθώς πολλές φορές, από τότε που έφυγε, μου λένε ότι κουνιέμαι, κάθομαι, χαμογελάω σαν εκείνον, έχουμε παρόμοιο πρόσωπο και χρώματα. Μου λείπει να πάμε μαζί μια βόλτα με το σκάφος, να απολαύσουμε μαζί το μπλε της θάλασσας».
Για το πώς αισθάνονται που ο κόσμος δεν ξεχνά τον πατέρα τους, όντας πάντοτε παρών μέσα από τις ατάκες και τις επιτυχίες του:
Χρήστος Μανθόπουλος: «Μου αρέσει, γιατί κάπως έτσι παραμένει εδώ το πνεύμα του. Είμαι πολύ υπερήφανος, όταν ο κόσμος θα με σταματήσει και θα μου μιλήσει για τον πατέρα μου, λέγοντάς μου ότι τον παρακολουθεί ακόμη μέσα από όσα έκανε στην τηλεόραση».
Λήδα Μανθοπούλου: «Θα χαμογελάσω, θα γυρίσω από την άλλη και θα βουρκώσω. είναι όμορφο να είναι παρών με αυτό τον τρόπο, είναι μια ψυχή, που δε σβήστηκε ποτέ από την ιστορία».
Για το πώς ασχολήθηκαν με τον αθλητισμό ενώ και οι δύο γονείς τους ήταν ηθοποιοί:
Χρήστος Μανθόπουλος: «Το μικρόβιο μου το έβαλε η μαμά μου. Θυμάμαι τους γονείς να μας… τραβολογούν σε θέατρα, σκηνές και γυρίσματα. Μπορεί να γεννηθήκαμε στο θέατρο, αλλά τελικά… βρήκαμε την αγάπη μας στον αθλητισμό. Μου άρεσε λίγο παραπάνω από τη Λήδα ο χώρος της υποκριτικής, αλλά τελικά η μητέρα μας, μας… έσπρωξε με τον τρόπο της.
Λήδα Μανθοπούλου: «Ημουν 7 ετών τότε και η μεγαλύτερη ανακούφισή μου στην αρχή ήταν ότι… γλίτωσα από την απειλή της μητέρας μου, που είχε πει πως είτε θα έκανα ένα άθλημα είτε θα μάθαινα την προπαίδεια (γέλια)».
Για το πώς το καθένα από τα δύο αδέλφια έζησε τη μεγάλη στιγμή του άλλου:
Χρήστος Μανθόπουλος: «Είχαμε θυμάμαι, τότε, φιλικά παιχνίδια στην Αθήνα και ήμουν στο δωμάτιο. Είχαμε πολύ άγχος και από τις φωνές μας στο τέλος… ξυπνήσαμε το ξενοδοχείο. Θυμάμαι, ύστερα, να έρχεται στο αεροδρόμιο και να την φέρνω στην αγκαλιά μου, με το που την είδα με το μετάλλιο».
Λήδα Μανθοπούλου: «Κοιμήθηκα υπέροχα μετά από αυτό το γεγονός για τον αδελφό μου, χάρηκαν και οι φίλοι μου και άρχισαν να μου ζητούν φανέλα υπογεγραμμένη από τον ίδιο, και τους είπα να πάρουν σειρά (γέλια)».
Για τη σχέση τους ως αδέλφια: «Είμαστε πολύ δεμένα αδέλφια. Μπορεί να είμαστε συνήθως σε απόσταση, αλλά πάντα, είτε τηλεφωνικά είτε με μηνύματα, ο ένας θα είναι εκεί για τον άλλο. Το πώς χειρίζεσαι την απόσταση, άλλωστε, δείχνει την ποιότητα της σχέσης».
Η Λήδα μίλησε για το πώς γύρισε στο ταρτάν του στίβου μετά τη διάγνωση για σκλήρυνση κατά πλάκας: «Η απώλεια του μπαμπά μου, με βοήθησε να δω τον στίβο και ως διαφυγή από το μυαλό μου. Λατρεύω την οικογένειά μου, αλλά δε θέλω να υποφέρω μπροστά τους. Ηθελα να τα κρύψω και, έτσι, μπήκα ξανά στο γήπεδο».
Η Λήδα περιέγραψε και ακριβώς το πώς έζησε τη στιγμή της κούρσας που της έδωσε το αργυρό μετάλλιο: «Στο τέλος, ένιωσα έναν… σφάχτη και όταν κατάλαβα, ότι πήρα το ασημένιο μετάλλιο. Διώχνω για λίγο τη σημαία από την πλάτη μου, γιατί δεν ήμουν καλά, μετά σκέφτηκα να χαμογελάσω στις κάμερες και να μην κλάψω, για να μην τρέξει η μάσκαρα και… γίνω ρεζίλι (γέλια). Αρχισα να καταλαβαίνω το τι συνέβαινε, όταν ήμουν στο ιατρείο και μου είπαν να ντυθώ, για να πάω να πάρω το μετάλλιο. Ημασταν εξαντλημένοι, αλλά υπερήφανοι».
Για τη σχέση με τη μητέρα τους: «Ολα αυτά τα χρόνια ήταν μάνα, πατέρας, μάνατζερ και φίλος μας. Πάντα ήταν εκεί και μας ωθούσε με το κεφάλι ψηλά. Μπορεί οι γονείς μας σε διάσταση, αλλά μεγαλώσαμε πολύ δεμένοι. Με τη μαμά μας δεν φοβόμασταν να πούμε αυτό που θέλαμε. Ποτέ δε θα… μαντεύαμε τι θέλει ο άλλος».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ 34ου ΤΕΥΧΟΣ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΤΗΣ ΕΟΚ
0 ΣΧΟΛΙΑ